ಸುಖೀ ಸಂಸಾರ

ಜಾಗತೀಕರಣ ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಇರುವ ದೊಡ್ಡ ಪೆಡಂಭೂತ. ಅದು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಆಹುತಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ನಮಗರಿವಿಲ್ಲವೇ ನಾವು ಆ ಮಹಾ ಕೂಪದೊಳಕ್ಕೆ ಸೆಳೆಯಲ್ಪಟ್ಟು, ಎಲ್ಲಿಗೋ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಎಲ್ಲಿಗೆ ಪಯಣ? ಯಾವುದು ದಾರಿ ಎಂಬುದೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಈ ದಿಸೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಮೇಷ್ಟ್ರು, ಮೈಸೂರಿನ ವಿ.ಎನ್. ಲಕ್ಷ್ಮಿನಾರಾಯಣ ಅವರು ಬರೆದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕಥೆಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕೊಡಲಾಗಿದೆ. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಆಗಾಗ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಇಂಥ ಅನೇಕ ಕಥೆ, ಲೇಖನ, ಬರಹಗಳ ಮೂಲಕ ‘ತಾರೆಗಳಾಚೆ’ ಬೆಳಗಲಿದೆ.

ಇದೋ ನಿಮಗಾಗಿ- ಮೇಷ್ಟ್ರು ವಿಎನ್ಎಲ್ ಅವರ ಕಥೆ:

ಸುಖೀ ಸಂಸಾರ

ಒಂದೂರಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಗಂಡ, ಹೆಂಡತಿ ಮತ್ತು ಒಂದು ಮಗು ವಾಸವಾಗಿದ್ದರು. ತಾತನ ಕಾಲದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಮನೆ. ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಎರಡು ತೆಂಗಿನ ಮರ. ಹಿತ್ತಿಲಲ್ಲಿ ಬಾಳೆ. ಸೀಬೆಮರ. ಗಂಡನಿಗೆ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ. ಹೆಂಡತಿಗೆ, ತಿಂಡಿ, ಅಡಿಗೆ ಊಟ, ಕಸ ಮುಸುರೆ ಮುಂತಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದೆ ಕೆಲಸ. ಬೇಜಾರಾದರೆ ಕಸೂತಿ ಹಾಕುವುದು, ಮ್ಯಾಗಝೈನ್ ಓದುವುದು, ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ವರ ಜೊತೆ ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯುವುದು, ಗಂಡ-ಮಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಿನಿಮಾಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದು, ಅಥವಾ ಬೇಜಾರು ಕಳೆಯಲು ಏನೇನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವೋ ಅದೆಲ್ಲಾ. ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರವೇ ಗೌರ್ಮೆಂಟ್ ಸ್ಕೂಲು, ತರಕಾರಿ ಮಾರ್ಕೆಟ್ಟು, ಇಸ್ತ್ರಿ ಅಂಗಡಿ. ಇನ್ನೇನು ಬೇಕು?

ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ರೇಡಿಯೋವನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಹೊಸದೊಂದು ಟಿವಿ ತಂದರು. ಮಗಳು ಟಿವಿನೋಡಬೇಕೆಂದು ಹಟಮಾಡಿದಳು. ಎನೋ ಮಗು ಕೇಳುತ್ತಲ್ಲಾ ಎಂದು ಪಕ್ಕದ ಮನೆಗೆ ಕಳಿಸಿದಳು. ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರು ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯವರು. ಮಗುವಿಗೆ ಟಿವಿ ತೋರಿಸಿ, ತಿಂಡಿ ಕೊಟ್ಟು, ನಿದ್ದೆ ಬಂದರೆ ಅಲ್ಲೇ ಮಲಗಿಸಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತಾದರೂ ಮಗಳು ಬಾರದಿದ್ದಾಗ ತಾಯಿಯೇ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಗೆ ಓಡಿ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರ ಬಲಾತ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಒಂದು ನಿಮಿಷ ಕುಳಿತು ಟಿವಿ ನೋಡಿದಳು. ತುಂಬಾ ಚನ್ನಾಗಿದೆ ಎನ್ನಿಸಿತು. ಹೆಂಡತಿ ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೂ ಬಾರದಿದ್ದಾಗ ಕಾದೂ ಕಾದೂ ಸುಸ್ತಾದ ಗಂಡ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿ ಬಂದು ಕೆಮ್ಮಿದ. ಒಳಗಿದ್ದ ಮನೆಯ ಯಜಮಾನ ಬನ್ನಿ ಬನ್ನಿ ಎಂದು ಗಂಡನನ್ನು ಒಳಗೆ ಕರೆದರು. ಗಂಡನೂ ಅವರ ಬಲವಂತಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಟಿವಿ ನೋಡಿದ. ಅವನಿಗೂ ಟಿವಿ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟವಾಯಿತು.

ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿ ಒಂದು ಟಿವಿ ಕೊಂಡುಕೊಂಡರು. ಹೆಂಡತಿ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಟಿವಿ ಮುಂದೆ ಕೂರುವಳು. ಟೀವಿಯೊಳಗಿನ ಸಂಸಾರದ ಎಂದಿಗೂ ಮುಗಿಯದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುವಳು. ಮಗಳು ಸ್ಕೂಲಿಂದ ಬಂದವಳೇ ಟೀವಿಯೊಳಗಿನ ನಾಯಿ ಬೆಕ್ಕುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂತೋಷಿಸುವಳು. ಗಂಡ ಆಫೀಸಿನಿಂದ ಬಂದವನೇ ಟೀವಿಯೊಳಗಿನ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಅನ್ಯಾಯಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಹಲ್ಲು ಕಡಿಯುವನು. ಕೊಲೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ದಿಗ್ಭ್ರಾಂತನಾಗುವನು. ಕೊನೆಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ನಗುತ್ತಾ ಊಟಮಾಡಿ ಮಲಗುವರು.

ಈಚೀಚೆಗೆ ಗಂಡ, ಹೆಂಡತಿ ಮತ್ತು ಮಗಳಿಗೆ ಊಟ ಸರಿಯಾಗಿ ರುಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ತಿಂದಿದ್ದು ಸರಿಯಾಗಿ ಅರಗುವುದಿಲ್ಲ. ಏನೋ ಕೊರೆ, ಬೇಜಾರು. ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಟೈಮೇ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾರಾದರೂ ಮನೆಗೆ ಬಂದರೆ ಯಾಕಾದರೂ ಬರುತ್ತಾರೋ ಎಂದು ಶಪಿಸುವಂತೆ ಆಗು ತ್ತದೆ. ಬಂದವರೂ ಅಷ್ಟೆ. ಮೊದಲಿನಂತೆ ಹರಟುತ್ತಾ ಕೂರುವುದಿಲ್ಲ. ವಾಚುನೋಡಿಕೊಂಡು ಹೊತ್ತಾಯಿತು ಎಂದು ಹೊರಟು ಬಿಡು ತ್ತಾರೆ. ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಹೋಟಲಿಗೆ ಹೋಗೋಣ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ ಗಂಡ. ಅದೇ ದುಡ್ಡಿನಲ್ಲಿ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ತಿಂಡಿಮಾಡಿಕೊಂಡು ತಿನ್ನಬಹದಲ್ಲಾ ಅಂತ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೂ ಆ ಹೋಟಲಿನಲ್ಲಿ ಮಾಡುವ ಹಾಗೆ ದೋಸೆ ಮಾಡಲು ನಮಗೆಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯ? ಆದರೆ ಅವರು ಎಲ್ಲ ದಕ್ಕೂ ಸೋಡಾ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ದುಡ್ಡೂ ಹಾಳು, ಹೊಟ್ಟೆಯೂ ಹಾಳು. ಈ ಹುಡುಗಿ ಬೇರೆ ಹೋಮ್ ವರ್ಕ್ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಈಗಿನ ಮಕ್ಕಳೇ ಹಾಗೆ. ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಲ್ಲ. ಓದೇ ಅಂದ್ರೆ ಓದಿದ್ರೆ ತಾನೆ ಮಾರ್ಕ್ಸ್ ಬರೋದು? ಕೇಳಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ಕೊಡ್ಸಿದ್ರೂ ಓದು ಮಾತ್ರಾ ಇಲ್ಲ. ಮುಂದೆ ಪೀಯೂಸಿಗೆ ಬಂದ್ಮೇಲೆ ಹ್ಯಾಗೆ? ಬರಿ ಸೀಯೀಟಿ ಪಾಸ್ ಮಾಡಿದ್ರೆ ಸಾಕೆ? ರ್‍ಯಾಂಕ್ ಬರಬೇಡ್ವೆ?

ಕಾಫೀ ಕುಡಿಯುತ್ತಾ ಪ್ರಪಂಚದ ಅನ್ಯಾಯಗಳನ್ನು ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿ ನೋಡಿ ಕುದಿಯುವ ಗಂಡ. ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳ ಗೋಳನ್ನು ನೋಡಿ ನೋಡಿ ಬೇಸತ್ತ ಹೆಂಡತಿ, ಕುರ್ ಕುರೆ ತಿನ್ನುತ್ತಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಚಿನ್ನಾಟಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂತೋಷಿಸುವ ಮಗಳು, ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಯೋಚಿಸಿ ಒಂದು ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಬಂದು ಒಂದು ಫ್ರಿಜ್ ಕೊಂಡುಕೊಂಡರು. ಕೋಲ, ಪೆಪ್ಸಿ, ಕುಡಿದು, ಅಯ್‌ಸ್ ಕ್ಯಾಂಡಿ ತಿಂದ ಮೇಲೆ ತಲೆ ಎಷ್ಟೋ ತಂಪಾಯಿತು. ಎಸ್ಟೋ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ತಂತಾನೇ ಬಗೆಹರಿದವು. ಈಗ ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ಸಾಕು. ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚುಕಾಲ ಕಳೆದಷ್ಟೂ ಆಕ್ಸಿಜನ್ ಕಡಿಮೆ. ಮಗಳನ್ನು ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಕಳಿಸಿ, ಗಂಡನಿಗೆ ಕ್ಯಾರಿಯರ್ ಕಳಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಏನು ಕೆಲಸ? ಯಾಕೋ ಜೀವನ ಬರೀ ಬೋರು ಅಂದ್ರೆ ಬೋರು. ಯಾವ್‌ದಾದ್ರೂ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿಕೊಂಡ್ರೆ ಹ್ಯಾಗೆ? ಕಾಷ್ಮೀರಿ ಪಲಾವ್ ತಿಂದ ಮೇಲೆ ಹೆಂಡತಿ ಗಂಡನನ್ನು ಕೇಳಿದಳು. ಗಂಡ ಒಳ್ಳೇನು. ತುಂಬಾ ಅಂಡರ್‌ಸ್ತ್ಯಾಂಡಿಗ್ ಇರೋ ಮನುಷ್ಯ, ಆಗಲಿ ಮೈ ಡಿಯರ್ ಅಂದ.

ಹೆಂಡತಿ ಈಗ ಸ್ಕೂಲ್ ಟೀಚರ್. ಕೊಟ್ಟಷ್ಟು ಕೊಡ್ಲಿ. ಮಗಳೂ ಅದೇ ಸ್ಕೂಲು. ಆ ದೊಡ್ಡಿ ಸ್ಕೂಲು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ ಒಳ್ಳೇದಾಯ್ತು. ಏನೂ ಅಂದ್ರೆ ಏನೂ ಹೇಳ್ಕೊಡಲ್ಲಾ ಅಲ್ಲಿ. ಸುಮ್ನೆ ಕೂಢಾಕ್ಕೊಂಡು ಕೂತಿರ್‍ತಾರೆ ಆ ದರಿದ್ರ ಟೀಚರ್‌ಗಳು. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ನೋಡಿ. ಮ್ಯೂಸಿಕ್ಕು, ಡ್ಯಾನ್ಸು, ಕ್ವಿಝ್ಝು ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ರು ಎಲ್ಲಾ ಹೇಳ್ಕೊಡ್ತಾರೆ. ಫೀ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಸ್ತಿ ಅಷ್ಟೆ. ತಂದೆ ತಾಯಿ ದುಡಿಯೋದು ಯಾತಕ್ಕೋಸ್ಕ್ರ, ಮಕ್ಕಳಿಗೇ ತಾನೆ?

ಮೊನ್ನೆ ಸ್ಕೂಲ್ ಡೇ ನಲ್ಲಿ ಮಗಳು ಭಾರತಮಾತೆ ಮೇಕಪ್ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಡ್ಯಾನ್ಸು ಮಾಡಿದ್ಲು. ಅವರಜ್ಜಿ ಅಂತೂ ನೋಡಿ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷಪಟ್ರು. ಮುಂಡೇದು ಥೇಟು ಐಶ್ವರ್ಯ ರೈ ಕಂಡಹಾಗೇ ಕಾಣ್ತಾ ಇದ್ಲು ಅಂತ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕ್ಕೊಂಡ್ರು. ಅಂದ್ರೆ ಅಂಥ ಡ್ಯಾನ್ಸನ್ನ ಚಿಕ್ಕೋರ್ ಕೈಲಿ ಮಾಡಿಸ್‌ಬಾರ್‍ದು ಅಷ್ಟೆ. ಆದ್ರೆ ನಮ್ ಕಾಲ್‌ದಲ್ಲಿ ಇದೆಲ್ಲಾ ಎಲ್ಲಿತ್ತು?

ಮೊನ್ನೆ ಟೀಚರ್‍ಸ್ ಎಲ್ಲಾ ಸೇರಿ ಫ್ಯಾಷನ್ ಷೋ ಕೊಟ್ರು. ನನ್ನನ್ನ ಇವರು ರ್‍ಯಾಂಪ್ ಮೇಲೆ ನೋಡಿ ಏನು ಹೇಳಿದ್ರು ಗೊತ್ತಾ? ನಮ್ಮೋಳ್ಗೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಟ್ಯಾಲೆಂಟ್ ಇದೇ ಅಂತಾನೇ ಗೊತ್ತಿರ್‍ಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೇ ಹೇಳೋದು ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಸರಿಯಾದ ಎಕ್ಸಪೋಷರ್ ಬೇಕು ಅಂತ. ಪಾಪ ಆ ಸೀರಿಯಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಗಂಡ ಎಷ್ಟು ಹೇಳಿದ್ರೂ ಹೆಂಡತಿ ಅವನ ಮಾತು ಕೇಳಲೇ ಇಲ್ಲ. ನನಗೆ ಆಕ್ಟಿಂಗ್ ಲೈನು ಬೇಡವೇ ಬೇಡ ಅಂತ ಬಂದಿದ್ದ ಪ್ರೊಡ್ಯೂಸರ್‌ನ ಮುಖಕ್ಕೇ ಹೇಳಿ ವಾಪ್ಸು ಕಳಿಸೇಬಿಟ್ಲು! ಅಡ್ವಾನ್ಸ್ ದುಡ್ಡನ್ನ ಗಂಡ ಬಳಸ್ಕ್ಕೊಂಬಿಟ್ಟು ಅದನ್ನ ವಸೂಲು ಮಾಡೋಕೆ ಗೂಂಡಾಗಳು ಬಂದ್ರೂ ಅವಳಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ್ಪ ಆದ್ರೂ ಕರುಣೆ ಬೇಡ್ವಾ? ತಿಳುವಳಿಕೆ ಬೇಡ್ವಾ? ಅಜ್ಜಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟರು.

ಈಗ ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ರಸ್ತೆ ಅಗಲ ಮಾಡೋಕೋಸ್ಕ್ರ ಮರಗಳನ್ನ ಕಡೀತಾ ಇದಾರೆ. ಮನೆಗಳನ್ನ ಕೆಡುವುತಾ ಇದಾರೆ. ತಾತನ ಕಾಲದ ಮನೆ ಮಧ್ಯಾನೇ ರಸ್ತೆ ಹೋಗಿದೆ. ಪಾಪ! ಅವರು ತಾನೆ ಏನ್ಮಾಡ್ತಾರೆ ವೆಹಿಕಲ್ಸ್ ಓಡಾಡೋಕೆ ಜಾಗ ಬೇಡ್ವೆ?

ಈಗ, ಗಂಡ, ಹೆಂಡತಿ ಮತ್ತು ಮಗಳು ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದೊಂದು ಸೋಪ್ ಇದೆ. ಷ್ಯಾಂಪೂ ಇದೆ. ವೆಹಿಕಲ್ ಇದೆ. ಕ್ರೆಡಿಟ್ ಕಾರ್ಡ್ ಇದೆ. ಮೊಬೈಲ್ ಇದೆ. ಅವರದೇ ಆದ ಮೈಂಡ್ ಇದೆ. ಆಸೆ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳಿವೆ. ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಕಾಯಿಲೆ ಬಿದ್ರೆ ಮೆಡಿಕಲ್ ಇನ್ಷೂರೆನ್ಸ್ ಸಹ ಇದೆ. ಸಾಲವೂ ಇದೆ. ಅಂದರೆ, ಎಲ್ಲರೂ ಸುಖವಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ಇನ್ನಷ್ಟು ಸಾಲುಗಳು

ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಮಾರುವ ಭರಾಟೆಯಲ್ಲಿ ಕೊಚ್ಚಿಹೋಗಿದೆ ಮಾನವೀಯತೆ!

ಸುಂದರ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಗಳಂತೆ ಕಾಣುವ ಮುಖಗಳಲ್ಲಿ ಕೃತಕ ನಗೆಯ ಆಡಂಬರ!!

ದಿನವೂ ನಡೆವ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಗೋಜಲು ಗೋಜಲು.

ಎಲ್ಲ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಮೇಲೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದೊಂದೇ; ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ!

ಚಂದ್ರ ಚಂದನ, ಬಾಹು ಬಂಧನ, ಮೃದು ಮಧುರ ಚುಂಬನ- ಎಲ್ಲವೂ ಮಾರಾಟದ ವಸ್ತುಗಳು ಈ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಯುಗದಲ್ಲಿ!

ವೀರಣ್ಣ

ಅವಳು ಯಾರು ಬಲ್ಲೆ ಏನು?

ನಮ್ಮ ಕವಿಗಳು ಅವಳನ್ನು ‘ಅವಳು ಯಾರು ಬಲ್ಲೆ ಏನು’ ಎಂದು ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಕೇಳಿದರು. ಯಕ್ಷಗಾನ ಪ್ರಸಂಗವೊಂದರಲ್ಲಿ ‘ಹುಡುಗಿಯರೆಂದರೆ ಆಧುನಿಕ ಕವಿತೆ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ; ನೋಡಲು, ಓದಲು ತುಂಬ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಅರ್ಥವೇ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ!’ ಎಂದು ಭಾಗವತರೆಂದರು.

ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸ್ನೇಹಿತ ಬಾಲಚಂದ್ರ ಕೆಲವು ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದಾರೆ. ನಿಮಗಾಗಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಲೋಡ್ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಓದಿ ಮನದೊಳಕ್ಕೆ ಇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಿಮಗೆ ಬಿಟ್ಟ ವಿಚಾರ.
ವೀರಣ್ಣ

She is a woman

If you kiss her, you are not a gentleman
If you don’t, you are not a man

If you praise her, she thinks you are lying
If you don’t, you are good for nothing

If you agree to all her likes, you are a wimp
If you don’t, you are not understanding
If you visit her often, she thinks it is boring
If you don’t, she accuses you of double-crossing

If you are well dressed, she says you are a playboy
If you don’t, you are a dull boy

If you are jealous, she says it’s bad
If you don’t, she thinks you do not love her

If you attempt a romance, she says you didn’t respect her
If you don’t, she thinks you do not like her

If you are a minute late, she complains it’s hard to wait
If she is late, she says that’s a girl’s way

If you visit another man, you’re not putting in “quality time”
If she is visited by another woman, “oh it’s natural, we are girls”

If you kiss her once in a while, she professes you are cold
If you kiss her often, she yells that you are taking advantage

If you fail to help her in crossing the street, you lack ethics
If you do, she thinks it’s just one of men’s tactics for seduction

She is a woman If you stare at another woman, she accuses you of flirting
If she is stared by other men, she says that they are just admiring

If you talk, she wants you to listen
If you listen, she wants you to talk

In short:
So simple, yet so complex
So weak, yet so powerful
So damning, yet so wonderful
So confusing, yet so desirable……

-ಬಾಲಚಂದ್ರ ರಂಗನಾಥ್, ಬೆಂಗಳೂರು

ಒಂಟಿ ಸಾಲುಗಳು

ಒಂಟಿ ಸಾಲು
(ಒಂದೊಂದೇ ಸಾಲಿನ ’ಸಾಲುಮಂಟಪ’ ಮಂಟಪಗಳಿವು).

* ಬಿದ್ದು ಹೋದ ಕಟ್ಟಡಗಳ ಮೇಲೆ ಪಕ್ಷಿಗಳು ಕುಳಿತಿವೆ, ಸಾಕ್ಷಿ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಇಲ್ಲದೇ!!

* ಅವಳೆದೆಯ ಕಾವು ಅರ್ಥವಾಗುವ ವೇಳೆಗೆ ಆವಿಯಾಗಿದ್ದೆ!

* ನಾಳೆಯ ಬೆಳಕಿಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಾ… ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಾ … ಕುರುಡನಾಗಿಬಿಟ್ಟೆ!

* ಹರಿದರಿದ ಸೆರಗಿನೊಳಗೆ ಚಿಂದಿಯಾಗದಿರಲಿ ಬದುಕು…

* ಮೆಲು ಮಾತುಗಳ ಮೃದುತನದಲಿ ಬೆನ್ನು ಸೇರಿದ ಕತ್ತಿಯಿಂದ ಸುರಿಯಲಿಲ್ಲ ರಕ್ತ!

* ಶಾಲೆಯ ಮೈದಾನ, ಸಿಹಿ ನೀರಿನ ಬಾವಿಯ ದಂಡೆ, ಬತ್ತದ ಗದ್ದೆಯ ಕಾಲುರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ಅವಳದೇ ನಗೆಯ ಕಲವರ; ಎಲ್ಲಡಗಿಹುದೀಗ?!

– ವೀರಣ್ಣ ಕಮ್ಮಾರ

ಮನುಷ್ಯ

ಮನುಷ್ಯ!

ಬೆಳಕ ಬೆಳದೂ
ಹೊಳೆ ಜಳಕ ಮಾಡಿಯೂ
ಹೊಳೆ ಹೊಳೆಯುತ
ಹಳೆದಾಗುತ, ಹಳತಾಗುತ
ನಡೆವ ಯಂತ್ರವಿದು!

- ವೀರಣ್ಣ ಕಮ್ಮಾರ

ಏಕೆ ಬೇಕು ಮುಖಮಂಡಲ?

ಮುಖವೇಕೆ?

ಎಲ್ಲೂ, ಮತ್ತೆಲ್ಲೂ ನಿಲ್ಲದೇ

ಓಡಲೆರಡು ಕಾಲುಗಳು

ಕಂಡದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ತಿನ್ನಲೊಂದು

ಸದಾ ಹಸಿದ ಹೊಟ್ಟೆ

ಬೇಡಲೆರಡು- ಕೊಡದಿರೆ

ಕಸಿಯಲೆರಡು ಕೈಗಳು

ಹೊಗಳಲು, ಹೊಗಳಿ ಬೇಳೆ

ಬೇಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು

ಸದಾ ಸಿದ್ಧವಾದ ನಾಲಿಗೆ

ಇವಿಷ್ಟಿದ್ದರೆ ಸಾಕು! ಈ ನಗರದ

ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ

ಮುಖವೇಕೆ ಬೇಕು?

-ವೀರಣ್ಣ ಕಮ್ಮಾರ

ಇನ್ನೆಲ್ಲಿಯ ನೆನಪು?

ಇನ್ನೆಲ್ಲಿಯ ನಿನ್ನ ನೆನಪು?

ಗೆಳತಿ,
ಕಡುರಾತ್ರಿಯಾಗಿದೆ
ಮುದ ನೀಡಲೊಲ್ಲದು ಬೆಳದಿಂಗಳು
ಸುಳಿ ಸುಳಿದ ಬೀಸುವ ತಂಗಾಳಿ
ಅಲೆ ಅಲೆಯ ಮೊರೆತಗಳಲಿ
ಬರಲೊಲ್ಲದ ನಿನ್ನ ನೆನಪು!

ಮೌನ ಗರ್ಭದಲಿ ಹುದುಗಿದ
ನಿನ್ನ ಸ್ಮೃತಿಗಳ ಮೇಲೆ
ಬರೆ ಹಾಕಿ ಬಿಟ್ಟಿವೆ
ಹಾರ್ಗರೆವ ವಿಮಾನಗಳರ್ಭಟ
ಸಿಡಿ ಗುಂಡುಗಳ ಸದ್ದು
ಲಾಠಿ ಬೂಟುಗಳ ಕರ್ಕಶ ಶಬ್ದ ||

ಎಲ್ಲೋ ಚೀತ್ಕರಿಸಿದ
ಇನ್ನೆಲ್ಲೋ ಪೂತ್ಕರಿಸಿದ
ಗೋರಿಯಲ್ಲೂ ನಡುಗುವ
ಹೆಣಗಳ ನಡುವೆ
ಒಣಗಿದೆ ಬಿಸಿಯುಸಿರ ರಕ್ತ ||

ಪೊತ್ತು ಹೆತ್ತವರನೇ ಇರಿವ
ಕೂಡಿ ಆಡಿದವರನೊರೆವ
ಕಲ್ಲು ಕಬ್ಬಿಣ ಸಿಮೆಂಟ್ ಗಾರೆಯ
ಧಮನಿಗಳಲಿ ಹರಿಯುತಿದೆ ವಿತ್ತ ರಕ್ತ! ||

ಎಲ್ಲೂ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ ಮುಖ ಮಾಣಿಕ್ಯ
ಬರೀ ಕೈ-ಕಾಲು, ಚಾಚಿದ ನಾಲಿಗೆ
ಥಕ ಥೈ ಥೈ ತೊನೆವ ಓಳಾಟ
ತೆರೆ ಸರಿದ ಬಿರು ಬಿರಿದ ರಾತ್ರಿಗಳಲಿ…
ಇನ್ನೆಲ್ಲಿಯ ನಿನ್ನ ನೆನಪು? ||

-ವೀರಣ್ಣ ಕಮ್ಮಾರ

ಕೆಂಪು ಪತ್ರ

ಕೆಂಪು ಪತ್ರ

ಹೇ ಹೇ! ಹೇಗೆ ಬರೆದೆ?
ರಕುತದೀ ಪತ್ರ?
ನಿನ್ನದೇ ಮಾಂಸದೊಳಗಿಂದ
ಎದ್ದು ಬಿದ್ದು ಎದ್ದೋಡಿ ಬಂದದ್ದೇ?
ಎದೆಯ ಕದವ ತೆರೆದು ಬಂತೇ ಈ ರಕುತ?

ಅಥವಾ…? ಅಥವಾ…!!

ಹೆಡೆ ಎತ್ತಿದ ಕೋವಿಗಳಿಂದ
ಅರೆಹೊಟ್ಟೆಯ ಭಿಕ್ಷುಗಳಿಂದ
ಖೊಟ್ಟಿ ನಶೀಬದ ಒಡಲಿನಿಂದ
ಹರಿಹರಿದೋಡಿ ಬಂತೇ…?

ಹಣೆಗೆ ಬಣ್ಣದ ಬಟ್ಟೆ ಕಟ್ಟಿದವರಿಂದ
ಹಣ- ಆಯುಧ ಝಳಪಿಸುವವರಿಂದ
ಮನವಿಲ್ಲದ ಅಮಾನವೀಯ ಗನ್‌ಗಳಿಂದ
ಸಿಡಿ-ಸಿಡಿದು ಬಂತೇ ಲೀಟರ್‌ಗಟ್ಟಲೇ…?

ಬ್ಲೂಲೈನ್ ಟೈರುಗಳ ಸಂದಿಯಿಂದ
ಒಕ್ಕಲೆಬ್ಬಿಸಿದ ಹಕ್ಕಲುಗಳಿಂದ
ನೆತ್ತರು ತುಂಬಿದ ಕಂಗಳಿಂದ
ಒಡೆದು ಹರಿದು ಬಂತೇ ಮಸಿಯಾಗಿ…?

ಕಿತ್ತೊಗೆದ ಸೆರಗುಗಳಡಿಯಿಂದ
ಕತ್ತರಿಸುರುಳಿದ ಪೇಟಗಳ ಕತ್ತುಗಳಿಂದ
ಮೇಲೆಮೇಲೇರಿದ ಬಾವುಟಗಳಡಿಯಿಂದ
ಕುದಿಕುದಿದು ಬಂತೇ…?

ಹೇಗೆ ಬಂತಿದು?
ಬಮಿಯಾನ್ ಬುದ್ಧನ ತಲೆಯಿಂದ
ಗಾಜಾಪಟ್ಟಿಯ ನರಮೇಧದಿಂದ
ಉರುಳಿಬಿದ್ದ ಕೋಟೆ ಕೊತ್ತಲು, ಕಟ್ಟಡ
ಗಳ ಅವಶೇಷಗಳಡಿಯಿಂದ.. ಬಂತೇ?

-ವೀರಣ್ಣ ಕಮ್ಮಾರ

ನಿನ್ನ ಕರೆಗೆ ಓಗೊಡಲೇ?

ನಿನ್ನ ಕರೆಗೆ ಓಗೊಡಲೇ?

ನೂರು ನೋಂಪಿನಲಿ
ಸಾವಿರ ಸೊಂಪಿನಲಿ
ನಾ ಕಾಣ್ವ ನೆನಪಿನಲಿ
ನಿನ್ನದೇ ಝಳಪು!

ಸೊರಗಿದ ಯಮುನೆಯಲಿ
ಕೊಳೆತು ಬೇಯುವ ಗಂಗೆಯಲಿ
ಕರಗುವ ಕಣಿವೆಗಳಲಿ
ಇಣುಕುವುದು ನಿನ್ನದೇ ಹರವು!

ಸುರಿವ ಬೇಸಿಗೆಯಲಿ
ಸುಡುಸುಡುವ ಬೇಗೆಯಲಿ
ಮೊರೆಯದ ಮೋಡಗಳಲಿ
ಕರೆಯುತ್ತವೆ ನಿನ್ನವೇ ಕರಗಳು!!

ಮೂಕವಾಗಿವೆ ಉಲಿವ ಹಕ್ಕಿಗಳು
ನರಕವಾಗಿದೆ ಎದೆ ಬಯಲು

ವೀರಣ್ಣ ಕಮ್ಮಾರ
||

ಕತ್ತಲೆಯ ದಾರಿ!

ಕತ್ತಲೆಯ ದಾರಿ!

ತಳಮಳಿಸಿ, ಹಳಹಳಿಸಿ
ಒಳ ಒಳಗೆಳೆದುಕೊಂಡು
ಸುತ್ತೊ ಯಂತ್ರದಂತೆ
ಹೊರ ಬಿಡುವ ಬಿಸಿಯುಸಿರಿಗೆ
ನಾಳೆಯ ನೂರು ಚಿಂತೆಗಳ ಬೆಂಕಿ!

ಎಲ್ಲೆ ಮೀರಿ ತಿರು ತಿರುಗಿದರೂ
ಎಲ್ಲ ಸವೆ ಸವೆಸಿದರೂ
ಹೆಣ ಬಾರವೆಲ್ಲ ಹೊದ್ದರೂ
ಮೆಟ್ಟಬಾರದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಗೆದ್ದರೂ
ಚರ್ಮದ ಚೀಲದಲಿ ಆರದ ಆವಿ!

ಕೋಟಿ ಕೋಡಿಗಳ ಹಾಯ್ದರೂ
ಕೆಂಡದುಂಡೆಗಳ ಮೆದ್ದರೂ
ಎದೆ ಏರಿಸಿ ಗಾಣ ತಿರುಗಿಸಿದರೂ
ನೂರು ಬಾಣಗಳ ಮೆಟ್ಟಿ ಎಸೆದರೂ
ಮುಟ್ಟಲಾಗದು ಬೇಡಿಕೆಯ ಪರಿ!

ನರ ನರಗಳ ನಾಡಿಯನರಿಯದೆ
ದಿಕ್ಕು ದಿಕ್ಕಿಗೂ ಹಣಿಕಿ ಹಾಕುತ್ತ
ಬೇಯುತ್ತ, ಕಣ್ಣ ಹನಿ ಜಿನುಗಿಸುತ್ತ
ಎಲ್ಲಿಂದೆಲ್ಲಿಗೋ ಪಯಣ!

ಕತ್ತಲೆಯ ದಾರಿ! ಹೆಡ್ ಲೈಟಿಲ್ಲದ ಪಯಣ!
ಕಂಡರೂ ಕಾಣದೀ ಮುಗಿಯದ ಹಾದಿ!

ವೀರಣ್ಣ ಕಮ್ಮಾರ
* * *