ಕಥೆ-1

ಆಗಷ್ಟ್ 10, 2008

ಇನ್ನೂ ಯಾಕ ಬರಲಿಲ್ಲವ್ವಾ..!?
ವೀರಣ್ಣ ಕಮ್ಮಾರ

ಮಟ ಮಟ ಮಧ್ಯಾನ ಆಗಿತ್ತು. ಲಡಕಾಸಿ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದೊಳಗ ಬಂದು ನಿಂತು ಧೂಳ ಎಬ್ಬಿಸಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಜನತಾ ಪ್ಲ್ಯಾಟ್‌ಗೋಳು ಎಲ್ಲೆದಾವಂತ ಕೇಳಿಕೋಂತ ಹೋಗುದ್‌ರೊಳಗ್‌ಅ ದೂರದ ಗುಡದಾಗ ಮನಿಗೋಳು ಸಾಲಕ ಡಬ್ಬಿಗೋಳನ್ನ ಒಂದರ ಪಕ್ಕ ಒಂದನ್ನ ಇಟ್ಟಂಗ ಕಂಡವು. ರಸ್ತೆ ಬಾಜೂಕ ತೆಂಬಿಗಿ ತಗೊಂಡ ಕುಂತಿದ್ದ ಗುರುತುಗೋಳಿದ್ದು, ಆ ಹೇಸಿಗಿ ಮ್ಯಾಲ ಕಾಲಿಡಲಾರದಂಗ ಎಚ್ಚರಿಕಿಯಿಂದ ನಡಕೋತ ಹ್ವಾದರ, ದೂರದಾಗ ಚಿಗವ್ವ ಮನಿ ಬಾಜೂಕ ಎಮ್ಮಿ ಮೈ ತೊಳಿತಿದ್ದದ್ದ ಕಂಡು ಆ ಕಡೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿನ್ನಿ. ನಾ ಬಂದದ್ ನೋಡಿ ಆಕಾಶದಾಗಿನ ಮೋಡಗಳೆಲ್ಲ ಒಂದದಪಾ ಧಬಾ ಧಬಾ ಮಳಿ ಸುರದಷ್ಟು ಸಂತೋಷಗೊಂಡ ಚಿಗವ್ವ ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಕೈ ಕಾಲು ತೊಳಕೊಂಡ, ಮಾಸಿದ್ದ ತನ್ನ ಸೀರಿನ ಛಲೋತಮಗೆ ಹೊತಗೊಂಡ ನಿಂತ್ಲು. ಬಾಗಲದಾಗಿನ ಎಮ್ಮಿಯನ್ನು ಹಿಂದಗಡೆಕ ಹೊಡಕೊಂಡೋಗಿ ಇರಪಕ್ಸಿ ಕಟ್ಟಿಬಂದ. ಇವೇಕಾನಂದ, ಅಡಿವೆಪ್ಪ ಎಲ್ಲಾರೂ ಓಡಿಬಂದ್ ಕೈಯಾನ ಬ್ಯಾಗ್ ಇಸಗೊಂಡು ದುಡುದುಡು ಮನಿ ಒಳಗ ಹ್ವಾದರು.
 ಏನಬೇ, ಮನ್ಯಾಗ ಎಮ್ಮಿ ಸಾಕೂದಲ್ದ ಆಡಾನೂ ಸಾಕೀದಿಯಲ್ಲ? ಅಂತ ಕೇಳಿದಾಗ, ’ಆಡಾ ಅಷ್ಟ ಯಾಕಪಾ ಆ ಕಡೆ ನೋಡ- ಕೋಳೀನೂ ಸಾಕೀನ. ಈಗ ೪೨ ಕೋಳಿ ಅದಾವು, ಸದ್ದೇಕ ಮೂರು ಕೋಳಿಗಳು ಮರಿಗಿ ಕುಂತಾವು, ಅವಷ್ಟು ಬಂದೂವಂದ್ರ ಒಂದ ನೂರು ಕೋಳಿಗಳಕ್ಕಾವು’ ಅಂತ ಚಿಗವ್ವ ಹೇಳೂವಾಗ ಅಕಿ ಮುಖದಾಗ ಒಂದೀಟ ಹೆಮ್ಮೆ ಹಣಿಕಿ ಹಾಕತಿತ್ತ.
* * *
ಊಟಕ್ಕ ಕುಂತಾಗ ಚಿಗವ್ವ ತನ್ನ ಗಂಡ, ಅಂದ್ರ ಕಾಕಾನ ಮಾತ್ ತಗದ್ಲು.
’ಅಂವಾ ಹೋಗಿ ಒಂಬತ್ ವರ್ಸ್ ಆಗಾಕ ಬಂತ್ ನೋಡಪಾ, ಇನ್ನತಕಾ ಅಂವಾ ಬಂದಿಲ್ಲ’ ಅಂತ ಚಿಗವ್ವ ಹೇಳುವಾಗ ಆಕಿ ಕಣ್ಣಂಚಿನಾಗ ನೀರಹನಿ ಮಿಂಚಾಕಹತ್ತಿತ್ತ.
ಮದಿವಿ ಆಗಿ ಆರು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಊರು ಬಿಟ್ಟು ಅದೆಲ್ಲಿಗೋ ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಒಂಬತ್ತು ವರ್ಷ ಆದರೂ, ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳ ಬಗ್ಗೆ ಚಕಾರ ಎತ್ತದ, ಸೋಮಪ್ಪ ಮಲ್ಲಪ್ಪ ಕಲ್ಯಾಣಪುರಕರ್ ಎಂಬ ದರವೇಸಿ ಗಂಡನ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಗವ್ವಗ ಇನ್ನೂ ಯಾಕಲತೆ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ ನೋಡ- ಅಂತ ನನಗ ಮನಸಿನ್ಯಾಗ ಕೊರ್‍ಯಾಕ ಹತ್ತಿತು. ಊಟ ನಿಧಾನಾತು.
’ನೀ ಅರಾಮ ಅದಿ ಇಲ್ಲಬೇ. ಅಂವ್ನ ಚಿಂತಿ ಬಿಟ್ಟಬಿಡ. ನಿನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ಅಂತ ನಾವದೇವಲ್ಲ, ನಾವು, ನಿನ್ನನ್ನ ಚಲೋತಮಾಗಿ ನೋಡ್ಕೂತೇವಿ. ನೀಯೇನೂ ಚಿಂತಿ ಮಾಡಬ್ಯಾಡಬೇ. ಭಾಳ ದಿನದ ಮ್ಯಾಲ ಅಣ್ಣಾ ಊರಿಂದ ಬಂದಾನ ಪಾಪ. ಅಂವ್ನ ಮುಂದ ಎಲ್ಲಾನೂ ತಗೀಬ್ಯಾಡ’ ಎಂದು ಎರಡನೇ ಮಗ ಇರಪಕ್ಸಿ ಹೇಳಿದರೂ ಚಿಗವ್ವನ ಕಣ್ಣೆಂಬೋ ಗೋಕಾಕ ಫಾಲ್ಸ್‌ನಿಂದ ದಬಾ ದಬಾ ನೀರು ಬೀಳೋದು ಮಾತ್ರ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ.
 ’ಈ ಒಂಬತ್ತ ವರ್ಷದಾಗ ಏನೇನೆಲ್ಲ ಆಗಬೇಕಿತ್ತೋ ಅದೆಲ್ಲಾ ಆಗಿ ಹೋತು. ಆರನೇ ಮಗಾ ಸಂದೀಪ ಇನ್ನಾ ತೊಟ್ಟಲಾಗ ಇದ್ದ. ಒಂದ ರಾತ್ರಿ ಇದ್ದಕ್ಕಿಂದಂಗ ಎಚ್ಚರ ಆತು. ಎದ್ದ ಹೊರಗ ಹೋಗಿ ಒಂದಕ್ಕ ಕುಂತ ಬಂದ್ನಿ. ಅಯ್ಯ ಶಿವನ, ಎಸ್ಟ್ ಟೈಮ್ ಆಗೇತಿ; ಇಂವ ಎದ್ದು ಆಗ ಹೊರಗಡೆಕ ಹೋಗ್ಯಾನಲ್ಲ? ಅನಿಸಿತ್ತ. ಅಂದೂ ದಿನಾ ಬೆಳಕಾಗೂವಂಗ ಬೆಳಕಾತು. ಆದರ, ನನ್ನ ಬಾಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅಂದಿನಿಂದ ಇನ್ನತನಕಾ ಬೆಳಕ ಆಗಿಲ್ಲ. ಆ ರಾತ್ರಿ ಅಂವಾ ಎದ್ದ ಹೋದಾಂವ ಎಲ್ಲಿ ಹ್ವಾದ್ನೋ ಏನೋ; ಒಂದೂ ಗೊತ್ತಾಗವಲ್ತ.
 ’ಅಂವಾ ಹ್ವಾದ ಮ್ಯಾಲ ನಿಮ್ಮ ಸಣ ಮಾಮಾ ಇಡೀ ಬೆಳಗಾಂವ ಜಿಲ್ಲಾ, ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿ ಧಾರವಾಡಾ, ವಿಜಾಪೂರ, ಗುಲಬರಗಾ, ಬೀದರ, ಸಾಂಗ್ಲಿ, ಈಚಲಕರಂಜಿ, ಕಡೀಕ ಪುನಾ ತಂಕಾ ಹೋಗಿ ಹುಡುಕಿ ಬಂದ. ಸಾವಿರಾರು ರೂಪೈ ಬಸ್ ಚಾರ್ಜ್ ಸುರದಾ. ತಂಗಿ ಬಾಳೆ ನೆಟ್ಟಗಾಗಲಿ ಅಂತ ಅಂವಾ ಏನೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಿದಾ. ಆದ್ರೂ ಎಲ್ಲಿ ಎತ್ತ ಅಂತ ಅಂವಂದು ಪತ್ತೆ ಹತ್ತಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ರ ಕೊಲ್ಲಾಪುರದಾಗ ಕಟಗಿ ಅಡ್ಡೆದಾಗ ಕೆಲಸಾ ಮಾಡಿಕೋತ ಅದಾನಂತ ಒಂದ್‌ಸಲ ಸುದ್ದಿ ಬಂದಿತ್ತ. ಅದ್‌ಅ ಸುದ್ದಿ ಎಳೀ ಹಿಡಕೊಂಡ ನಿಮ್ಮ ಮಾಮಾ ಹೋಗಿ ಅಂವ್ನ ಬೆಟ್ಟಿ ಮಾಡಿ ಬಂದಾನ. ಇನ್ನಾ ಯೌಳ್ ತಿಂಗ್ಳಕ್ಕ ಆಗೂವಸ್ಟ ಕೆಲಸೈತಿ; ಅದನ್ನ ನಾನ ಮುಗಸಾಗ ಬೇಕಾಗೇತಿ; ಮುಗಿಸಿದ ಮ್ಯಾಲ ನಾನ್‌ಅ ಬರತೀನಿ, ನೀವ್ಯಾರೂ ಕರ್‍ಯಾಕ ಬರಬ್ಯಾಡರಿ’ ಅಂತ ಎರಡ್ ಸಲ ಹೇಳಿದ್ದಂತ. ಇದಾಗಿ ಈಗ ಐದ್ ವರ್ಷ ಆಗಾಕ ಬಂದೈತಿ. ಈಗ ಮತ್ತ ಸುದ್ದಿ ಬಂದೈತಿ. ಅಂವಾ ಕೊಲ್ಲಾಪೂರದಾಗೋ, ಸಾಂಗ್ಲಿ ಒಳಗೋ ಅದಾನಂತ. ನೀನರೆ ಒಂದೀಟ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿ ಕರಕೊಂಡ್ ಬಂದರ ಛಲೋ ಆಗತೈತಿ. ನಿನಗ ಪುಣ್ಯ ಬರತೈತಿ’. ಚಿಗವ್ವನ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿನ ನೀರಿನ ಧಾರಿ ಜೋರಾತ. ತಾಟಿನ್ಯಾಗ್ ಕೈ ತೊಳದ್ ಎದ್ನಿ.
***
ಈಗ ೧೬-೧೭ ವರ್ಷದ ಹಿಂದ ಬೆಳಗಾಂವ್ ಜಿಲ್ಲಾದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಊರಿಗೆ ಚಿಗವ್ವನ್ನ ಮದಿವಿ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದ್ರು. ನಮ್ಮವ್ವನ ಮನ್ಯಾಗ ಇಕಿನೇ ಆರನೇದಾಕಿ. ಕೊನೆಯವಳೂ ಹೌಂದು. ಮುದ್ದಿನಂಥಾ ಮಗಳು. ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತಲೂ ತುಸು ಚೆಂದ. ಆಕಿ ಮ್ಯಾಲ ಎಲ್ಲರದೂ ಭಾಳ ಅಂದ್ರ ಭಾಳ ಪಿರಿತಿ. ಇಬ್ಬರು ಅಣ್ಣಂದಿರು ತಂಗಿಯ ಮಾತಿನ ಲಕ್ಷ್ಮಣ ರೇಖಾ ದಾಟವರಲ್ಲ. ಅಕಿ ಹೇಳಿದ್ದ್‌ಆ ಲಾಸ್ಟ್ ಜಜ್‌ಮೆಂಟ್. ರಾಜಕುಮಾರಿ.., ರಾಜಕುಮಾರಿ ಹಂಗ ಬೆಳೆದಾಕಿ. ಮನಿಗೆ ಸತತ ಬೆಳದಿಂಗಳ್‌ಅ ಆಗಿದ್ದಾಕಿ.
 ಮದಿವಿ ಆಗಿ ಹ್ವಾದ ಮ್ಯಾಲ ಗಂಡನ ಮನಿಗೂ ಬೆಳದಿಂಗಳನ್‌ಅ ಆದಳ. ವರ್ಷ ತುಂಬುದರೊಗ ಮುತ್ತಿನಂಥ ಗಂಡ ಮಗನ್ನ ಹಡದ್ಲು. ಆದ್ರ ಮೊದಲ್ನೇ ಹುಡ್ಗ ಇನ್ನ ದೀಡ ವರ್ಷದಾಂವ ಆಗೂದಾರಗನ್‌ಅ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಹುಟ್ಟದ. ಹೀಂಗ ಎಂಟು ವರ್ಷದಾಗ ಪುತ ಪುತ ಅಂತ ಆರು ಮಕ್ಕಳನ್ನ ಹೆತ್ತ ಮಹಾ ತಾಯಿ ಅನಿಸಿಕೊಂಡ್ಳು. ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲದವ್ರು ಚಿಗವ್ವನ ಮಾರಿ ನೋಡಿ ಹೊಗತಿದ್ರು, ತಮಗೂ ಮಕ್ಕಳಾಗ್ತಾವಂತ ತಿಳದ. ಆದ್ರ ಗಂಡ ಅನ್ನುವ ಪ್ರಾಣಿ ಎಷ್ಟರೇ ದುಡಿದ್ರೂ ಮಕ್ಕಳ ತುತ್ತಿನ ಚೀಲಾ ತುಂಬೋದು ಕಠಿಣ ಆಗಾಕ ಹತ್ತಿತು.
 ಇಂಥಾ ಕಷ್ಟದ ವ್ಯಾಳ್ಯಾದಾಗನ್‌ಅ ಕಾಕಾ ಮನಿ ಬಿಟ್ಟ ನಡದ್‌ಬಿಟ್ಟ. ಇಂದ್ ಬರತಾನ, ನಾಳೆ ಬರತಾನ ಅಂತ ಎಲ್ಲರೂ ಕಾದೇ ಕಾದರು. ಊರೂರಿಗೆ ಹೇಳಿ ಕಳಿಸಿದ್ರು. ಎಲ್ಲೆರೆ ಸಿಕ್ಕಂದ್ರ ಊರಿಗೆ ಬಾ ಅಂತ ಹೇಳ್ರಪಾ, ನಿಮಗ ಕಾಲಿಗೆ ಬೀಳ್ತೀನಿ ಅಂತ ಎಲ್ಲಾರಿಗೂ ಚಿಗವ್ವ ಬೇಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಕ್ಕ ಎಲ್ಲರೆ ಲೆಕ್ಕ ಐತೇನು? ’ಮಲಪರಬಾ ಹೊಳಿ ದಂಡ್ಯಾಗ ನಿಂತ ಜಳಕಾ ಮಾಡಾಕತ್ತಿದ್ದಂತ’ ಅಂತ ಒಬ್ರು ಹೇಳಿದ್ರ, ’ಪ್ಯಾಟ್ಯಾಗ ಜಟಗಾ ಗಾಡ್ಯಾಗ ಕುಂತ ಎಲಿ ಅಡಿಕಿ ತಿನಕೋಂತ ಹೋಗೂದನ್ನ ನಾನ್‌ಅ ನೋಡಿನ್ನಿ’ ಅಂತ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಹೇಳಿದ್ರೇ ಹೊರ್ತು ಯಾರೂ ನಕ್ಕಿಯಾಗಿ ಏನೂ ಹೇಳ್‌ಲಿಲ್ಲ. ಸಣ್ಣ ಮಾಮಾ ಹೋಗಿ ಎಲ್ಲಾಕಡೆ ಹುಡುಕಾಡಿ ಬಂದ. ಬೀಗರು-ಬಿಜ್ಜರ ಮನಿಗೆಲ್ಲಾ ಹೋಗಿ ಕೇಳ್ಯಾಡಿ ಬಂದರು.
***
 ಕಾಕಾ ಮನಿ ಯಾಕ ಬಿಟ್ಟ ಹ್ವಾದ ಅನ್ನೂದು ನನಗಂತೂ ಒಂದ್ ದೊಡ್ಡ ಯಕ್ಷ ಪ್ರಶ್ನ್ ಆಗಿತ್ತ. ಕಾಕಾ ದುಡದ್ ದುಡದ್ ಸಾಕಷ್ಟು ತಂದ್ ಹಾಕ್‌ತಿದ್ದ. ಆದ್ರ ಆರು ಮಕ್ಕಳನ್ನ ಸಾಕೋದು ದೊಡ್ಡ ಹೊರಿ ಆದಂಗಾಗಿ ಏನೇನೋ ಕಸರತ್ತು ಮಾಡಾಕತ್ತಿದ್ದ. ಕಟಗಿ ಅಡ್ಡೆ ಮಾಡಬೇಕಂತೇಳಿ ಒಂದಿಬ್ಬರ ಹಂತೇಕ ಬಡ್ಡಿ ಸಾಲಾ ತಂದ. ಕಟಗಿ ಅಡ್ಡೆ ಚಾಲೂ ಮಾಡಿದಾ. ಆದ್ರ ಅವನ ನಶೀಬು ಭಾಳ ಸುಮಾರಿತ್ತ. ಕಟಗಿ ಅಡ್ಡೆ ಉದ್ದಾರ ಆಗಿಲಿಲ್ಲ. ಸಾಲ ಮೈಮ್ಯಾಗ ಬಂತು. ಸಾಲಗಾರರ ಕಾಟಾ ತಾಳಲಾರ್‍ದ ಮನಿ ಬಿಟ್ಟ ಹೊಂಟ ಅಂತ ಒಂದು ವರ್ಶನ್ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಆದ್ರ, ಕಾಕಾನ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಅದು ಅಷ್ಟೇನೂ ಸರಿ ಅಲ್ಲ ಅನಿಸ್ತು.
ಇನ್ನೊಂದು ವರ್ಶನ್ ಬ್ಯಾರೇನ ಇತ್ತು.
ಚಿಗವ್ವ ಮೂಲಿಮನಿ ಬಾಳಪ್ಪನ ಹೇಣ್ತಿ ಸತ್ಯವ್ವನ ಹೆಸರ್ ಹೇಳ್ದಲೇ ಅಕಿನ್ನ ಎಪರಾ ತಪರಾ ಬೈತಿದ್ಳು. ಅಕಿಯಿಂದಾಗೆನ್‌ಅ ತನಗಂಡ ಊರು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವಂಗ ಆಗೇತಿ ಅಂತಿದ್ಲು. ಈ ಜಾಡ ಹಿಡದ್ ಬೆನ್ನ ಹತ್ತಿದಾಗ ಹೊಸ ಸುಳಿವೊಂದ್ ಸಿಕ್ಕಿತು.
 ಅದೇನಪಾ ಅಂತಂದ್ರ ಬಾಳಪ್ಪನ ಚೆಂದಾನ ಚೆಲ್ವಿ ಹೆಂಡ್ತಿಯಂಬೋ ಹೆಂಡ್ತೀಗೂ ಕಾಕಾಗೂ ಏನೋ ಮಜಕೂರ ನಡದಿತ್ತಂತ. ಮದಿವಿ ಆಗಿ ಏಳೆಂಟು ವರುಸ ಆದ್ರೂ ಮಕ್ಕಳಾಗದ ಬಾಳಪ್ಪನ ಸತಿಮಣಿ ಸತ್ಯವ್ವಗೂ ಕಾಕಾ ಅಂದ್ರ ಬಾಳ ಪಿರಿತಿ ಉಕ್ಕಿಬಂದಿತ್ತು. ಅದು ಯಾಡಮೂರ ಸಲ ಸಾಬೀತನೂ ಆಗಿತ್ತ… ಆದ್ರ ದೊಡ್ಡ ಮನಿತಣಸ್ಥನಾದ ಬಾಳಪ್ಪ, ಎಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮನಿ ಮರ್ಯಾದೆ ಹರಾಜ್ ಆಗಿ ಹೊಕ್ಕತೇನೋ ಅಂತ ಹೆದರಿಕ್ಯಾರ ತನ್ನ ಹೆಂಡ್ತೀನ ದನಕ್ಕ ಬಡದಂಗ ಬಡದ, ತನ್ನ ಹದ್ದಬಸ್ತ್‌ನ್ಯಾಗ ಇಟಕೊಳ್ಳಾಕ ನೋಡಿದ. ಆದರ, ಕಾಕಾಗೂ ಸತ್ಯವ್ವಗೂ ಇದ್ದ ಫ್ರೆಂಡ್‌ಶಿಪ್‌ಗೆ ಮಾತ್ರ ಏಟೇಟೂ ಮುಕ್ಕಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಹೊಳಿದಂಡಿ ಮ್ಯಾಲಿನ ಕರಿಕಿ ಕುಡಿಯಂಗ ಹಬ್ಬತಾ…ನ ಹೋತು.
ಹಿಂಗಾಗಿ ಲಾಸ್ಟ್‌ಗೆ ಕಾಕಾನ ಓಡ್ಯಾಡಿಸಿ ಬಡಿಗಿ ತಗೊಂಡ ಬಡ್ಯಾಕ ಅವರೆಲ್ಲಾ ಹೊಂಚ್ ಹಾಕಿದ್ರೆಂಬೋ ಸುದ್ದೀನೂ ಇತ್ತ. ಆದ್ರ ಆದು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೇ ಇದ್ದಾಗ ಲೋಕಲ್ ಗೂಂಡಾಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟ, ಅವರಿಗೊಂದಿಷ್ಟ ಸೆರೆ ಕುಡಿಸಿ, ಕಿಸೆ ತುಂಬೋವಷ್ಟ ರೊಕ್ಕಾ ತುಂಬಿ, ಇಂವನ್ನ ಹೊಡಸಾಕಂತ ನೋಡಿದಾರ. ಅದ್ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಕಾಕಾ ಮಣಿಲಿಲ್ಲ. ಕಾಕಾನ್ನ ಖೂನೀನ ಮಾಡಬೇಕಂತ ಮೂರನಾಕ ಸರ್ತೆ ಕುಡುಗೋಲು ಮಸದ್‌ಬಿಟ್ಟಿದಾನ ಬಾಳಪ್ಪ. ಕತ್ತಲದಾಗ ಅಡಿಗಿಕೊಂಡ್ ಕಾದ್ ನೋಡಿದಾನ. ಆದ್ರ ಖಿಲಾಡಿ ಕಾಕಾ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಆಗ ಅಂವಗ ಬೇರೆ ದಾರಿ ತೋರದೇ, ತನ್ನ ಬಂದೂಕನ್ನ ಹೆಗಲಿಗೆ ಹಾಕ್ಕೊಂಡ ಹೊರಟಾನ. ಕಾಕಾ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಗುಂಡ್ ಹಾರಿಸಿದಾನ. ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡ ಕಾಕಾ ಬಚಾವಾಗ್ಯಾನ. ಆ ಮ್ಯಾಲ ಸುದ್ದಿ ದೊಡ್ಡ ಅಜ್ಜಾಗ ಗೊತ್ತಾಗಿ ’ಸೂಳಿ ಮಗನ್‌ಅ ಎಲ್ಲೆರೆ ಹಾಳಾಗಿ ಹೋಗ್; ಜೀಂವಾ ಉಳಿಸಿಗೋ; ಇಲ್ಲಾಂದ್ರ ನಾನ್‌ಅ ನಿನ್ನ ಕಾಲ್ಮರಿ ತಗೊಂಡ್ ಹೊಡೀಬೇಕಾಗ್ತದ’ ಅಂತ ಬೈದಾಗ, ಕಾಕಾನ ಸ್ವಾಭಿಮಾನಕ್ಕ ಧಕ್ಕಿ ಬಂದಾಂಗಾಗಿ ಮನಿ ಬಿಟ್ಟಾನ’ ಎಂಬುದು ಇಲ್ಲಿ ವರೆಗೆ ತಿಳಿದುಬಂದ ಇನ್ನೊಂದು ವರ್ಶನ್.
***
 ’ನಿಮ್ಮ ಕಾಕಾ ಮನಿ ಬಿಟ್ಟ ಹೋಗೂದಷ್ಟ ತಡಾ; ಸಾಲ ಕೊಟ್ಟ ಶೂರರೆಲ್ಲ ಮನಿ ಮುಂದ ಕುಣ್ಯಾಕ ಹತ್ತಿದ್ರು. ಕಾಲ ಕೆದರಿ ಜಗಳಕ್ಕ ನಿಂತ್ರು. ಆದ್ರ, ನಾ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಹೆದರಲಿಲ್ಲ. ನೀವೇನ್ ನನ್ನ ಕೇಳಿ ಸಾಲಾ ಕೊಟ್ಟಿರಿ? ಸಾಲಾ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಕ ಸಾಕ್ಷಿ ಎಲ್ಲೈತಿ? ಹೆಚ್ಚೂ ಕಡಿಮಿ ಆತಂದ್ರ ನಾ ಟೇಶನ್ ಮೆಟ್ಟಲಾ ಹತ್ತಾಕಿ ಅದೇನು ಅಂತ- ನಾಕ್ ಮಂದಿ ಮುಂದ್ ಹೇಳಿದಾಗ; ಈ ಹೆಣಮಗಳ ಅಸನರಿ ಇಲ್ಲ ಬಿಡ್ ಅಂತ ಒಂದೀಟ್ ಮಂದಿ ಸುಮ್ಮನಾದರ. ನನಗ ಗೊತ್ತ್ ಇದ್ದವರ ಸಾಲಾನೆಲ್ಲ ತೀರಸಾಕಂತೇಳಿ ನನ್ನ ಗಂಡನ ಪಾಲಿನ ನಾಕ್ ಎಕರೆ ಹೊಲಾನ್ನ ನನ್ನ ಕಬ್ಞಾಕ್ಕ ತಗೊಂಡಿನಿ. ಅದರಾಗ ಮೂರ್ ಎಕರೆ ಮಾರಿ ಯಾರ್‍ಯಾರು ಬರ್‍ತಾರೋ ಅವರದೆಲ್ಲ ಸಾಲಾ ಕೊಟ್ಟ, ಇನ್ನ ಈ ಕಡೆ ಏನರೆ ಹಾದರೆಂದರ ಪಾಡ ಹರ್‍ಯಾಕಿಲ್ಲ ನೋಡ್ರಿ ಅಂತ ತಾಕೀತು ಮಾಡಿದ್ನಿ. ಆ ಮ್ಯಾಲ ಯಾರೂ ನಮ್ಮ ಸನೇಕ ಬರಲಿಲ್ಲ.
’ಆದ್ರ, ಬಾಳಪ್ಪ ಅನ್ನೋ ಖೊಟ್ಟಿ ಮುಂಡೆ ಮಗ ಸುಮ್ಮನಿರಬೇಕಲ್ಲ. ಏನೇನೂ ಪಿತೂರಿ ಮಾಡಿ ನಮ್ಮ ಮನಿಗೆ ಬಹಿಷ್ಕಾರ ಹಾಕಬೇಕಂತೇಳಿ ಹೊಂಟಿದ್ರು. ಆದ್ರ ದೊಡ್ಡ ಅಜ್ಜಾ ರಾಜಿಕೀದಾಗ ಅದಾನಲ್ಲ; ಅವನ ವಝನ್‌ನಿಂದಾಗಿ ಯಾರೂ ಅಂಥಾ ಕೆಟ್ಟ ಕೆಲಸಕ್ಕ ಕೈ ಹಾಕಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಚಿಗವ್ವ, ಸಂಜೆ ಆದದ್ದು ನೆನಪಾಗಿ, ತನ್ನ ಮನೆ ಎಂಬ ಜನತಾ ಪ್ಲ್ಯಾಟಿನ ಕುಬ್ಜ ಪಡಖಾನೆಯೊಳಗ ಜ್ವಾಳಾ ಹರವಿಕೊಂಡು ಕೇರಾಕ ಶುರು ಮಾಡಿದಳು.
***
ಚಿಗವ್ವ ಈಗ ಕಲ್ಲು ಆಗಿದಾಳ. ಸಾಲ ಹರಿದು ಹೋತು. ಅದರ ಜತಿಗೆ ಹೊಲನೂ ಹೋತು. ಇರೋ ಹೊಲದಾಗ ಪೀಕ ಬರೂದ್‌ಅ ಕಷ್ಟ. ಅಲ್ಲದ, ಅದನ್ನ ನೋಡವರ್‍ಯಾರು? ಹೊಲಕ್ಕ ಹೋಗಬೇಕಂದ್ರ ಮನ್ಯಾಗ ಸಣ್ಣ ಮಕ್ಕಳು. ಇದ್ದದ್ದರಾಗ ಅಟೀಟು ಬರುವ ಜ್ವಾಳಾ, ಕಾಳಿಂದ ಜೀವನ ನಡೀತಿತ್ತು. ತಿನ್ನುವ ಹೊಟ್ಟೆಗಳು ಬಾಳ ಇದ್ದದ್ದರಿಂದ ದೊಡ್ಡ ಮಗನನ್ನ ತಮ್ಮನ ಊರಿಗೆ ಕಳಿಸಿದ್ಳು. ಅಲ್ಲೆರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಾಲಿಗೆ ಹೋಗಿಕೋಂತ, ಏನರೆ ಕೆಲಸಾನಾರಾ ಕಲಿತಂದ್ರ ಚಲೋ ಆಕ್ಕೈತಿ ಅಂತ. ಜನತಾ ಮನಿಗೆ ಅರ್ಜಿ ಹಾಕಿದ್ಲ. ಅದೂ ಮಂಜೂರಾಗಿ ಬಂತು. ದೂರದ ಬೆಂಗಳೂರಾಗಿದ್ದ ಅಕ್ಕನ ಮಗನಿಗೆ ಕಾಗದ ಬರದ ಹಾಕಿ, ಜನತಾ ಮನಿ ಕಟ್ಟಸಾಕ ಸೊಲ್ಪ ರೊಕ್ಕಾ ಕೊಡಪಾ ಅಂದ್ಲು. ಆಂವಾ ದೊಡ್ಡ ಮನಸ ಮಾಡಿ ಒಂದೆಂಟು ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿ ಕೊಟ್ಟ. ಉಳಿದಿದ್ದನ್ನ ಸರ್ಕಾರ ಹಾಕಿ ಮನಿ ಕಟ್ಟಿಸಿಕೊಟ್ಟಿತು. ಬ್ಯಾಂಕಿನ ಸಾಲದ ಮ್ಯಾಲ ಒಂದ್ ಎಮ್ಮಿ ತಂದುಕೊಂಡಳು. ಇದ್ದ ಒಂದೆಕ್ರೆ ಹೊಲದಾಗ ಎಮ್ಮಿ ಮೇಯಿಸಿಕೋಂತ ಹಾಲನ್ನ ಡೇರಿಗೆ ಹಾಕಾಕ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ಲ. ಹಾಲಿನ ರೊಕ್ಕದಾಗ ಸಂತಿ ನಡ್ಯಾಕ ಹತ್ತಿತು. ಆದ್ರ…
ಮನ್ಯಾಗ ಐದು ಮಕ್ಕಳು. ಅವರ ಬೇಡಿಕೆ ದಿನಾ ದಿನಾ ಹೆಚ್ಚಾಗಾಕ ಹತ್ತಿತ. ತಾಯಿ ದುಡದದ್ದು ಸಾಲಲಿಲ್ಲ. ಮೂರನೇ ಮಗನನ್ನ ಹುಬ್ಬಳ್ಯಾಗ ಅಕ್ಕನ ಮನ್ಯಾಗ ಬಿಟ್ ಬಂದ್ಲು. ಆದ್ರ ಒಂದ್ ವರ್ಷ್ ತುಂಬೂದ್ರಾಗನೇ ಇಬ್ಬರೂ ಊರಿಗೆ ವಾಪಸ್ ಬಂದ್ ಬಿಟ್ರು. ಹುಬ್ಬಳ್ಯಾಗಿದ್ದ ರಾಜಾ, ದಿನಾ ಮುಸಲರ ಹುಡುಗರ ಜೋಡಿ ಜಗಳಾ ಮಾಡಿ, ಅವರ ಕೈಯಾಗ ಹೊಡಿಸಿಕೊಂಡ್ ಬರತಿದ್ದ. ಹಿಂಗಾಗಿ ಅಕ್ಕ ಅಂವನನ್ನ ನಿಮ್ಮೂರಿಗೆ ಹೋಗ್ ಅಂತೇಳಿ ಬಸ್ ಹತ್ತಿಸಿ, ಕೈಯಾಗ ಐವತ್ ರೂಪಾಯಿ ಕೊಟ್ಟ ಕಳಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ಲ. ಇತ್ತ ತಮ್ಮನ ಮನ್ಯಾಗಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಮಗಾ ಸಿದ್ದ ಮಾವನ ಹೆಂಡತಿ ಕಾಟಾ ತಾಳದೇ ಓಡಿ ಬಂದಿದ್ದ. ಅತ್ತಿಗೆ ದಿನಾಲೂ ಎರಡೆರಡ್ ಕೊಡಾ ಹೊತ್ತ ನೀರ್ ತಂದ್ ಹಾಕತಿದ್ದ. ಅಕೀ ಮಕ್ಕಳ ಮುಕಳಿ ತೊಳದ್, ಅಂಗಿ ತೊಡಿಸಿ ಸಾಲಿಗೆ ಕಳಿಸ್‌ತಿದ್ದ. ಮನಿ ಎಲ್ಲಾ ಕಸ ಹೊಡದು ಝಳ ಝಳ ಮಾಡತಿದ್ದ. ಕಿರಾಣಿ ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋಗೋದು, ಗಿರಣಿಗೆ ಬೀಸಾಕ ಹೋಗೋದು- ಹೀಂಗ್ ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸಾನೂ ಇವನ ಮ್ಯಾಲ ಬಿದ್ದವು. ದಿನಾಲೂ ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆಗೂ ಅಡ್ಯಾಡಿ ಕಾಲ್ ಸವದ್ರೂ ಚೆಪ್ಪಲ್ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದಿನ ತನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಮುಕಳಿ ತೊಳಿಲಿಲ್ಲ ಅಂತೇಳಿ ಮಾವನ ಹೆಂಡತಿ ಕಪಾಳಕ್ಕ ಹೊಡದ್‌ಬಿಟ್ಲು. ಆ ಬರಸಿಡಿಲಿನಂಗ್ ಬಿದ್ದ ಹೊಡತಕ್ಕ ಕಿಂವ್ಯಾಗ್ ರಗುತ ಬಳಾಬಳಾ ಅಂತ ಬೀಳಾಕ್ಹತ್ತಿತ. ಅಂದಿನಿಂದ ಆ ಕಿಂವಿ ಕೇಳೂದ್‌ಅ ಬಂದ್ ಆತು. ಅಂದ್‌ಅ ಕಡಿ, ಅಂವಾ ಆ ಊರ್ ಬಿಟ್ಟ. ಮಾವ ಬರೂದರೊಳಗ ಬಸ್ ಹತ್ತಿ ತಮ್ಮೂರಿಗೆ ಬಂದ್ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ.
ಇಂಥಾ ದುರ್ಬರ ಘಟನೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗನ್‌ಅ ಕೊನೆ ಮಗ ಸಂದೀಪು ವಿಪರೀತ ಕಾಲು ನೋವಿನಿಂದ ಬಳಲಾಕ ಹತ್ತಿತ್ತು. ಕಾಲಿಗೆ ಗಾಯ ಆಗಿ ಅದು ಸೋರಾಕ ಹತ್ತಿತ್ತು. ಹೊರಗಿನವರು ಇರ್‍ಲಿ, ಮನ್ಯಾಗಿನವರೇ ಅವನನ್ನ ಮುಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳದಷ್ಟು ಗಬ್ಬು ನಾತ ಹೊಡೀತಿತ್ತು. ಅದನ್ನ ಡಾಕ್ಟರ್ ಹತ್ತಿರ ತೋರಿಸಬೇಕು ಅಂತಂದ್ರ ಚಿಗವ್ವನ ಹಂತೇಕ ರೊಕ್ಕನ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಊರಿನ ಡಾಕ್ಟರ್‌ಗೆ ತೋರಿಸಿದರೆ, ಅವನು ತನ್ನ ಕೈಲಾದ ಔಷಧಿ ಕೊಟ್ಟ. ಆದ್ರ, ಈಗ ಸದ್ದೇ ಬೆಳಗಾಂವದ ಸಿವೋಲ್ ದವಾಖಾನಿಗೆ ತಗೊಂಡ್ ಹೋಗ್ರಿ ಅಂತ್ ಹೇಳಿದ. ಅವರಿವರ ಹಂತೇಕ ಒಂದಷ್ಟು ರೊಕ್ಕಾ ಹೊಂದಿಸಿಕೊಂಡ ಸಿವೋಲ್‌ಕ ತಗೊಂಡ್ ಹೋಗೂದ್ರೊಳಗ ಸಂದೀಪುನ ಜೀವದ ದೀಪ ಆರಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಚಿಗವ್ವನ ಜೀವನ ನೌಕೆಗೆ ದೊಡ್ಡ ತೂತ್ ಆಗಿತ್ತು. ಕಂಗಾಲಾದ ಚಿಗವ್ವ ಹಾಸಿಗೆ ಹಿಡಿದ್‌ಬಿಟ್ಟಳು. ಗಂಡ ಮನಿಬಿಟ್ಟ ಓಡಿ ಹ್ವಾದ್ರೂ ಅಷ್ಟ ಚಿಂತಿ ಮಾಡದಾಕಿ ತನ್ನ ಆರನೇ ಮಗ, ಸಂದೀಪು ಸತ್ತಮ್ಯಾಲ ಅಕೀಗೆ ದಿಕ್ಕ್ ತಿಳಿದಂಗಾತು.
***
ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಮುಖೇಡಿಯಾದ ಗಂಡನ ನೆನಪಿನಿಂದ ದೂರ ಇದ್ದು, ದೃಢ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಚಿಗವ್ವ ಸಂಸಾರ ಮಾಡಾಕ್ಹತ್ತಿದ್ಲ. ಊರೂ ಕೂಡ ಕಾಕಾನ್ನ ಮರತ್ ಬಿಟ್ಟಿತ್ತ. ಚುನಾವಣೆ ನಡದ್ರ ಭಾಷಣಾ ಮಾಡಕ್ ಅಂವ ಬೇಕಾಗಿದ್ದ. ಯಾರ್‍ದರೆ ಮದಿವಿ ನಡೀತಂದ್ರ ಮುಂದ್ ನಿಂತ ಕೆಲಸಾ ಮಾಡಾಕ ಎಲ್ಲಾರೂ ಅಂವ್ನ ಕರೀತಿದ್ರ. ಎಲ್ಲೆರೆ ಯಾರರೆ ಸತ್ತರ ಏನೇನು ಕ್ರಿಯಾ ಕರ್ಮ ಮಾಡಬೇಕಂತ ಕರಾರುವಕ್ಕಾಗಿ ಹೇಳಾಕೂ ಅಂವಾ ಬೇಕಾಗಿದ್ದ. ಏಳೆಂಟು ವರ್ಷದಾಗ ಆರಂದ್ರ ಆರೂ ಗಂಡ್ ಮಕ್ಕಳನ್ನ ಹಡದು, ದೊಡ್ಡ ಮನಿಶ್ಯಾ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಅಂಥ ಸೋಮಪ್ಪ ಮಲ್ಲಪ್ಪ ಕಲ್ಯಾಣಪುರಕರ್ ಅಂತೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ಈ ಊರಾಗ ಬದುಕಿದ್ದ ಅನ್ನೂದ ಜನರ್ ಮನಸಿನಿಂದ ದೂರ ಆಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಅಂತಾ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿಯೇ ಇನ್ನೊಂದು ಬಿಸಿ ಸುದ್ದಿ ಊರ ತುಂಬ ಹಬ್ಬಿ; ಎಲ್ಲರ ಬಾಯ್ಯಾಗೂ ಎಲಿ ಅಡಿಕಿ ಆಗಿ ಹೋತ್.
ಕಾಕಾನ ಊರ ಬಿಡಸಾಕ ಒಂದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕಾರಣ ಆದ ಬಾಳಪ್ಪನ ಸತಿಮಣಿ ಸತ್ಯವ್ವ ಯಾರೋ ಹೊಸಾ ಗೆಳ್ಯಾನಗೂಡ ಓಡಿ ಹ್ವಾದ್ಲು ಅನ್ನೂದ ಆ ಸುದ್ದಿ. ಪಾಪ ದೇವರಂಥ ಮನಿಶ್ಯಾನ ಮ್ಯಾಲ ಎಲ್ಲಾರೂ ಏನಕೇನರೆ ಹೇಳಿ ಅಂವ್ನ ಊರ ಬಿಡಿಸಿಬಿಟ್ರ ಅಂತ ಕೆಲವರು ಕಾಕಾನ ಮ್ಯಾಲ ತಮ್ಮ ಕಕ್ಕುಲಾತಿ ತೋರಿಸಿದ್ರು. ಇನ್ನೊಂದಿಷ್ಟ್ ಮಂದಿ, “ಅಕಿ ಗುಣಾನ ಹಂತಾದೈತಳ. ಆಗ ಆ ಸ್ವಾಮ್ಯಾ ಬೇಕಾಗಿದ್ದ; ಅಂವಾ ಊರ್‌ಬಿಟ್ಟ ಓಡಿ ಹ್ವಾದ ಮ್ಯಾಲ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಯಾಂವರೆ ಬೇಕಾಗಿದ್ದ- ಅಂತಂದಿತು ಜನಾ. ಇಕಿನ್ನ ಓಡಿಸಿಕೊಂಡ ಹೋಗಾಕ ಅಂವಗ ಧೈರ್ಯ ಇರಲಿಲ್ಲ- ಅದಕ್ಕ ಅಂವ್ನ ಓಡಿ ಹ್ವಾದ. ಈಗ ಇವನ್ಯಾವನೋ ದೊಡ್ಡ ಕುಳ ಅಂತ ಕಾಣಸತೈತಿ- ಗದಿಮಿಕೊಂಡ್ ಹೋಗ್ಯಾನ” ಎಂಬ ಮಾತಗೋಳು ಧಾರವಾಡ ಆಕಾಶವಾಣಿ ಟೇಶನ್ನಿನಾಗ ಪ್ರಸಾರ ಆದಂಗ ಆಗಿಬಿಟ್ವು.
ಹೆಂಗ್ ಓಡಿಸಿಕೊಂಡ್ ಹ್ವಾದ್ನಂತ್‌ಅ? ಗಾಡಿ ತಂದ್ನಿನೇನೋ? ನಸಿಕಿನ್ಯಾಗ ಎದ್ದ್ ಚೆರಿಗಿ ತಗೊಂಡ್ ಹೋಗೂ ನೆಪದಾಗ ಅಕಿ ಓಡಿ ಹೋಗ್ಯಾಳ; ಎಲ್ಯೋ ದೂರದಾಗ ಒಂದ್ ಪಟಪಟಿ ತಂದ್ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ರಂತ. ಚೆರಿಗಿನ ಅಲ್ಲೇ ಕಂಟ್ಯಾಗ ಒಗದ ಪಟಪಟಿ ಹತ್ತಿ ಓಡಿ ಹ್ಯಾದಳಂತ- ಹೀಂಗ ನೂರಾರು ಅಂತ- ಕಂತ ರೂಮರ್‌ಗಳು ಹಬ್ಬಿ ಮತ್ತ ಕಾಕಾನ ಹೆಸರು ಬೀದಿಗೆ ಬಂದ್ ಬಿಡ್ತು.
ಆದ್ರ, ಆಕಿನ್ನ ಯಾರ, ಯಾಕ ಓಡಿಸಿಕೊಂಡ್ ಹ್ವಾದ್ರು, ಎಲ್ಲಿಗ್ ಹ್ವಾದ್ರು, ಯಾವೂರಿಗೆ ಹ್ವಾದ್ರು ಅನ್ನೂದ್ ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಬಾಳಪ್ಪ ಅಂದಿನಿಂದ ಊರ ಬಿಟ್ಟ ಗೋಕಾಕ ಸೇರಿದ.
***
ಅಪಾ, ನನ್ ಮಗ್ನ, ನೀ ಹೆಂಗರೆ ಮಾಡ್. ಅಂವಾ ಸೊಲ್ಲಾಪುರದಾಗೋ, ಕೊಲ್ಲಾಪುರದಾಗೋ ಯಾವ್ದೋ ಸಾ ಮಿಲ್‌ನ್ಯಾಗ ಕೆಲಸಾ ಮಾಡ್ತಾನಂತ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಒಂದ್‌ಬರೆ ಹೋಗಿ ನೋಡಿಕೊಂಡ್ ಬಾ. ಅಂವಾ ಎಲ್ಲೆದನಾಂತ ನೀ ಒಂದೀಟ್ ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚಿ ಬಿಡ. ನಾನ್‌ಅ ಬಂದ್ ಅವನನ್ನ ಕರಕೊಂಡ್ ಬರತೇನಿ. ನನ್ನ ಮಾರಿ ಬ್ಯಾಡ; ನಿನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ಮಾರಿ ನೋಡ್ಯರೆ ಊರಿಗೆ ಬಾ. ನಿನಗ ಏನೂ ತೊಂದರೆ ಆಗದಂಗ್ ನಾವು ನೋಡಿಕೋತೀವಿ. ಊರಾಗಿನ ’ದೆವ್ವ’ಗಳೆಲ್ಲ ಈಗ ಊರ ಬಿಟ್ಟ ಪರಾರಿ ಆಗ್ಯಾವು. ನೀಯೇನ್ ಚಿಂತಿ ಮಾಡಬ್ಯಾಡ ಅಂತ ನಾ ಹೇಳತೇನಿ. ನನ್ನ ಮಾತ್ ಕೇಳದಿದ್ರ ಇರಪಕ್ಸಿನ್ನ ಕರಕೊಂಡ್ ಹೋಗೂನು. ಇರಪಕ್ಸಿ ಅಂದ್ರ ಅಂವಗ ಭಾಳ ಪ್ರೀತಿ. ಸಣ್ಣಂವ ಇದ್ದಾಗ ಇರಪಕ್ಸಿ ಸತ್ತ್ ಬದಿಕ್ಯಾನ. ಅಂವನ ತೊಡಿಮ್ಯಾಗ ಹಾಕ್ಕೊಂಡ್ ಓಸ್ದಿ ಕುಡಸ್‌ತಿದ್ದ. ಎಸ್ಟೋ ಸಲ ರಾತರ್‌ನ್ಯಾಗ ದವಾಖಾನಿಗಿ ಕರಕೊಂಡ ಹೋಗ್ಯಾನ. ಇಂವ ಉಳಿಲಿ ಅಂತ ಗುಡ್ಡದ ಯಲ್ಲಮ್ಮಗ ಹರಿಕಿ ಹೊತಗೊಂಡಿದ್ದ. ಈಗ ಇರಪಕ್ಸಿ ದೊಡ್ಡಂವ ಆಗ್ಯಾನ ಮತ್ತ್ ಕುಸ್ತಿ ಆಡಾಕ ಹತ್ಯಾನ; ದಿನಾಲೂ ಎಮ್ಮಿ ಹಾಲ ಕುಡದ್ ಕೋಳಿ ತತ್ತಿ ತಿಂದ್ ಗರಡಿ ಮನಿಗಿ ಹೊಕ್ಕಾನ; ಅಂವ್ನ ಮೈ ಭಾಳ ದಾಡಿಸಿ ಆಗೇತಿ, ಮನ್ನಿ ಮನ್ನಿ ದಸರಾದಾಗ ಕುಸ್ತಿ ಒಗದ ಬೆಳ್ಳಿ ಕಡಗಾ ತಂದಾನ ಅನ್ನೂದು ಅಂವಗ ಗೊತ್ತಾದರ ಓಡಿ ಬಂದ್ ಬಿಡತಾನ. ನಡೀ ಮಗನ; ನೀನ ನನ್ನ ದೊಡ್ಡ ಮಗಾ. ನಿಮ್ಮ ಕಾಕಾನ್ನ ಹೆಂಗರೆ ಮಾಡಿ ಹುಡಿಕಿಕೊಂಡ್ ಬಾ. ನನಗಾಗಿ ಅಲ್ಲ; ನಿನ್ ತಮಗೋಳಿಗಾಗಿ, ನನಗೀಗ ಅಂವ್ನ ಅವಶ್ಯಕತಾ ಇಲ್ಲ. ನನ್ನ ಬಾಳ ಮುಗದೈತಿ; ನಿನ್ ತಮಗೋಳಿಗೆ ಅಂವ್ನ ಆಸರಾ ಬೇಕಾಗೇತಿ.. .. .. ಚಿಗವ್ವನ ಮಾತಿನ ಲಹರಿ ಹೀಂಗ್‌ಅ ಮುಂದ್‌ವರಿದಿತ್ತ.
***
ಹಿಂದಿನ ದಿನ ಮಾಮಾ ಫೋನಿನ್ಯಾಗ ಕೆಲ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನ ಹೇಳಿದ್ದ. ಅಂವಾ ಹೇಳಿದ ಅಂದಾಜಿನ ಮ್ಯಾಲ, ಕಾಕಾ ಬಾಳಂದ್ರ ಪುಣಾದಾಗ ಇರತಾನ. ಇಲ್ಲಂದ್ರ ಕೊಲ್ಲಾಪುರದಾಗ ಅಥ್ವಾ ಸೊಲ್ಲಾಪುರ. ಹಿಂದಿನ ಸಲ ಮಾಮಾ, ಕಾಕಾನನ್ನ ಭೇಟಿ ಮಾಡಿದ ಕೊಲ್ಲಾಪುರದ ಸಾ ಮಿಲ್‌ನ ಅಡ್ರೆಸ್ ಬರಕೊಂಡ್ ಕಿಸೆದಾಗ ತುರಿಕಿನಿ. ’ನಾ ಒಬ್ಬ ಮದ್ಲ ಹೋಗಿ ಹುಡಿಕಿ ಬರತೇನಿ. ಅಂವಾ ಸಿಕ್ಕಂದ್ರ ಎಲ್ಲಾರೂ ಹೋಗಿ ಕರಕೊಂಡು ಬರೂಣಂತ. ಈಗ್‌ಅ ಇಬ್ಬರು, ಮೂರ್ ಮಂದಿ ಅಂತ ಹ್ವಾದರ ಭಾಳ ಚಲೋ ಆಗೂದಿಲ್ಲ. ಅದೂ ಅಲ್ದ ಈಗ ಬಸ್ ಚಾರ್ಜ್ ಭಾಳೈತಿ. ರಾತ್ರಿ ಆತಂದ್ರ ಇಳಕೊಳ್ಳೂದೆಲ್ಲಿ ಅನ್ನೋ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬರ್‍ತದ. ಅದಕ್ಕ ನಾ ಒಬ್ನ ಹೋಗಿ ಬರತೇನಿ ಅಂದ್ರೂ ಚಿಗವ್ವ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ಇರಪಕ್ಸಿನ ಕರಕೊಂಡ್ ಹೋಗ್. ಒಬ್ಬರ್‌ಕಿಂತ ಇಬ್ಬರ್ ಇರೂದ್ ಬೇಸಿ ಅಂತ ಅಂವನನ್ನೂ ಜತೀಗೆ ಹಚಿಗೊಟ್ಳು.
 ಕೊಲ್ಲಾಪುರದಾಗ ಬಸ್ ಇಳದಾಗ ನಸಿಕಿನ್ಯಾಗ ಯೌಳ್ ಗಂಟೆ ಆಗಿತ್ತ. ಚಾದಂಗಡಿಗಿ ಹೋಗಿ ಮಾರಿ ತೊಳದ, ಒಂದ್‌ಕಪ್ ಚಾ ಕುಡದ ಮಾಮಾ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಅಡ್ರೆಸ್ ಹುಡಕೋತ ದ್ವಾದ್ವು. ಯಾವ್ದೋ ಒಬ್ಬ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ ಸಾ ಮಿಲ್ ತೋರಿಸ್ದ.
 ಕಾಕಾ ಈಗ ಯಾಡ ವರ್ಷದ ಹಿಂದ್‌ಅ ಅಲ್ಲಿಂದ ಬಿಟ್ಟ ಹ್ವಾದ ಅಂತ ಗಾಬರಿ ಬೀಳಿಸುವಂತ ಸುದ್ದಿ ತಿಳೀತು. ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗಿರಬೌದು ಅಂತ ಅವರನ್ನ ಕೇಳಿದಾಗ ಮುಂಬೈಕ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದ. ಗೋರೆಗಾಂವದಾಗಿನ ಒಂದ್ ಫ್ಯಾಕ್ಟರ್‍ಯಾಗ ದಗದ ಸಿಕ್ಕೈತಿ ಅಂತ ಹೇಳಿ ಹೋಗಿದ್ದ- ಅಂತೇಳಿ ಅವರು ಆ ಫ್ಯಾಕ್ಟರಿ ಹೆಸರು, ವಿಳಾಸವನ್ನು ಸೊಲುಪ ಸೊಲುಪಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ರು. ಇನ್ನ ನಿರ್ವಾನ್‌ಅ ಇಲ್ಲಂತ ಹೇಳಿ, ಮುಂಬೈಕ ರೈಲ್ ಹತ್ತಬೇಕಾತು.
 ಗೊರೆಗಾಂವದಾಗ ಕುಸುಮಾ ಚಿಕ್ಕಿ ಅದಾಳ. ಮದಲ ಅಕಿ ಮನಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕಂತೇಳಿ ಕುಸುಮಾ ಚಿಕ್ಕಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ, ಅಕಿ ಅಡ್ರೆಸ್ ತಗೊಂಡ್ ಅವರ ಮನಿಗೆ ಹೆಂಗೋ ಹ್ವಾದ್ವಿ. ಭಾಳ್ ವರ್ಷದ್ ಮ್ಯಾಲ ನಮ್ಮನ್ನ ನೋಡಿದ ಚಿಕ್ಕಿ ಮತ್ತ ಗೋಪು ಕಾಕಾಗ ಭಾಳ ಸಂತೋಸ ಆಗಿಬಿಟ್ತ್. ಅವ್ರಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ವಿಚಾರ ಹೇಳಿ ಅಡ್ರೆಸ್ ಚೀಟಿ ತೋರಿಸಿದ್ವು. ಚಿಕ್ಕಿ ತಾನೂ ನಮ್ಮ ಜತಿಗೆ ಬರೂದಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ಲು. ತನ್ನ ಎನ್‌ಜಿಓ ಗೆಳತಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಎಲ್ಲಾ ವಿಚಾರ ಹೇಳಿ, ಹೆಲ್ಪ್ ಮಾಡಬೇಕಂತೇಳಿ ಕೇಳಿಕೊಂಡ್ಳು. ಅಕೀಗೆ ಇಂತಾ ಕಡೆ ಬಂದ್ ನಿಂದರ್; ನಾವ್‌ಅ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬರ್‍ತೇವಿ ಅಂತೇಳಿ; ಹೊಟ್ಟಿ ತುಂಬ ನಾಷ್ಟಾ ತಿನ್ನಾಕ ಕೊಟ್ಟ ನಮ್ಮನ್ನ ಹೊರಡಿಸಿಬಿಟ್ಳು. ಲೋಕಲ್ ಟ್ರೇನ್ ಇಳದ್ ಮ್ಯಾಲ, ಗೆಳತಿನ್ನ ಕರಕೊಂಡ್, ರೀಕ್ಷಾದಾಗ ಕುಂತ್‌ಗೊಂಡ್ ಯಾವ್‌ಯಾವ್‌ದೋ ಚಾಳಿನ್ಯಾಗ, ಗಲ್ಲಿ ಒಳಗ್ ಏಳೂವರಿ ಕಿಲೋ ಮೀಟರ್ ದೂರಕ್ಕ ರೀಕ್ಷಾ ಹೋಗಿ ನಿಂತಿತ್. ಹೊಲಸ್ ಗಬ್ಬ ನಾರ್‌ತಿದ್ದ ಗಟಾರ್. ಅಲ್ಲೇ ಸುತ್ತಿ ಸುಳಿದಾಡ್‌ತಿದ್ದ ಹಂದಿಗೋಳು. ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಪಂಜರದಾಗ ಕುಂತ, ಕೊಕ್ಕಕೊಕ್ಕಕೋ ಎಂದು ಕೂಗ್‌ತಿದ್ದ ಕೋಳಿಗಳು. ಅಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕಿ ಗೆಳತಿ ಹೋಗಿ ಏನೇನೋ ಕೇಳಿದ್ಳು.
 ಊಂಹುಂ. ಅಲ್ಲೂ ನಮಗ್ ಒಳ್ಳೆ ಸುದ್ದಿ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ್. ಸೋಮಪ್ಪ ಮಲ್ಲಪ್ಪ ಕಲ್ಯಾಣಪುರಕರ್ ಅಂಬೋ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಅಂವನ ಜೋಡಿ ಒಬ್ಬಾಕಿ ಹೆಣಮಗಳು- ಇಲ್ಲಿ ಒಂದ್ ವರಸ್- ಆರ್ ತಿಂಗಳಿದ್ರು. ಸಾಂಗಲಿ ಕಡೆ ಅವರ್ ಕಡೆಯವರು ಒಬ್ಬರು ಬಂದ್ ಅವರನ್ನ ಕರಕೊಂಡ್ ಹೋಗ್ಯಾರ- ಅಂತ ಕೇಳಿದಾಗ ಆಕಾಶ ಮ್ಯಾಲ ಬೀಳಬಾರದಾ ಅಂತ ಅನಸಾಕ ಹತ್ತಿತ.
 ಇಂವೇನ್ ಸಿಗೂ ಮಾತಲ್ಲ ತಗಿ. ಇನ್ನ್ ಹಿಂದಕ್ ಹೋಗೂದ್‌ಅ ಬೇಸಿ ಅಂತೇಳಿ ವಿಚಾರ ಮಾಡಿ, ಚಿಕ್ಕಿ ಮನೀಗೆ ಬಂದ, ಅಲ್ಲಿಂದ ರಾತ್ರಿ ಟ್ರೇನ್‌ನ್ಯಾಗ ಕುಂತ್ ಬೆಳಗಾಂವದತ್ತ ಹೋಗಬೇಕು ಅಂತ ಲೆಕ್ಕಾ ಹಾಕಿದ್ವು.
 ಆದ್ರ ಚಿಕ್ಕಿ ನಮ್ಮನ್ನ ಸುಮ್ಮನ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಸಾಂಗಲಿ ಆದ್ರ ಚುಲೋ ಆತು. ಅಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ದೊಡ್ಡಪ್ಪ ಪೊಲೀಸ್ ಪೋಜದಾರ್ ಅದಾನ್. ಅಂವಗ ಒಂದ್ ಮಾತ್ ಹೇಳಿದ್ರ ಅಂವ ಹುಡುಕಿ ಕೊಡ್ತಾನ ಅಂತ ಹೇಳಿ ಆಶೆ ಹುಟ್ಟಿಸಿದಳು. ಇದೂ ಒಂದ್ ಆಗಿ ಬಿಡಲಿ ಅಂತ ಇರಪಕ್ಸಿ, ನಾನು ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿ, ಮರುದಿನ ಸಾಂಗಲಿಗೆ ಹೋದ್ವು.
 ಚಿಕ್ಕಿ ಹೇಳಿದ ಪೊಲೀಸ್ ಟೇಶನ್‌ಗೆ ಹೋಗಿ ಕೇಳಿದಾಗ ಪೋಜದಾರ ಶಿವಪ್ಪ ಕಣಿವಿಕರೀನ್‌ಕೊಪ್ಪ ರಾತ್ರಿ ಪಾಳೇಕ ಬರತಾರ ಅಂತ ತಿಳೀತು. ನಾವು ಹಿಂಗಿಂಗ್ ಅಂತ್ ಹೇಳಿದಾಗ ಒಬ್ಬ ಪೊಲೀಸ್ ಬಂದು, ತಮ್ಮ ಕ್ವಾಟರ್‍ಸ್‌ನ ಅಡ್ರೆಸ್ ಹೇಳಿ ಕಳಿಸಿದ. ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಪೋಜದಾರ್ ಶಿವಪ್ಪ ಕಣಿವಿಕರೀನ್‌ಕೊಪ್ಪನ ಮನಿ ಹುಡುಕೋದೇನೂ ತ್ರಾಸ್ ಆಗಲಿಲ್ಲ.
 ಚಿಕ್ಕಿ ಹೆಸರೇಳಿದಾಗ ಪೋಜದಾರ್ ತನ್ನ ಗತ್ತನ್ನ ಬಿಟಗೊಟ್ಟ ಸರೇ ಮನಿಶ್ಯಾ ಆಗಿಬಿಟ್ಟ. ಮೀಸಿ ಮ್ಯಾಗ ಕೈ ಹಾಕಿ, ನಮ್ಮನ್ನ ಕರಕೊಂಡ್ ಹೊಂಟ. ’ಸಿಕ್ಕರ ಅಂವಾ ಕಟಗಿ ಅಡ್ಡೆಗೊಳಾಗ ಸಿಗತಾನ’ ಅಂತ ಚಿಗವ್ವ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನ ಪೋಜದಾರ ಸಾಹೇಬ್ರಿಗೂ ಹೇಳಿದೆವು. ಪೋಜ್‌ದಾರ್ ತಮ್ಮ ಟೇಶನ್‌ನ್ಯಾಗ ಕುಂತ ಎಲ್ಲಾ ಸಾ ಮಿಲ್‌ಗಳ ಫೋನ್ ನಂಬರ್ ತಗದು ಸರ್ಕಾರಿ ಫೋನ್‌ನ್ಯಾಗ ರಿಂಗ್ ಮಾಡಾಕ ಹತ್ತಿದ. ಐದಾರು ಫೋನ್ ಮಾಡೂದ್ರಾಗ ಪೋಜದಾರ್ ಸಾಹೆಬ್ರಿಗೆ ಸಿಟ್ಟು ಬಂದ್ ಬಿಟ್ಟಿತು. ಹಿಂಗಾಗಿ ನಾನ ಫೋನ್ ನಂಬರ್‌ಗೋಳ್ನ ತಗೊಂಡು ಫೋನ್ ಬೂತ್‌ಗೋಗಿ ಕೇಳಾಕ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ನಿ.
 ಏನೂ ಪ್ರಯೋಜನಾ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಆ ದಿನಾ ಪೂರ್‍ತ ವೇಸ್ಟ್ ಆತು. ಮರುದಿನಾನೂ ಹಿಂಗ್‌ಅ ಆತು. ಮೂರು ನಾಕು ದಿನಗಳು ಕಳದ್ ಹ್ವಾದ್ವು. ನಾವ್ ತಂದಿದ್ದ ರೊಕ್ಕಾನೆಲ್ಲಾ ತೀರಿ ಹೋಗಿದ್ದರಿಂದ ಮತ್ ಅಲ್ಲೇ ಎಟಿಎಂಗೆ ಹೋಗಿ ರೊಕ್ಕಾ ತರಬೇಕಾತು. ಪೋಜ್‌ದಾರ್ ಒಂದ್ ನೈಟ್ ಡ್ಯೂಟಿ ಮಾಡಿ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬಂದ್ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಕೂಡಿ ಸಾ ಮಿಲ್‌ಗಳ ವಿಳಾಸ ಹಿಡದ್ ಹೋದ್ವಿ. ಸಂಜಿ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಶ್ರಿ ಕಾಳಿಕಾದೇವಿ ಸಾ ಮಿಲ್ ಎಂಬೊಂದು ಕನ್ನಡಿಗರ ಕಟಗಿ ಅಡ್ಡೆ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ವಿಚಾರಿಸಿದಾಗ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಐದಾರ್ ಓಣಿ ದಾಟಿ ಇರುವ ಮೂರನೇ ಕಟಗಿ ಅಡ್ಡೆದಾಗ ಸೋಮಪ್ಪ ಮಲ್ಲಪ್ಪ ಕಲ್ಯಾಣಪುರಕರ್ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಒಬ್ಬ ಮನಿಶ್ಯಾ ಇದ್ದಂಗೈತಿ ಎಂಬ ಹುಲ್ಲಿನ ಆಸರೆ ಸಿಕ್ಕಿತು.
ಕಾಕಾನ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲೆ ಹೋಗಿ ಕೇಳಿದಾಗ ಮರಾಠಿ ಒಳಗ ’ಅದೊ ನೋಡ್ರಿ ಅದ್‌ಅ ಅವುರ್ ಮನಿ’ ಅಂತ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ತೋರಸ್ದ. ಆತ ಹೇಳೂದು ತಡಾ ಇಲ್ದಲೇ ಇರಪಕ್ಸಿ ಓಡಿ ಮನಿಗೆ ಹೋಗಿ ದಡಾ ದಡಾ ಬಾಗಲಾ ಬಡದ. ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಬರೇ ನೆನಪಾಗಿ ಇದ್ದ ಅಪ್ಪ ಈಗ ಕಣ್ಣಮುಂದ್ ಬರೂ ಅದ್ಭತ ದೃಶ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಕಾತರದಿಂದ್ ಕಣ್ಣ ಬಿಟ್ಟ ಕಾಯಾಕಹತ್ತಿದ.
ಆದ್ರ, ಕಾಕಾನ ಬದಲಾಗಿ ಒಬ್ಬಾಕಿ ಹೆಣಮಗಳು ಬಂದು ಬಾಗಲಾ ತಗದ್ಳು; ಏನರೆ ಹೇಳಬೇಕಂದ್ರ ಅಂವನ ಬಾಯಿಂದ ಮಾತ್ ಹೊರಡವಲ್ದು. ಬಲೇ ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ ಅಕಿ ಮಕಾನ ನೋಡಿಕೋತ ನಿಂತ್‌ಬಿಟ್ಟ. ಅಕೀನ.. ’ಇರಪಕ್ಸಿ..’ ಅಂತ ಇಂವ್ನ ಮೈದವಿ ಮಾತಾಡ್ಸಿದ್ರೂ ಇರಪಕ್ಸಿ ಮಾತಾಡ್‌ವಲ್ಲ. ಅಷ್ಟರಾಗ, ಹಿಂದಿನಿಂದ ಒಬ್ಬ ಗಣಮಗ ಬಂದ. ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ, ಅಯ್ಯ! ಹೌದಲ್ಲ..? ಇಂವ್ನ ನಮ್ಮ ಕಾಕಾ ಅಂತ್ ಅನ್ನೂದರಾಗನ್‌ಅ….
’ಅಪ್ಪಾ.. … …’ ಅಂತ ಇರಪಕ್ಸಿ ಹೋಗಿ ತೆಕ್ಕಿ ಬಡದು ಅಳಾಕ ಹತ್ತಿದ. ಕಾಕಾ ಅಂತ್‌ಅ ನಾನೂ ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಅವನನ್ನು ಬಿಗಿದಪ್ಪಿ ಹಿಡಿದೆವು; ಸಿನಿಮಾದಾಗ ಬಿಗಿದಪ್ಪಿ ಹಿಡಿತಾರಲ್ಲ? ಹಂಗ. ನಮ್ಮನ್ನ ನೋಡಿ ಏನೂ ಗೊತ್ತಾಗದ ಕಾಕಾ ಪಿಕಿ ಪಿಕಿ ನೋಡ್‌ತಿದ್ದ. ಆ ಮ್ಯಾಲ ನಾವ್ಯಾರೂಂತ ಗೊತ್ತಾದ ಮ್ಯಾಲ “ಇರಪಕ್ಸಿ?” ಅಂತ ಪಿರೀತಿಯಿಂದ ಅವನ ತಲಿ ಸವರಾಕ ಹತ್ತಿದ. ತಂದಿಯನ್ನ ಬಿಗಿದಪ್ಪಿ ಅತ್ತು ಸಾಕಾಗಿ ಇರಪಕ್ಸಿ ಬಿಟ್ಟು, ಆ ಹೆಣಮಗಳ ಕಡೆ ನೋಡಿದ. ಈಗ ಅಂವನ ಕಣ್ಣೆಂಬೊ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಕೆಂಪನೇ ಕಿಚ್ಚು ತೊಂಬಿತ್ತು. ಅವು ಬೆಂಕಿ ಉಂಡಿ ಆದಾಂಗಾದವು. ಮೈ ಕೈ ಎಲ್ಲ ಥರ ಥರ ನಡಗಾಕ ಹತ್ತಿತು. ಮೈತುಂಬಾ ಬೆವರು ಬಂದು ನೀರಿಳಿಯಾಕ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ವು. ಅದೆಲ್ಲಿತ್ತೋ ಅವನ ಸಿಟ್ಟು, ಸಿಟ್ಟಿನಿಂದ ಜೋರಾಗಿ ಹೂಂಕರಿಸುತ್ತ—
”ಇಕಿನವ್ವನ್ ಇಲ್ಯಾಕ್ ಬಂದಾಳಿಕಿ? ಇಲ್ಯಾಕ್ ಬಂದಾಳಿಕಿ? ಇಕೇನ ಸತ್ಯವ್ವ. ಇಕೀನ ಕುತಿಗಿ ಹಿಚಕತೀನಿ ಇಕಿನ್ನ” ಅಂತೇಳಿ ಇರಪಕ್ಸಿ ನುಗ್ಗಿದ.
 ಹಾಂ, ಸತ್ಯವ್ವಾ? ಅಂದು ಅನ್ನುದರೊಳಗಾಗಿ ಅಕಿ ಕುತಿಗಿ ಹಿಡದ್ ಹಿಚಕಾಕ ಹತ್ತಿದ್ದ. ನಾನು, ಕಾಕಾ ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಬಿಡಸ್‌ಬೇಕಾತು. ’ಏ ನಾಲಾಯಕ್; ಹುಚ್ಚದಿಯೇನ್’ ಅಂತ್ ಚೀರಿದಾಗ ಇರಪಕ್ಸಿ ಎಂಬೋ ೧೫ ವರ್ಷದ ಪೈಲ್ವಾನ ಸತ್ಯವ್ವನ ಕುತಗಿಯ ಕೈ ತೆಗದ. ಕಾಕಾ ಮತ್ತು ಸತ್ಯವ್ವ ಭಯಭೀತರಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನ ನೋಡ್‌ತಿದ್ರು.
ಮನಿ ಒಳಗಿನಿಂದ ಸಣ್ಣ ಹೆಣ್ಣು ಮಗುವೊಂದು ಚೀರಿ ಚೀರಿ ಅಳುವ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಬಂತು.
*******


ಕಥೆ-2

ಆಗಷ್ಟ್ 10, 2008

ಮಯೂರಿ

ವೀರಣ್ಣ ಕಮ್ಮಾರ

ಆ ಗ್ರೀನ್ ರೂಮಿನ ತುಂಬೆಲ್ಲ ಕಿಲಕಿಲ ಕಲರವ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಭರತನಾಟ್ಯದ ಸೀರೆಯ ಹುಡುಗಿಯರು ತಮ್ಮ ಕಾಲ್ಗೆಜ್ಜೆ ನಾದದಿಂದ ಕಲಕಲ ಎಬ್ಬಿಸಿದ್ದರು. ಅವರ ನಡೆಯಲ್ಲಿ ಸಂತಸ ಚಿಮ್ಮುತ್ತಿತ್ತು. ಮುಖದ ತುಂಬೆಲ್ಲ ಆಕಾಶ ಬುಟ್ಟಿಯಂತಹ ರಂಗು ಥಳಥಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಅದಾವ ಚಿತ್ತ ಚೋರನಿಗಾಗಿ ಈ ಅಲಂಕಾರ? ಯಾವ ಮೋಹನ ಮುರಳಿಗಾಗಿ ಈ ಆಮೋದ?
ಇನ್ನೇನು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಆರಂಭವಾಗಬೇಕು.
ಮೂರನೇ ಬೆಲ್‌ಗಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ಗ್ರೀನ್ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಉಸಿರು ಬಿಗಿ ಹಿಡಿದು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಮಯೂರಿ ತನ್ನ ಮೇಕಪ್ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ತೀಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ತುಟಿ ರಂಗು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಮೂರನೇ ಬೆಲ್ ಮೊಳಗಿಯೇ ಬಿಟ್ಟಿತು!!
ಮಯೂರಿಯ ಮೈಯಲ್ಲಿ ಅದೆಂಥದೋ ಶಕ್ತಿ ಪ್ರವಹಿಸಿದಂತಾಗಿ ರಂಗದ ಮೇಲೆ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಒಂದೊಂದೇ ಅಡಿ ಇಟ್ಟಳು. ಇಡೀ ತಂಡದ ಹುಡುಗಿಯರು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದರು. ನೃತ್ಯದ ಲಾಲಿತ್ಯ, ಸಂಯೋಜನೆ, ಬಾಗು, ಬಳುಕುಗಳು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಮೋಡಿ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟವು. ಅಂದಿನ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ- ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ತುದಿಗಾಲ ಮೇಲೆ ನಿಲ್ಲುವಂತೆ ಮಾಡಿತ್ತು.
ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮುಗಿದಾಗ ದೀರ್ಘ ಕರತಾಡನ.
ಮಯೂರಿಗೆ ಕಂಗ್ರಾಟ್ಸ್ ಹೇಳಲು ಗ್ರೀನ್ ರೂಮಿನತ್ತ ಧಾವಿಸಿದೆ.
’ಫೆಂಟಾಸ್ಟಿಕ್- ಕಂಗ್ರಾಜುಲೇಷನ್, ವೆಲ್‌ಡನ್ ವೆಲ್‌ಡನ್’ ಎಂದೆ. ಯಾಕೊ….. ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ಜಿನುಗುತ್ತಿತ್ತು!
ದೀರ್ಘ ಮೌನ, ಬಿಕ್ಕಳಿಕೆ….!
’ಆತ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ’ ಎಂದು ಸುತ್ತಮುತ್ತಲೂ ನೋಡಿದಳು.
’ಬಂದೇ ಬರ್‍ತಾರೆ ಅಂತ ನನ್ನ ಒಳಮನಸ್ಸು ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ….’ ಯಾರಾದರೂ ನೋಡಿಯಾರೆಂದು ಅತ್ತಿತ್ತ ನೋಡಿ ಕೂಡಲೇ ಕಣ್ಣು ಒರೆಸಿಕೊಂಡಳು.
ಯಾರು ಆತ? ನೂರಾರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು. ಈಕೆಗೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಬಾಯ್‌ಫ್ರೆಂಡ್ ಇರಬೇಕು…. ಅವನು ಬರದೇ ಹೋದದ್ದಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಬೇಸರಪಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ! ಛೇ!! ಇಂಥ ಯಾವನೋ ಒಬ್ಬನ ಪ್ರೇಯಸಿಗಾಗಿ ನಾನು ಇಷ್ಟೊಂದು … ಎಂದೆಲ್ಲ ಯೋಚನೆ… ಅಲ್ಲಲ್ಲ… ಚಿಂತೆ ಶುರುವಾಯಿತು.
ಯಾರಾತ? ಎಂಬ ಮಾತು ಅದೆಷ್ಟೊ ಬಾರಿ ಕೇಳಿದಂತಾಯಿತು.
’ಆತ, ಆ … ಆತ ….!!!’ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೆ…..
 ’ಏನಿಲ್ಲ ಬಿಡು… ನನಗೆ ತಡವಾಗುತ್ತೆ…’ ಎಂದು ಹೇಳಿದವಳೆ, ವಾಶ್‌ಬೇಸಿನ್ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ಮುಖಕ್ಕೆ ನೀರು ಚಿಮುಕಿಸಿಕೊಂಡು ನಡೆದೆ ಬಿಟ್ಟಳು!
* * * * *
 ಮಯೂರಿ ಇಂಥದ್ದೇ ಒಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ನನಗೆ ಪರಿಚಯವಾಗಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಡ್ಯಾನ್ಸ್ ಕ್ಲಾಸ್ ಬಗ್ಗೆ ಆಗಾಗ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಕೆಲ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಿಗೆ ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಾನು ಅವಳ ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ಖಾಯಂ ಪ್ರೇಕ್ಷಕನಾದೆ. ಉತ್ತಮ ಫೋಟೊಗಳು, ವ್ಯಕ್ತಿ ಚಿತ್ರಣ, ಪರಿಶ್ರಮ, ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ಕಲೆಗಾಗಿ ಆಕೆ ಪಡುತ್ತಿರುವ ಶ್ರಮದ ಬಗ್ಗೆ ವಿಸ್ತೃತವಾಗಿ ಲೇಖನವೊಂದನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದೆ. ’ಸಮಕಾಲೀನ ನೃತ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಒಂದು ಅಕಾಡೆಮಿ ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಮಹತ್ತರ ಕನಸನ್ನು ಹೊತ್ತಿರುವ ಮಯೂರಿ, ತಮ್ಮ ಕನಸನ್ನು ನನಸು ಮಾಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಹಗಲಿರುಳು ಶ್ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರ ಸಹಾಯ ಸಿಕ್ಕರೆ ನಮ್ಮ ಕಲೆ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಉಳಿಸಿ ಬೆಳೆಸುವ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಆಸ್ತಿಯಾಗುವಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ’ ಎಂದೊಮ್ಮೆ ಬರೆದಿದ್ದೆ.
ಪರಿಚಯ ಸ್ನೇಹಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿತ್ತು.
 ಒಂದು ದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಏಳು ಗಂಟೆಗೆಲ್ಲ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ’ಈವತ್ತು ನಿನಗೊಂದು ಸರ್‌ಪ್ರೈಜ್’ ಎಂದಳು. ಏನು, ಎತ್ತ ಎಂದು ವಿಚಾರಿಸುವ ಮೊದಲೇ, ’ನಿಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬರ್‍ತಾ ಇದ್ದೇನೆ’ ಎಂದುಬಿಟ್ಟಳು. ’ನಾನೀಗಲೇ ಹೊರಟಿದ್ದೇನೆ- ಅರ್ಧ ಘಂಟೆಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿರುತ್ತೇನೆ. ಬೀ ರೆಡಿ’ ಎಂದು ಫೋನಿಟ್ಟಳು. ನಾನು ಸ್ನಾನದ ಮನೆಗೋಡಿದೆ. ಧಡಭಡ ಸ್ನಾನ ಮುಗಿಸಿ ಹೊರ ಬಂದೆ. ಮನೆಯ ವಸ್ತುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನೀಟಾಗಿ ಜೋಡಿಸಿ, ಹಿಂದಿನ ಮನೆಯ ಸುಂದರ ಮೈಕಟ್ಟಿನ ಜಾರ್ಜಿಯಾ ಆಂಟಿಗೆ ಮನೆ ಕೆಲಸದವಳನ್ನು ಕಳುಹಿಸಲು ಹೇಳಿದೆ. ಕೆಲಸದವಳು ಬಂದು ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಕಾಫಿ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಳು. ಅದನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತ ಪೇಪರ್ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣಾಡಿಸುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ.
ಜೋರಾಗಿ ಕಾರ್‌ನ ಹಾರ್ನ್ ಹೊಡೆದುಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿತು.
ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಮಯೂರಿ ಕಾರಿಳಿದು ಓಡಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಮುಖ ಖುಷಿಯಿಂದ ಹುಣ್ಣಿಮೆ ಚಂದ್ರನಂತಾಗಿತ್ತು.
’ಬೇಗ ಹೊರಡು. ಜಯನಗರ ಗಣಪತಿ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೋಗಿ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬರೋಣ’ ಎಂದು ಅವಸರ ಮಾಡಿದಳು. ಇಬ್ಬರೂ ಹೊರಟೆವು.
ಕಾರು ಜಯನಗರದ ಗಣಪತಿ ದೇವಸ್ಥಾನದತ್ತ ಓಡುತ್ತಿತ್ತು.
 ’ಸಿಪ್ರೊ ಎಂಬ ಕಂಪೆನಿ ನನ್ನನ್ನು ಬ್ರಾಂಡ್ ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಕಂಪೆನಿಯವರು ಐದು ಲಕ್ಷ ರೂಪಾಯಿ ಅಡ್ವಾನ್ಸ್ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಅಲ್ಲದೇ ಪ್ರತಿ ತಿಂಗಳೂ ಐವತ್ತು ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿ ಗೌರವ ಧನ. ನಮ್ಮ ತಂಡದ ಹುಡುಗಿಯರೆಲ್ಲ ತುಂಬ ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅಲ್ಲದೇ ಇನ್ನೊಂದು ಕಂಪೆನಿಯ ಜತೆ ಆಗಲೇ ನೆಗೋಷಿಯೇಷನ್ ನಡೆಸಿದ್ದೇನೆ. ಅದೆಲ್ಲ ಸರಿ ಹೋದರೆ ಮುಂದಿನ ವರ್ಷ ನಾವು ವಿಶ್ವದ ಪ್ರಮುಖ ಆರು ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಅವರ ಕಂಪೆನಿ ಪರವಾಗಿ ಪ್ರವಾಸ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ’ ಎಂದೆನ್ನುವಾಗ ಅವಳ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಆನಂದಾವೇಗ ತುಂಬಿತ್ತು.

ಕಾರು ದೇವಸ್ಥಾನದ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿತ್ತು.
 ಪೂಜೆ ಸಾಂಗವಾಗಿ ನೆರವೇರಿತು. ಅರ್ಚಕರ ತಟ್ಟೆಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ದಕ್ಷಿಣೆ ಹಾಕಿದ ಮಯೂರಿ, ದೇವರಿಗೆ ದೀರ್ಘವಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದಳು.

 ಮಯೂರಿ ಯಾವುದೋ ಜನ್ಮದ ಗೆಳತಿಯಂತೆ ಆಗಿದ್ದಳು.
ಅವಳ ದಿನನಿತ್ಯದ ಓಡಾಟದಿಂದ ಹಿಡಿದು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ರೂಪುರೇಷೆ, ಸಂಘಟನೆ, ಪ್ರದರ್ಶನ, ಹಣಕಾಸು ವ್ಯವಹಾರ… ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ನನಗೆ ಪಾತ್ರ ನೀಡಿದಳು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೂ ಅವಳ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರಬೇಕು. ನನ್ನ ಮತ್ತು ಅವಳ ಮನೆಯ ನಡುವಿನ ದಾರಿ ಕಿರಿದಾಯಿತು. ನಮ್ಮ ನಡುವಿನ ಅಂತರವೂ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು.
’ಅವಳು ನನ್ನನ್ನು….. ಅಥವಾ ನಾನು ಅವಳನ್ನು…..’ ಎಂದು ಮನಸ್ಸು ಅವಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಧುರವಾಗಿ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ, ತಲೆ ಮಾತ್ರ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಹಾಕಿ… ’ಇಲ್ಲ ಆ ಇನ್ನೊಬ್ಬ! ಅದೇ ಆವತ್ತು ಡ್ಯಾನ್ಸ್ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲವೆಂದು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಳಲ್ಲ? ಆತನ ಮೇಲೆಯೇ ಅವಳ ಪ್ರೀತಿಯೆಲ್ಲ! ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಬರೀ ವ್ಯವಹಾರ ಮಾತ್ರ’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು.
* * * * *
 ಮಯೂರಿ ಮನೆಯ ಮಹಡಿ ಏರಿ ಬೆಲ್ ಮಾಡಿದೆ.
ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳದೇ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ಬಾರಿ ನನ್ನ ಮೊಬೈಲ್‌ಗೆ ಆಕೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದರೂ ಬೇಕೆಂದೇ ಸಿಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಂದು ಅವಳು ಇಂಡಿಯನ್ ಇನ್ಸ್‌ಟಿಟ್ಯೂಟ್ ಆಫ್ ಸೈನ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಪ್ರೊಗ್ರಾಮ್‌ಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆ ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತಿದ್ದೂ ಅವಳ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದೆ.
 ಅವರಜ್ಜಿ ದೊಡ್ಡ ನಗುವಿನೊಂದಿಗೆ ಬಂದು ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದರು. ಅವರ ಮುಖದ ನೆರಿಗೆಗಳು, ಹಣ್ಣಾದ ಕೂದಲುಗಳಿಂದ ಒಂದು ಸಾತ್ವಿಕ ಕಳೆ ಬಂದಿತ್ತು.
’ಐಐಸಿಗೆ ನೀನು ಹೋಗಲಿಲ್ವಾ?’
’ಇಲ್ಲಜ್ಜಿ. ನಂಗೆ ಇಲ್ಲೇ ಹತ್ರದಲ್ಲಿ ಬೇರೆನೋ ಕೆಲ್ಸ ಇತ್ತು- ಬಂದಿದ್ದೆ. ಆದ್ರೆ ಬಂದ್ ಕೆಲ್ಸಾನೂ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಅದ್ಕೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದೆ’ ಎಂದು ಏನೋ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದ ಸಮಜಾಯಿಷಿ ಹೇಳಿದೆ.
 ’ಓ ಹಾಗಾ?’ ಎಂದು ರಾಗ ಎಳೆದರು ಅಜ್ಜಿ.
 ’ನಾನು ಎಷ್ಟ್ ಹೇಳ್ತೀನಿ, ಇದೆಲ್ಲಾ ಬೇಡ ಹುಡುಗೀ- ನಿಮ್ಮಪ್ಪನ ಆಸ್ತಿ ನೋಡ್ಕೊಂಡು ಹಾಯಾಗಿದ್ದುಬಿಡು ಎಂದು. ಆದ್ರೆ ಕೇಳೊಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ನೀನೊಬ್ಬ ಇದ್ದೀಯಾ! ಇನ್ನೂ ೨೪ ವರ್ಷದ ಚಿಕ್ಕ ಹುಡುಗಿ. ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಳೇ ಓಡಾಡಬೇಡ ಅಂತ ಹೇಳ್ತೀನಿ’.
 ’ಈಗಿನ ಹುಡುಗಿಯರು ಜೋರಾಗಿ ಇರಬೇಕು ಬಿಡಿ ಅಜ್ಜಿ. ಎಲ್ಲದ್ಕೂ ಹೆದ್ರಿಕೊಂಡು ಕೂತ್ಕೊಂಡ್ರೆ ಏನೂ ಸಾಧಿಸೋಕೆ ಆಗೋಲ್ಲ. ಅಲ್ದೆ ಒಳ್ಳೇ ಕಲಾವಿದೆ ಬೇರೆ. ಈಗ ಓಡಾಡದೇ ಇನ್ಯಾವಾಗ ಹೇಳಿ’ ಎಂದೆ.
 ’ಏನೋಪ್ಪ ಬೇಗ ಒಂದು ಮದ್ವೆ ಅಂತಾದ್ರೆ ಸಾಕು. ನಂಗೂ ಸಾಕಾಗಿದೆ. ಈ ಮಗೂನ ನಾನು ಎಷ್ಟೂಂತ ಸಾಕಲಿ. ನನಗೂ ವಯಸ್ಸಾಗಿ ಹೋಯಿತು…’ ಅಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ನಿಲ್ಲಿಸಿದರು ಅಜ್ಜಿ.

’ಇಲ್ಲಿ ಬಾ ನಿನಗೊಂದು ಫೋಟೊ ತೋರಿಸ್ತೀನಿ. ಯಾವುದೋ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗನ ಫೋಟೊ ಹಾಕ್ಕೊಂಡಿದಾಳೆ ತನ್ನ ವಾರ್ಡ್‌ರೋಬ್‌ನಲ್ಲಿ- ಆ ಫೋಟೊದಲ್ಲಿರೋನನ್ನೇ ಮದ್ವೆ ಆಗ್ತೀನಿ ಅಂತ ಹೇಳ್ತಿರ್‌ತಾಳೆ!’ ಎಂದು ಅಜ್ಜಿ ಕುತೂಹಲ ಕೆರಳಿಸಿದರು.

ವಾರ್ಡ್‌ರೋಬ್ ತೋರಿಸಿದರು.

ಆಶ್ಚರ್ಯ ಕಾದಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಫೋಟೊ ಇತ್ತು. ಅದರ ಕೆಳಗೆ ’ಐ ಲವ್ ಯು!’ ಎಂಬ ಅಕ್ಷರಗಳು!

’ಅರೆ, ಇದು ನನ್ನ ಫೋಟೊ ಅಲ್ವಾ …..’ ಎಂದು ಉದ್ಘಾರಿಸಿದೆ!

ಅಜ್ಜಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಮುಖಭಾವವನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಮೂಕ ವಿಸ್ಮಿತನಾಗುವ ಸರದಿ ನನ್ನದಾಗಿತ್ತು.

ನನಗೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಜೊತೆಗೆ ಸಂತೋಷವೂ ಆಯಿತು.

’ನಿನ್ನನ್ನೇ ಮದ್ವೆ ಆಗ್ತೀನಿ ಅಂತ ಹೇಳ್ತಿರ್‌ತಾಳೆ. ನೀನೂ ನಮ್ ಹುಡುಗನೇ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಅದಕ್ಕೆ ನಾನೂ ಹೂಂ ಅಂದಿದ್ದೀನಿ. ಆದ್ರೆ ನಿಮ್ಮ ಅಪ್ಪಾ ಅಮ್ಮ ಒಪ್ಪಬೇಕಲ್ಲಪ್ಪಾ’ ಎಂದು ಅಜ್ಜಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟಿದರು.

 ಮನಸ್ಸು ಎಲ್ಲೋ ಏನೋ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳೆಡೆಗಿನ ಒಲವು- ನನ್ನೆದೆಯೊಳಗಿನ ಪ್ರೀತಿಯ ಚಿಲುಮೆಯ ಬುಗ್ಗೆಯೇ? ಅವಳ ಸಾಂಗತ್ಯದರ್ಥ ನನ್ನರಿವಿಗೆ ಬಾರದ ಪ್ರೇಮದುನ್ಮಾದವೇ? ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದರೊಳಗೇ…..

 ….. ಅಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬ ಬರ್‍ತಾನೆ ಅಂತ ಕಾಯ್ತಿದ್ದಳಲ್ಲ? ಅವನು ಯಾರು? ಈಗ ನನ್ನನ್ನು ಮದ್ವೆ ಆಗ್ತೀನಿ ಅಂದ್ರೆ ಏನು? ಎಂದು ತಲೆ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಹಾಕತೊಡಗಿತು.
 ಮೌನ ಮುರಿದು ಕೇಳಿದೆ-
 ’ಅಜ್ಜಿ ಒಂದ್ ವಿಷಯ ಕೇಳ್ಬೇಕು’ ಎಂದು ಪೀಠಿಕೆ ಹಾಕಿದೆ.
 ’ಯಾಕೆ? ಮಯೂರಿ ನಿಂಗೆ ಇಷ್ಟ ಇಲ್ವೊ?’ ಎಂದರು ಅಜ್ಜಿ.
 ’ಅದಲ್ಲ. ಮಯೂರಿ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮಾ ಎಲ್ಲಿರತಾರೆ?’
ಅಜ್ಜಿ ದೀರ್ಘ ಶ್ವಾಸ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು. ಯಾಕೋ ಅವರಿಗಿಷ್ಟವಿಲ್ಲದ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇನೋ ಅನ್ನಿಸತೊಡಗಿತು.
 ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ನಂತರ- ’ಅದೊಂದು ದೊಡ್ ಕತೆ’ ಎಂದರು ಅಜ್ಜಿ- ಹೇಳಲು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದವರಂತೆ!
 ನಾನೂ ಸುಮ್ಮನಾಗಿ ಬಿಟ್ಟೆ. ಕೆಲಸದ ಹುಡುಗಿ ಕಾಫಿ ಕೊಟ್ಟಳು. ಯಾಂತ್ರಿಕವೆಂಬಂತೆ ಕಪ್ಪು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಒಂದು ಗುಟುಕು ಕುಡಿದೆ. ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಏನೇನೋ ಯೋಚನೆಗಳು.
’ದೊಡ್ಡ ಕತೆ ಅಂದ್ರೆ ಏನು?’ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದೆ. ಛೆ! ಹೀಗೆಲ್ಲ ಪತ್ತೆದಾರಿ ಮಾಡುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ. ನೇರವಾಗಿ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಯೂರಿಯನ್ನೇ ಕೇಳುವುದು ಒಳಿತು ಎಂದು ಒಮ್ಮೆ ಅನಿಸಿತು. ಅವಳನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗುವ ಬಯಕೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮೊದಲೇ ಉಂಟಾಗಿತ್ತೇ? ಅಥವಾ ನಾನೇ ಅವಳನ್ನು ಹೆಂಡತಿಯಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಸಿದ್ಧವಾಗಿದ್ದೆನಾ? ಬಯಸಿದ್ದರೆ ನೇರವಾಗಿ ಮದುವೆ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಬಹುದಾಗಿತ್ತಲ್ಲ? ಅಥವಾ ಅವಳೇ….?
-ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಮೂಡಿದವು. ಒಡನೆಯೇ- ಇದು ಇನ್ನೂ ಅಪಕ್ವ ಕಾಲ ಎನಿಸಿರಬೇಕು. ಹೀಗಾಗಿ ಅವಳು ಕೇಳಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲದೇ ಮದುವೆಯಾದ ನಂತರ ಇಂಥ ಕಲಾವಿದರಾದವರಿಗೆ ಬೇಡಿಕೆ ಕುಗ್ಗುವುದುಂಟು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅವಳು ಹಾಗೆ ಮಾಡಿರಬೇಕು. ನಾನಂತೂ ಅವಳನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗುವ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚನೆಯನ್ನೇ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು…? ಎನಿಸಿ ಮೈ ಬೆವರಿದಂತಾಯಿತು.
’ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಸ್ತಿದೀನಿ’ ಅಂತ ಅವಳು ನನಗೆ ಯಾಕ್ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ? ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ಶುರುವಾಯಿತು. ನಾನಾದರೂ ಹೇಳಬಹುದಾಗಿತ್ತು. ಆದ್ರೆ ನಾನ್ಯಾಕೆ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ? ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಂಡರೆ, ಅಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಗ್ರೀನ್‌ರೂಮಿನಲ್ಲಿ- ’ಆತ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ’ ಎಂದು ಅವಳು ಅತ್ತದ್ದು ನೆನಪಾಗಿ, ಅವಳು ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ ಎಂಬ ಪರಿಹಾರ ಹೊಳೆಯಿತು.

’ಅಜ್ಜಿ ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಯಿಂದ ನಿಮಗೆ ಬೇಸರ ಆಗಿದ್ದರೆ ಕ್ಷಮಿಸಿ’ ಎಂದೆ. ಅಜ್ಜಿ ದೀರ್ಘ ಉಸಿರು ಎಳೆದುಕೊಂಡು-
’ಮಯೂರಿ ಅಮ್ಮ ಗೌರಿ ಅಂತ. ಆಕೆ ನನ್ನ ಒಬ್ಬಳೇ ಮಗಳು. ಒಂದಿನ ಬೈಕ್‌ನಲ್ಲಿ ನಂದಿಬೆಟ್ಟಕ್ಕೋಗಿ ಬರುವಾಗ ಬ್ರೇಕ್‌ಫೇಲಾಗಿ ಗೌರಿ ಮತ್ತು ಆಕೆ ಗಂಡ ಇಬ್ಬರೂ ಸತ್ತು ಹೋದರು. ನಮ್ಮ ಅಳಿಯ ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ಸತ್ರೆ, ಗೌರಿ ಮೂರ್ ದಿನ ಬದುಕಿದ್ದು, ಆಮೇಲೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಲಿ ಸತ್ತುಹೋದ್ಳು. ಅದೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಕರ್ಮ. ಏನ್ ಮಾಡೋದು…..’ ಎಂದರು ಅಜ್ಜಿ.
’ಈಗೆಷ್ಟು ವರ್ಷಾಯಿತು?’ ಸ್ವಲ್ಪ ಮೌನದ ನಂತರ ಕೇಳಿದೆ.
’ಮಯೂರಿ ಇನ್ನೂ ಆರು ವರ್ಷದವಳಿದ್ದಳು. ಆಗಿನಿಂದ್ಲೂ ನಾನೇ ಇವಳನ್ನ ಸಾಕ್ತೀದ್ದೀನಿ. ಇವರಪ್ಪನ ಆಸ್ತಿಯೆಲ್ಲಾ ಇವಳಿಗೆ ಬಂದಿದೆ. ನನಗೆ ಒಬ್ಬ ಮಗನಿದ್ದಾನೆ. ಮಯೂರಿ ಆಸ್ತಿನೆಲ್ಲ ಅವನೇ ನೋಡ್ಕೋತಾನೆ. ಆದ್ರೆ ಯಾಕೋ ಅವನೂ ಈಗೀಗ ಜಗಳ ಮಾಡ್ತಾನೆ. -ಈಗ ಹದಿನೆಂಟು ವರ್ಷದಿಂದ ಇಡೀ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ಒಂದು ಚೂರೂ ಮುಕ್ಕಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದೀನಿ. ನಾನೇ ಅವಳನ್ನ ಮದ್ವೆ ಮಾಡ್ಕೊತೀನಿ, ಈ ಆಸ್ತಿಯೆಲ್ಲ ನಮ್ಗೇ ಉಳೀತದೆ- ಅಂತಾನೆ. ಆದ್ರೆ ಇವ್ಳು ಕೇಳೋದಿಲ್ಲ. ಇಬ್ರಿಗೂ ಯಾವಾಗ್ಲೂ ಜಗಳ ಆಗ್ತಿರತ್ತದೆ. ಈ ಆಸ್ತಿಯಿಂದಾಗಿ ನನಗೆ ಜೀವನವೇ ಬೇಸರ ಆಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಧರ್ಮಸ್ಥಳದ ಮಂಜುನಾಥನ ಹೆಸರಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಆಸ್ತೀನು ಬರ್‍ದು ಬಿಡು ಅಂತ ಹೇಳಾಣ ಅನ್ಸತ್ತದೆ’ ಎಂದು ಅಜ್ಜಿ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ತಂದರು.
ಓ ಈತನೇ ಇರಬಹುದು- ಮಯೂರಿಯ ಗುಪ್ತ ಪ್ರಿಯಕರ; ಆದ್ರೆ ಅಜ್ಜಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳ್ತಿದ್ದಾರಲ್ಲ? ಅಥ್ವಾ ಬೇರೆ ಯಾರನ್ನೋ ಮದ್ವೆ ಆಗುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿರಬೇಕು. ಆದ್ರಿಂದ ಮಯೂರಿಯ ಸೋದರಮಾವ ತಾನೇ ಮದುವೆಯಾಗುವುದಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿರಬೇಕು- ಎಂದು ಯೋಚನಾ ಲಹರಿ ಹರಿಯಿತು. ಛೇ! ಇದೊಳ್ಳೆ ಬಿಡಿಸಲಾರದ ಗಂಟಾಯಿತಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಂಡೆ!

* * * * *
ಮಯೂರಿ- ನನ್ನ ನಿಶ್ಚಿತಾರ್ಥ ಸಾಂಗವಾಗಿ ನೆರವೇರಿತು.
ತನ್ನ ಸೋದರ ಮಾವನ ವಿರೋಧದ ನಡುವೆಯೂ ನನ್ನನ್ನೇ ಮದುವೆಯಾಗುವುದಾಗಿ ಹಠ ಹಿಡಿದಳು. ಅಲ್ಲದೇ, ’ಮದುವೆಯಂತ ಏನಾದರೂ ಆದರೆ ನಾನು ಆತನನ್ನೇ! ಇಲ್ಲದೇ ಹೋದರೆ ನನ್ನ ಹೆಣಕ್ಕೆ ತಾಳಿ ಕಟ್ಟಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ’ ಎಂದು ಸೋದರಮಾವನನ್ನು ಹೆದರಿಸಿಬಿಟ್ಟಳು. ಐದೆಕ್ರೆ ಜಮೀನು ಬೇಕಾದ್ರೆ ಕೊಡ್ತೀನಿ. ಆದ್ರೆ ಮದ್ವೆ ಆಗೋ ಕನಸು ಕಾಣಬೇಡ- ಎಂದು ತನಗಿಂದಲೂ ೧೫ ವರ್ಷ ಹಿರಿಯನಾದ ಸೋದರಮಾವನಿಗೆ ಖಡಾಖಂಡಿತವಾಗಿ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟಳು ಮಯೂರಿ.
ನನ್ನಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ನಮ್ಮ ವಿವಾಹಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿದರು ಮತ್ತು ಮಯೂರಿ ಸೋದರಮಾವನಿಗೆ ತಿಳಿಸಿ ಹೇಳಿದರು. ಅದರಿಂದ ಅವನು ತೆಪ್ಪಗೆ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಸರಿದುಕೊಂಡ.
ಮದುವೆಯ ದಿನ. ಎರಡೂ ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿ ಸಡಗರ ಸಂಭ್ರಮ.
ಸಂಭ್ರಮದ ಮದುವೆ ಸಮಾರಂಭ.
ಸ್ವತಃ ನಾಟ್ಯರಾಣಿಯಾದ ಮಯೂರಿ, ಅಕ್ಷರಶಃ ರಂಭೆಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು. ಗುಲಾಬಿ ಬಣ್ಣದ ಸೀರೆಯುಟ್ಟು, ನೀಳ ಜಡೆಗೆ ಮೈಸೂರು ಮಲ್ಲಿಗೆ ದಂಡೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ತೆಳು ಬಳುಕಿನ ದೇಹಸಿರಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದು ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಾಗ ಒಳಗೊಳಗೇ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಬೀಗುತ್ತಿದ್ದೆ.
ಸರಳವಾಗಿ ಮದುವೆ ಶಾಸ್ತ್ರ ಮುಗಿಯಿತು. ತಾಳಿ ಕಟ್ಟುವಾಗ ಅರೆಕ್ಷಣ ಕಣ್ಣುಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಸಂಧಿಸಿದವು. ಅದೇನೋ ಇಷ್ಟು ದಿನ ನೋಡಿದ್ದರೂ ಇಂದು ಆಕೆ ಭಿನ್ನವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಮದುವೆ ಕಾರ್ಯಗಳು ಮುಗಿದು ಸ್ನೇಹಿತರ ನಡುವೆ ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತ ನಿಂತಿದ್ದಾಗ ಕಾಕೂ ಬಂದು ನನ್ನನ್ನು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಕರೆದು ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದರು- ’ರೂಮಲ್ಲಿ ಮಯೂರಿ ಯಾಕೋ ಕಣ್ಣಿರು ಹಾಕ್ತಿದ್ದಾಳೆ ನೋಡು’.
ಆಕೆಯ ರೂಮಿಗೆ ತೆರಳಿದೆ. ಮುಖ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಬಿಕ್ಕಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಾನು ಹೋದೊಡನೇ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ತಬ್ಬಿಕೊಂಡು ಜೋರಾಗಿ ಅಳತೊಡಗಿದಳು. ಸ್ವಲ್ಪ ಅತ್ತು ಬಿಡಲಿ- ದುಗುಡ ಕಡಿಮೆಯಾದೀತು ಎಂದು ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೈಯಾಡಿಸಿದೆ.
ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ಬಿಕ್ಕಿದ ಮೇಲೆ ನನ್ನತ್ತ ನೋಡಿದಳು. ಮತ್ತೆ ಬಳಬಳ ಕಣ್ಣೀರು ಉದುರತೊಡಗಿದವು. ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಆಗಲೇ ಆರ್ತತೆಯಿಂದ ’ಯಾಕೆ?’ ಎಂದು ಪದೇ ಪದೇ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವುಗಳಿಗೆ ಆ ಕಡೆಯ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ನೀರುಗಳದ್ದೇ ಉತ್ತರ.
’ಮದುವೆಗಾದ್ರೂ ಬಾ ಅಂತ ಎಷ್ಟೊಂದು ಸಲ ಹೇಳಿದ್ದೆ. ಆದ್ರೆ ಆತ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ…..’ ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಬಿಕ್ಕಿದಳು.
’ಯಾವನಾತ?’ ಎಂದು ರೇಗಿ-ಕೂಗಿ ಕೇಳಬೇಕೆನಿಸಿತು. ಹಾಗೆಲ್ಲ ರೇಗಿದರೆ- ತಂದೆ ತಾಯಿ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ತಬ್ಬಲಿಯಾಗಿರುವ ಹುಡುಗಿಗೆ ಇನ್ನೆಷ್ಟು ನೋವಾದೀತೋ ಎಂದು ಸುಮ್ಮನಾದೆ. ’ಯಾರಾತ?’ ಎಂದು ತನಿಖೆ ಮಾಡುವ ಮನಸ್ಸು ಬರಲಿಲ್ಲ. ಯಾರೋ ಪ್ರೀತಿಸಿ ಕೈಕೊಟ್ಟ ಹುಡುಗನಿರಬೇಕು. ತನ್ನ ಜೀವನದ ಮಹತ್ವದ ದಿನದಂದು ಅವನು ಬರಲಿ ಎಂಬ ಆಸೆ ಇರಬಹುದು. ಈಕೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕರೆದರೂ ಆತ ಬಂದಿಲ್ಲ! ಹೀಗಾಗಿ ಪಾಪ ನೊಂದುಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ ಎಂದು ಅವಳ ಮುಗ್ಧ ಮನಸ್ಥಿತಿಗೆ ಕನಿಕರ ಉಂಟಾಗಿ, ’ಯಾರು ಬರದಿದ್ದರೇನು ಬಿಡು. ನಾನಿದ್ದೇನಲ್ಲ?’ ಎಂದು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡೆ.
ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ-
’ಅರೆ, ಇದು ನಮ್ಮ ಮೊಟ್ಟಮೊದಲ ಅಪ್ಪುಗೆ. ಖುಷಿಯಾದ- ಬಿಸಿಯಾದ ಹಗ್ಗಿಂಗ್ ಆಗಬೇಕಿತ್ತು. ಆದರೆ, ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದಾಗಿ ಹೀಗಾಯಿತು ನೋಡು’ ಎಂದೆ.
’ನಿಮ್ಗೆ ಎಲ್ಲಾನೂ ತಮಾಷೆನೆ’ ಎಂದು ಬಹುವಚನ ಉಪಯೋಗಿಸಿದಳು.
’ಅರೆ, ಮೆಡಮ್ ಸಾಹೇಬರು ಬಹುವಚನ ಉಪಯೋಗಿಸ್ತಾ ಇದ್ದಾರಲ್ಲ?’
’ಮಯೂರಿ- ಹಾಗೆಲ್ಲಾ ನಿಮಗೆ ತಮಗೆ ಅಂತ ಕರೀಬೇಡ. ಮೊದಲಿನಂತೆಯೆ ಹೋಗೊ ಬಾರೋ ಅಂತಾನೇ ಹೇಳು. ನಾವಿಬ್ರೂ ಎಂದಿದ್ದರೂ ಸ್ನೇಹಿತರಂತೆಯೇ ಇರೋಣ. ನಡಿ ಏಳು. ಎಲ್ರೂ ಕಾಯ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಊಟ ಮಾಡೋಣ’ ಎಂದು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೊರಟೆ.
* * * * *
ಮದುವೆಯ ಮರುದಿನ.
ಬೇಗನೆ ಎದ್ದು ಅಭ್ಯಂಜನ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು ಎಂದು ಅಮ್ಮ ಎಲ್ಲ ಸಿದ್ಧತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ’ಆಕಾಶ್- ಒಂದ್ನಿಮಿಷ’ ಎಂದು ಮಯೂರಿ ಕರೆದಳು. ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಸುಂದರ ಅಲಂಕಾರ. ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಘಮ್ಮೆನ್ನುವ ಸುವಾಸನೆ ಜೊತೆಗೆ ಎಂಥದೋ ಮೈಯ ವಾಸನೆ ಮೂಗಿಗಡರಿ ಅವಳನ್ನು ಅಲ್ಲೇ ತಬ್ಬಿಕೊಂಡು ಬಿಡಬೇಕು ಎನ್ನಿಸಿತು.
’ಬಾ ಬೇಗ! ಇಲ್ಲೇ ಹೋಗಿ ಬರೋಣ’ ಎಂದು ಅಕ್ಷರಶಃ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೊರಟೇ ಬಿಟ್ಟಳು. ತಾನೇ ಕಾರು ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಿಸತೊಡಗಿದಳು. ಬೆಳಗಿನ ಹೊತ್ತಾದ್ದರಿಂದ ಮತ್ತು ಅಂದು ಯಾವುದೋ ಸರ್ಕಾರಿ ರಜಾ ದಿನವಾದ್ದರಿಂದ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಜಾಸ್ತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಕಾರು ಹೆಬ್ಬಾಳದ ಕಡೆ ಓಡಲಾರಂಬಿಸಿತು. ಅಲ್ಲಿಂದ ರಿಂಗ್‌ರೋಡ್‌ನಲ್ಲಿ ವೈಟ್‌ಫೀಲ್ಡ್‌ನತ್ತ ಸಾಗಿತು.
’ಇಷ್ಟು ದೂರ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ದೀವಿ?’ ಎಂದು ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ಬಾರಿ ಕೇಳಿದೆ.
ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ನಂತರ ವೈಟ್‌ಫೀಲ್ಡ್‌ನ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಕಾರು ನಿಲ್ಲಿಸಿದಳು. ನನ್ನತ್ತ ಗಂಭೀರ ನೋಟ ಬೀರಿದಳು.
’ಒಂದ್ ನಿಮಿಷ ಇಳಿದು ಬಾ’ ಎಂದು ಕೈ ಹಿಡಿದು ಕರೆದಳು.
ಆ ಮನೆಯ ಮೆಟ್ಟಿಲೇರಿದೆವು. ಬೆಲ್ ಮಾಡಿದಳು. ನಾನು ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಿನ ಚಿತ್ತಾರ, ಹೂಕುಂಡ ಗಮನಿಸುತ್ತಾ- ಯಾರ ಮನೆಯಿದು? ಇಷ್ಟು ಗುಟ್ಟಿನಿಂದ ಯಾಕೆ ಕರೆ ತಂದಳು? ಎಂದು ದಿಗಿಲುಗೊಂಡಿದ್ದೆ.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ೧೦-೧೨ ವರ್ಷದ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳು ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದಳು. ನಂತರ ಒಳಗೋಡಿ ಹೋಗಿ-
’ಅಪ್ಪಾ ಮಯೂರಕ್ಕಾ ಬಂದಿದ್ದಾಳೆ’ ಎಂದಳು. ಇಬ್ಬರೂ ಮನೆಯ ಒಳಗಡಿ ಇಟ್ಟೆವು.

ಬೆಳ್ಳನೆಯ, ತುಸು ಎತ್ತರದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬರು ಹೊರಗೆ ಬಂದರು.
ಮಯೂರಿ ಕೂಡಲೇ ಬಾಗಿ ಅವರ ಕಾಲಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಲು ಮುಂದಾದಳು. ಇಬ್ಬರೂ ನಮಿಸಿದೆವು. ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೈಯಿಟ್ಟು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿದರು.

ಮಯೂರಿಯನ್ನು ಬಿಗಿದಪ್ಪಿ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದರು. ಇವಳ ಕಣ್ಣೀರ ಧಾರೆ ಹರಿಯತೊಡಗಿತು. ’ನೀನು ಕೊನೆಗೂ ಬರಲಿಲ್ಲವಲ್ಲಪ್ಪಾ?’ ಎಂದಳು. ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳೂ ನೀರಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವರಿಗೆ ದುಃಖ ತಡೆಯಲಾಗದೇ ಕುಸಿದರು.
’ನೀನು ಬರಲಿಲ್ಲಾಂತ ನಾವೇ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ- ನಿನ್ನ ಆಶಿರ್ವಾದ ಪಡೆಯಲು. ಎಷ್ಟೊಂದು ಹೇಳಿದ್ದೆ ನಿನಗೆ. ನಿನ್ನ ಕರುಳ ಬಳ್ಳಿಗೆ ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಮೋಸ ಮಾಡಿದಿರಿ ಅಪ್ಪಾ? ಅಮ್ಮಾ ನಿಮಗೆ ಮೋಸ ಮಾಡಿರಬಹುದು. ಹಾಗಂತ ನೀವೂ ಕೂಡ ಹೀಗೆ ಮಾಡುವುದಾ? ಅದೂ ಸ್ವಂತ ಮಗಳ ಮದುವೆಗೇ ಬಾರದೇ ನೀವು ಏನು ಸಾಧಿಸಿದಿರಿ? ಹೇಳಿ ಅಪ್ಪಾ ಹೇಳಿ’ ಎಂದು ಬಿಕ್ಕಿ ಅಳತೊಡಗಿದಳು.
ಅವರು ಆರ್ತತೆಯಿಂದ ಮಗಳತ್ತ ನೋಡಿದರು! ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆಳೆದುಕೊಂಡು ಹಣೆಗೆ ಮುತ್ತಿಕ್ಕಿ- ’ಸುಖವಾಗಿರು ಮಗಳೆ…’ ಎಂದವರೇ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಬಿಟ್ಟರು.
ಅವಳನ್ನು ಸಂತೈಸಲು ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೈಹಾಕಿ ಸವರಿದೆ.

* * * * *
ರಾತ್ರಿ ಮಲಗಿದಾಗ- ಇನ್ನೂ ಮಯೂರಿ ಅನ್ಯ ಮನಸ್ಕಳಾಗಿದ್ದಳು. ಅವಳನ್ನು ಏನು ಕೇಳುವುದು? ಏನನ್ನು ಬಿಡುವುದು? ಇಷ್ಟು ದಿನಗಳ ತಂದೆ ತಾಯಿ ಇಲ್ಲದ ತಬ್ಬಲಿ ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆನಲ್ಲ? ಅಜ್ಜಿ ಯಾಕೆ ಹಾಗೆ ಹೇಳಿದರು? ಎಂಬ ನೂರಾರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಕೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟು ಕೇಳಬಾರದು. ಅವಳಿಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ನೋವಾದೀತು ಎಂದು ಸುಮ್ಮನೇ ಮಲಗಿದ್ದೆ.
ದೀರ್ಘ ಮೌನದ ನಂತರ…
’ನನ್ನ ಮೊದಲ ಡ್ಯಾನ್ಸ್ ಪ್ರೊಗ್ರಾಮ್‌ಗೆ ಬರೋದಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೆ- ಅವರು ಬರಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಎಂಗೇಜ್‌ಮೆಂಟ್‌ಗೂ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ನಮ್ಮ ಮದುವೆಗಾದರೂ ಬರುತ್ತಾರೆ ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಾನೇ ಸ್ವತಃ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಕರೆದಿದ್ದೆ. ಆದರೆ, ಅಪ್ಪ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ’.
’ಅವರು ನಿನ್ನ ಅಪ್ಪನೇ?’ ಇಷ್ಟು ದಿನಗಳ ಕುತೂಹಲ ಇಂದು ತಡೆಯದೇ ಕೇಳಿದೆ.
’ಹೌದು. ನನ್ನಪ್ಪ’
’…………………’
’ನಮ್ಮಪ್ಪ- ಅಮ್ಮ ಯಾವುದೋ ಆಕ್ಸಿಡೆಂಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಸತ್ತು ಹೋದರು ಎಂದು ನೀನು ಕೇಳಿರಬೇಕು. ಆದರೆ, ಅವರು ಸತ್ತು ಹೋಗಿಲ್ಲ. ಇಬ್ಬರೂ ಬದುಕಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ, ನನ್ನದೇ ದೌರ್ಭಾಗ್ಯ- ಅವರು ಬದುಕಿದ್ದೂ ಅನಾಥೆಯಂತೆ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ನನ್ನಪ್ಪನೊಂದಿಗಿನ ಮದುವೆ ಇಷ್ಟ ಇರಲಿಲ್ಲವಂತೆ. ಅಮ್ಮ ವೈದ್ಯ ವೃತ್ತಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅದನ್ನು ಅಪ್ಪ ಬಲವಂತವಾಗಿ ಬಿಡಿಸಿದರಂತೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಕ್ಲಿನಿಕ್ ನಡೆಸು ಎಂದು ಅಪ್ಪನ ಒತ್ತಾಯ. ದಿನಾ ಇಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಜಗಳ- ಹೊಡೆದಾಟ. ಅಪ್ಪ ಕುಡಿದು ಬರಲಾರಂಭಿಸಿದ. ಆತನ ಬಿಸಿನೆಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಇಳಿಕೆ ಶುರುವಾಯಿತು. ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಲಾಸ್ ಆಗಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಇಬ್ಬರ ಬದುಕೂ ಅಸಹನೀಯವಾಯಿತು. ಒಂದು ದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಹೇಳದೇ ಕೇಳದೇ ಅಮ್ಮ ನಾಪತ್ತೆಯಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಳು.
ಒಂದು ದಿನ ಕಾಗದವೊಂದು ಬಂದಿತು. ಅಮ್ಮ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಡೈವೋರ್ಸ್ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಬರ್ಮಿಂಗ್‌ಹ್ಯಾಮ್‌ಗೆ ಹೋಗಿ ತನ್ನ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಡಾಕ್ಟರ್‌ನೊಟ್ಟಿಗೆ ಮದುವೆಯಾಗಿದ್ದಳು. ಆ ವೇಳೆಗಾಗಲೇ ಮೂರು ವರ್ಷದ ಪಾಪದ ಕೂಸಾಗಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲು ಆ ಹೊಸ ಗಂಡ ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಅಜ್ಜಿಯ ಹತ್ತಿರ ಬಿಟ್ಟಳು.
ಇತ್ತ ಅಪ್ಪ ಕುಡಿದು ಕುಡಿದು ಹಾಳಾದ. ಎಷ್ಟೋ ದಿನಗಳ ನಂತರ ಸಂಬಂಧಿಕರ್‍ಯಾರೋ ಒತ್ತಾಯಿಸಿ ತಮ್ಮ ಕಡೆಯ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಎರಡನೇ ಮದುವೆ ಮಾಡಿದರು. ಅದರೊಂದಿಗೆ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಸತ್ತು ಹೋದರು. ತಾನು ಎರಡನೇ ಮದುವೆಯಾಗುವ ಮುನ್ನವೇ ಅಪ್ಪ ನನಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದ. ಅದರ ಬಲದಿಂದ ಅಜ್ಜಿ, ಸೋದರಮಾವ ನನ್ನನ್ನ ಸಾಕಿದರು. ಇಲ್ಲದೇ ಹೋಗಿದ್ದರೆ, ನಾನು ಇಂದು ಯಾವುದೋ ಅನಾಥಾಶ್ರಮದಲ್ಲೊ, ಇನ್ನೆಲ್ಲೊ ಇರಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ನಿನ್ನ ಪರಿಚಯವಾಯಿತು. ನೀರೇ ಇಲ್ಲದೆ ವರ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಹಸಿದು ಒಣಗಿದ ನೆಲಕ್ಕೆ ತಂಪಿನ ಮಳೆಗರೆದಂತಾಯಿತು. ಒಣಗಿದ ನನ್ನ ಬಾಳಿಗೆ ನೀನು ಜೀವ ಕಳೆ ತಂದೆ. ತಂದೆ ತಾಯಿಯರಿಂದ ಸಿಗದ ಪ್ರೀತಿ, ಪ್ರೇಮ ಭದ್ರತೆಯನ್ನ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಕಂಡೆ. ನಾನು ಅನಾಥಳು ಎಂದು ಗೊತ್ತಿದ್ದೂ ಪ್ರೀತಿಸಿ ಮದುವೆಯಾದೆ! …… ಐ ಲವ್ ಯು ಆಕಾಶ್- ಐ ರಿಯಲಿ ಲವ್ ಯು’.
ಈಗವಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರಿರಲಿಲ್ಲ. ಧನ್ಯತೆಯ ಭಾವವಿತ್ತು. ಅವಳನ್ನು ಬಾಚಿ ತಬ್ಬಿಕೊಂಡೆ. ಬಿಸಿಯುಸಿರ ತಾಕಲಾಟಗಳ ನಡುವೆ ಮಂದಹಾಸ ಬೀರಿದಳು.
ಇದು ನಮ್ಮ ಜನ್ಮಜನ್ಮಾಂತರಗಳ ಬಂಧವಾ?
*****
(ಮುಗಿಯಿತು)