ಸೀಳಿದ ಬಿಂದಿಗೆ!

ಜನವರಿ 26, 2009

pots

ಸೀಳಿದ ಬಿಂದಿಗೆ

ಸುಂದರ ಹಸಿರು ಬೆಟ್ಟಗಳು. ರಸ್ತೆಯ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಳನಳಿಸುವ ಗಿಡ ಮರ ಬಳ್ಳಿಗಳು. ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಕೇಳಿ ಬರುವ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಚಿಲಿಪಿಲಿ ನಿನಾದ. ಚೀನಾದ ಅಜ್ಜಿ ಬಿದಿರು ಕೋಲಿನ ಎರಡು ಕೊನೆಗಳಿಗೆ ಹಗ್ಗ ಕಟ್ಟಿ, ಹಗ್ಗಕ್ಕೆ ಮಣ್ಣಿನ ಎರಡು ಹೊಸ ಬಿಂದಿಗೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ಬಿದಿರು ಕೋಲನ್ನು ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, ನೀರಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಪ್ರಕೃತಿ ಮಡಿಲಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಶಾಂತವಾಗಿರುವ ತನ್ನ ಮನೆಯಿಂದ ಆ ಅಜ್ಜಿ ಪ್ರತಿ ದಿನವೂ ಹೀಗೆ ಕೋಲಿಗೆ ನೇತುಬಿದ್ದ ಮಡಿಕೆಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹತ್ತಿರದ ನದಿಗೆ ನೀರು ತರಲು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದುದು ತಪಸ್ಸಿನಂತಿತ್ತು.
ಅದೊಂದು ದಿನ ಅಜ್ಜಿ ಎರಡು ಹೊಸ ಬಿಂದಿಗೆಗಳನ್ನು ತಂದಳು. ಜುಳು ಜುಳು ಹರಿಯುವ ನದಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಇಳಿದು ಹೊಸ ಬಿಂದಿಗೆಗಳನ್ನು ನೀರು ತುಂಬಲು ಅಜ್ಜಿ ಮುಂದಾದಳು. ಆದರೆ, ಆಶ್ಚರ್ಯ! ಆಗಲೇ ಒಂದು ಬಿಂದಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸೀಳಿ ಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಅದನ್ನು ಆಚೆ ಈಚೆ ಹೊರಳಿಸಿ, ನಿರ್ವಿಕಾರ ಭಾವನೆಯಿಂದ ನೋಡಿದ ಅಜ್ಜಿ ಏನೂ ಲೊಚಗುಡಲಿಲ್ಲ. ಬಿಂದಿಗೆಗಳನ್ನು ತುಂಬುವಾಗ ಡುಬು ಡುಬು ನೀರಿನ ಸದ್ದು ಕೇಳಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಉಲ್ಲಸಿತಳಾಗಿ ಎರಡೂ ಬಿಂದಿಗೆಗಳನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ತನ್ನ ಕೋಲಿಗೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಎಡ-ಬಲಕ್ಕೆ ಬರುವಂತೆ ಹೆಗಲ ಮೇಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಹೊರಟಳು. ಸ್ವಲ್ಪ ಸೀಳಿದ್ದ ಬಿಂದಿಗೆಯನ್ನು ತನ್ನ ಎಡಡೆಗೆ ಬರುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು.
ನದಿಯಿಂದ ಮನೆಗೆ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸೀಳಿದ್ದ ಬಿಂದಿಗೆಯಿಂದ ಅರ್ಧಕ್ಕರ್ಧ ನೀರು ಸೋರಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಬಿಂದಿಗೆಯ ತುಂಬ ಒಂದು ಹನಿ ನೀರು ಬಿದ್ದಿರಲಿಲ್ಲ.
ಅಜ್ಜಿ ಮತ್ತು ಈ ಬಿಂದಿಗೆಗಳ ಸಹವಾಸ ಹೀಗೆಯೇ ಮುಂದುವರಿಯಿತು. ಅಜ್ಜಿ ಎಂದೂ ಸೀಳಿದ್ದ ಬಿಂದಿಗೆಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಬಿದಿರು ಕೋಲಿನ ತಕ್ಕಡಿಯಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ಬಿಂದಿಗೆಗಳಿಗೂ ಸಮಾನ ಅವಕಾಶ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಸೋರಿ ಹೋಗುವ ಕೊಡ ಅರ್ಧ ಮಾತ್ರ ನೀರನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅರ್ಧ ನೀರನಷ್ಟೇ ಅದರಲ್ಲಿ ತುಂಬುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಪೂರ್ತಿ ನೀರನ್ನು ತುಂಬುತ್ತಿದ್ದಳು. ಸೋರಿದರೆ ಸೋರಲಿ- ಏನೀಗ? ಎಂಬಂಥ ಭಾವ ಅಜ್ಜಿಯದು.
ಆದರೆ, ಎರಡೂ ಬಿಂದಿಗೆಗಳ ನಡುವೆ ಮೇಲು ಕೀಳುತನ ಬೆಳೆಯಿತು. ಪೂರ್ತಿ ನೀರನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಬಿಂದಿಗೆ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಬೀಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅರ್ಧ ಮಾತ್ರ ನೀರನ್ನು ಮನೆವರೆಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದ ಬಿಂದಿಗೆ ಅವಮಾನದಿಂದ ಕುಗ್ಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ನಾಚಿಕೆಯಿಂದ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ತಾನು ಇಡೀ ಕೊಡದ ತುಂಬ ನೀರನ್ನು ತರಲು ನಿರ್ಮಾಣಗೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ, ಕೇವಲ ಅರ್ಧ ನೀರನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಇದು ನನಗೆ ಅವಮಾನ! ನನ್ನ ಕುಲಕ್ಕೆ ಅವಮಾನ! ಎಂದು ಆ ಸೀಳಿಹೋಗಿದ್ದ ಬಿಂದಿಗೆ ವೇದನೆ ಪಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಅಂದು ಅಜ್ಜಿ ನೀರು ತರಲೆಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದ ಹಾಗಾಯಿತು. ಅಜ್ಜಿ ಅತ್ತಿತ್ತ ನೋಡಿದಳು. ಆದರೆ, ಯಾರೂ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಧ್ವನಿ ಬಂದತ್ತ ನೋಡಿದಳು. ತನ್ನ ಎಡ ಪಕ್ಕದ ಬಿಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಹೇಳಿತು- ಅಜ್ಜಿ, ನಾನು ಸೀಳಿ ಹೋದ ಬಿಂದಿಗೆ. ನಾನು ತುಂಬ ನೀರನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಅಶಕ್ತ. ನನ್ನಿಂದ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಸೋರಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಇದು ನನಗೆ ಹಿಂಸೆ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೂ ನೀನು ಯಾಕೆ ಛಲ ಬಿಡದ ತ್ರಿವಿಕ್ರಮನಂತೆ ನನ್ನನ್ನೇ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತೀಯಾ?
ಅಜ್ಜಿ ನಸು ನಕ್ಕಳು. ಬಿಂದಿಗೆಗೆ ಇನ್ನೂ ಅವಮಾನವಾದಂತಾಯಿತು. ಅಜ್ಜಿ ಬಿಂದಿಗೆಗಳನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಇಳಿಸಿ, ಸೀಳಿ ಹೋದ ಬಿಂದಿಗೆಯತ್ತ ನೋಡುತ್ತ ’ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದೆಯಾ? ನೀನಿರುವ ಕಡೆಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೊಂದು ಹೂವುಗಳು ಬೆಳೆದಿವೆಯಂತ? ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆಯ ರಸ್ತೆ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡು ಅಲ್ಲಿ ಹೂವುಗಳೇ ಬೆಳೆದಿಲ್ಲ.’
ಸೀಳು ಬಿಂದಿಗೆ ಮೂಕವಿಸ್ಮಿತವಾಯಿತು. ಹೌದಲ್ಲ! ಎಂದುಕೊಂಡಿತು. ಅಜ್ಜಿ ಮಾತು ಮುಂದುವರಿಸಿದಳು. ’ನನಗೆ ಮೊದಲ ದಿನವೇ ನೀನು ಸೀಳು ಬಿಂದಿಗೆ ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಆದ್ದರಿಂದ ಮರು ದಿನದಿಂದಲೇ ನೀನಿರುವ ಕಡೆ ಹೂವಿನ ಸಸಿಗಳನ್ನು ನೆಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದೆ. ಪ್ರತಿ ದಿನ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋಗುವಾಗ ನಿನ್ನಿಂದ ನೀರು ಸೋರಿ ಆ ಗಿಡಗಳಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದೆ. ಅವುಗಳೆಲ್ಲ ನೀನು ಪ್ರತಿ ದಿನವೂ ಸುರಿಸುವ ನೀರಿಗಾಗಿಯೇ ಭಗೀರಥನಂತೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದವು. ನೀನುಣಿಸಿದ ನೀರನ್ನುಂಡು ಅವುಗಳೆಲ್ಲ ಎಷ್ಟೊಂದು ಸೊಗಸಾಗಿ ಬೆಳೆದಿವೆ ನೋಡು. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಈಗ ಸಾಕಷ್ಟು ಹೂವುಗಳು ಬೆಳೆದಿವೆ. ಆ ಸುಂದರ, ಸುಗಂಧಭರಿತ ಹೂವುಗಳನ್ನು ನಾನು ದಿನವೂ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಲಂಕರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಇಷ್ಟು ದಿನಗಳಿಂದಲೂ ಅವು ನನಗೆ ಅಪಾರ ಸಂತಸ ನೀಡುತ್ತಿವೆ. ನೀನು ಕೂಡ ಉತ್ತಮ ಕೊಡವೇ ಆಗಿದ್ದು, ಒಂದಿನಿತೂ ನೀರನ್ನು ಚೆಲ್ಲದೇ ಹೋಗಿದ್ದರೆ, ಇಲ್ಲಿ ಈ ಹೂವುಗಳೇ ತಲೆ ಎತ್ತುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಅವುಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಮನೆತುಂಬ ಅಲಂಕರಿಸುತ್ತಲೂ ಇಲ್ಲ’.

’ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಅವರದೇ ಆದ ಕುಂದು ಕೊರತೆ ಇರುತ್ತದೆ. ನಿನಗೆ ಅದು ಆ ಸೀಳಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇದೆ. ಇನ್ನೂ ಅನೇಕರಿಗೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರೂಪದಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ಸೀಳು, ಅಂತಹ ಕೊರತೆಗಳೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ವಿಶಿಷ್ಟವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತವೆ; ಅವುಗಳೇ ನಮಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಪುರಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ಮರ್ಯಾದೆಯನ್ನು ತಂದುಕೊಡುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮರೆಯಬೇಡ’

ಅಜ್ಜಿಯ ಮಾತಿನಿಂದ ಆನಂದ ತುಂದಿಲವಾದಂತೆ ಕಂಡು ಬಂದ ಬಿಂದಿಗೆಯು ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ಆದರತೆಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅಜ್ಜಿ ಮಾತು ಮುಂದುವರಿಸಿದಳು.
’ನಾವು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಅವರೇನಾಗಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ಅವರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಒಳ್ಳೆಯ ಗುಣಗಳಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಕು. ಒಳ್ಳೆಯತನವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಬೇಕು’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೇ ಸೀಳು ಬಿಂದಿಗೆ ಕೂಗಿ ಹೇಳಿತು- ’ಓ ನನ್ನೆಲ್ಲ ಸೀಳು ಬಿಂದಿಗೆಗಳೇ, ನಮಗಿರುವುದು ಒಂದು ಕೊರತೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಬೇಡಿ. ಅದು ನಮ್ಮ ವಿಶೇಷ ಗುಣ. ಇಂತಹ ಒಳ್ಳೆಯ ಮತ್ತು ವಿಶೇಷ ಗುಣಗಳನ್ನು ಇತರಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚಿರಿ ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹವನ್ನು ನೀಡಿರಿ. ಬಿಂದಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಸೀಳಿದ್ದರೆ ಅದರಿಂದ ಒಳ್ಳೆಯ ಹೂವುಗಳು ಬರಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ, ಎಲ್ಲರೂ ಉತ್ತಮ ಸುಗಂಧವನ್ನು ಸವಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ’!
ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಯೋ ಅಡಗಿದ್ದ ಕುಂದು ಕೊರತೆಗಳಿದ್ದ ನೂರಾರು ಬಿಂದಿಗೆಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದವು. ತಮ್ಮತನವನ್ನು ಸಾರಲು ಅವು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಗೂ ಹೊರಟವು.

* * *
ಇದು ಇಂಟರ್ ನೆಟ್ ಕತೆ

e mail: veerannakumar@gmail.com

Advertisements

ಇ-ಮೇಲ್ ಇಲ್ಲದ ಯುವಕ

ಜನವರಿ 26, 2009

mail ಆ ಯುವಕನ ಮನೆಯ ತುಂಬೆಲ್ಲ ಹಾಸಿ ಹೊದ್ದುಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಸಮಸ್ಯೆಗಳು. ಕಾಲು ಚಾಚಿದರೆ ತೊಡರುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಂಥವುಗಳಿಂದ ಹೊರ ಬರಬೇಕೆಂದರೆ ಒಂದೇ ದಾರಿ- ಅದು ಉದ್ಯೋಗವನ್ನು ಹುಡುಕುವುದು ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ ಆತ ಅಂದಿನ ಪತ್ರಿಕೆಗಳ ’ಸಿಚುವೇಷನ್ ವೆಕೆಂಟ್’ ಕಾಲಂನತ್ತ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದ. ವಿಶ್ವ ವಿಖ್ಯಾತ ಮೈಕ್ರೊಸಾಫ್ಟ್ ಕಂಪೆನಿಯಲ್ಲಿ ’ಆಫೀಸ್ ಬಾಯ್’ ಹುದ್ದೆಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿದ್ದರು. ತಕ್ಷಣ ಅದಕ್ಕೆ ಅರ್ಜಿ ಗುಜರಾಯಿಸಿದ.
ಅಲ್ಲಿನ ಮಾನವ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ವಿಭಾಗದ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಉದ್ಯೋಗಾಕಾಂಕ್ಷಿಯನ್ನು ಅಡಿಯಿಂದ ಮುಡಿಯವರೆಗೆ ನೋಡಿದ. ಹಲವಾರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ. ಕಚೇರಿಯ ನೆಲವನ್ನು ಗುಡಿಸಿ ಒರೆಸಲು ಹಚ್ಚಿದ. ಯುವಕನ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿನ ತನ್ಮಯತೆ ಮತ್ತು ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟುತನಗಳನ್ನು ಕಂಡು ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಕಂಗಳಂದಿ ಆತನನ್ನು ನೋಡಿದ.
’ನಿನ್ನನ್ನು ನಮ್ಮ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ’ ಎಂದು ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಹೇಳಿದ. ’ನೀನು ನಿನ್ನ ಇ ಮೇಲ್ ವಿಳಾಸ ಕೊಡು. ಕೂಡಲೇ ನಾನು ನಿನಗೆ ಅರ್ಜಿ ಫಾರ್‍ಮ್ ಕಳುಹಿಸಿಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ನೀನು ಅದರಲ್ಲಿಯೇ ಅರ್ಜಿ ಭರ್ತಿ ಮಾಡಿಕೊಡಬೇಕು. ನಂತರ ನಾನು ನಿನಗೆ ಇ ಮೇಲ್‌ನಲ್ಲಿ ನೇಮಕಾತಿ ಪತ್ರ ಕಳುಹಿಸಿಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ನೀನು ಯಾವತ್ತಿನಿಂದ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬ ದಿನಾಂಕ ಮತ್ತು ವೇಳೆಯನ್ನು ನಮೂದಿಸಿರುತ್ತೇವೆ. ಆ ದಿನ ಬಂದು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹಾಜರಾದರೆ ಸಾಕು’ ಎಂದ.
’ಆದರೆ… ’, ಆ ಯುವಕ ತಡವರಿಸಿ ಹೇಳಿದ. ’ಆದರೆ, ನನ್ನ ಬಳಿ ಕಂಪ್ಯೂಟರೂ ಇಲ್ಲ; ಇಮೇಲೂ ಇಲ್ಲ’ ಎಂದ.
’ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಕ್ಷಮಿಸು’ ಎಂದಬಿಟ್ಟ ಮ್ಯಾನೇಜರ್.
’ನಿನ್ನ ಬಳಿ ಒಂದು ಇ ಮೇಲ್ ಐಡಿ ಇಲ್ಲ ಅಂದರೆ ನೀನು ಈ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬದುಕಿಲ್ಲವೆಂದೇ ಅರ್ಥ ಅಥವಾ ನಿನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದರ್ಥ. ಯಾರ ಅಸ್ತಿತ್ವವು ಈ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲವೋ ಅವರಿಗೆ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನೀನಿನ್ನು ಹೋಗಬಹುದು’ ಎಂದು ಖಡಾಖಂಡಿತವಾಗಿ ಹೇಳಿದ.
ಆ ಯುವಕ ಕೆಲಸ ಸಿಗುವುದೆಂಬ ತನ್ನ ಆಶಾ ಗೋಪುರ ಕಳಚಿ ಬಿದ್ದುದಕ್ಕಾಗಿ ತೀವ್ರ ದುಃಖಿತನಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದ. ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗುವುದು? ಏನು ಮಾಡುವುದು? ಎಂದು ಚಿಂತಿಸುತ್ತ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿ ಹಣಕ್ಕಾಗಿ ತಡಕಾಡಿದ. ೧೦ ಡಾಲರಿನ ಒಂದು ನೋಟು ಇದ್ದುದು ಲಕ್ಷ್ಯಕ್ಕೆ ಬಂದಿತು. ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅದನ್ನು ಮುಟ್ಟಿ ಮುಟ್ಟಿ ನೋಡಿದ. ಹೌದು ತನ್ನ ಬಳಿ ೧೦ ಡಾಲರ್ ಹಣ ಇದೆ ಎಂದು ಖುಷಿಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರ ಬಂದು, ಹತ್ತಿರದ ಒಂದು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ಬಂದ. ಟೊಮೆಟೊ ಹಣ್ಣು ತುಂಬಿದ ಕ್ರೆಟ್‌ಗಳು ಕಂಡುಬಂದವು. ತನ್ನ ೧೦ ಡಾಲರ್‌ಗೆ ಎಷ್ಟು ಟೊಮೆಟೊ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಕೇಳಿದ. ೧೦ ಕೆ.ಜಿ. ಟೊಮೆಟೊಗಳ ಒಂದು ಕ್ರೆಟ್ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ವಿಚಾರ ಗೊತ್ತಾದ ಕೂಡಲೇ ತನ್ನ ದುಡ್ಡನ್ನೆಲ್ಲ ಕೊಟ್ಟು ಆ ಟೊಮೆಟೊ ಕ್ರೆಟ್ ಕೊಂಡುಕೊಂಡ.
ಆ ಟೊಮೆಟೊ ಕ್ರೆಟ್ ಹಿಡಿದು ಮನೆ ಮನೆ ಅಲೆದು ಟೊಮೆಟೊವನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾರಿದ. ಕೇವಲ ಎರಡು ಘಂಟೆಯಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ಕೆ.ಜಿ. ಟೊಮೆಟೊ ಮಾರಿದ್ದ. ಅದರಿಂದ ೨೦ ಡಾಲರ್ ಹಣ ಬಂದಿತ್ತು. ತನ್ನ ಬಂಡವಾಳ ಒಂದಿದ್ದದ್ದು ಎರಡು ಪಟ್ಟು ಆಗಿತ್ತು. ಅದೇ ದಿನ ಮತ್ತೆ ಎರಡು ಬಾರಿ ಒಂದೊಂದೊ ಕ್ರೆಟ್ ಟೊಮೆಟೊ ಖರೀದಿಸಿದ. ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ೬೦ ಡಾಲರ್ ಮತ್ತು ಮೂರು ಖಾಲಿ ಕ್ರೆಟ್‌ಗಳನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿ ಮನೆಗೆ ನಡೆದ. ರಾತ್ರಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದಾಗ ತುಂಬ ಸಮಾಧಾನವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿದ. ಈ ರೀತಿ ಮಾಡಿದರೆ ತಾನು ಬದುಕಬಹುದು ಎಂದುಕೊಂಡ. ಕಾಲು ಚಾಚಿದಾಗ ಸಮಸ್ಯೆಗಳೆಲ್ಲ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಹೋಗಿವೆ ಎಂದೆನಿಸಿತು. ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ನಿದ್ದೆಹೋದ.
ನೋಡನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ತನ್ನ ಈ ವಹಿವಾಟನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿದ. ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೇಗ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ. ಸಂಜೆ ತಡವಾಗಿ ಮನೆಗೆ ವಾಪಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ. ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಆತನ ಹಣ ಎರಡು ಪಟ್ಟು ಮೂರು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗತೊಡಗಿತು.
ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನದಲ್ಲಿಯೇ ಆತ ಒಂದು ಬಂಡಿ ಖರೀದಿಸಿದ. ಅದರಿಂದ ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡತೊಡಗಿದ. ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಲಾರಿ. ಆಮೇಲೆ ಅಂಥ ಹಲವಾರು ವಾಹನಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಿ ತನ್ನ ವ್ಯಾಪಾರವನ್ನು ಇಡೀ ನಗರದಾದ್ಯಂತ ವಿಸ್ತರಿಸಿದ. ಆ ಮೇಲೆ ಪಕ್ಕದ ನಗರಗಳಿಗೂ. ಐದು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಆತ ಅಮೆರಿಕದ ದೊಡ್ಡ ಆಹಾರ ಉತ್ಪನ್ನಗಳ ರಿಟೇಲರ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೆನಿಸಿದ.
ಒಂದು ದಿನ ತನ್ನ ಕುಟುಂಬ ಜೀವನವನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಯೋಜನಾಭದ್ಧವಾಗಿ ನಡೆಸಬೇಕು ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿ ಜೀವ ವಿಮೆ ಮಾಡಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಆತ ಯೋಚಿಸಿ, ಒಬ್ಬ ವಿಮಾ ಏಜೆಂಟ್‌ನನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿದ. ಏಜೆಂಟ್‌ನೊಂದಿಗೆ ಯಾವ ಪ್ಲಾನು ಬೇಕೆಂದು ಚರ್ಚಿಸಿ ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದ. ಎಲ್ಲ ಮಾತುಕತೆಗಳು ಮುಗಿದ ನಂತರ, ಏಜೆಂಟನು, ನಿಮ್ಮ ಇ ಮೇಲ್ ಐಡಿ ಹೇಳಿ, ವಿವರಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕಳುಹಿಸುತ್ತೇನೆ’ ಎಂದ. ಅದಕ್ಕೆ ಯುವಕ ’ನನ್ನ ಬಳಿ ಇ-ಮೇಲ್ ಐಡಿ ಇಲ್ಲ’ ಎಂದ.
’ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಇ ಮೇಲ್ ಐಡಿ ಇಲ್ವಾ? ಮತ್ತೆ ಹೇಗೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದಿರಿ? ಕೇವಲ ಒಂದು ಇ-ಮೇಲ್ ಐಡಿ ಇಲ್ಲದೆಯೂ ನೀವು ಇಷ್ಟೊಂದು ಹಣ ಸಂಪಾದನೆ ಮಾಡಿದ್ದೀರಿ ಎಂದರೆ ನಂಬಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ತನ್ನ ಆಶ್ಚರ್ಯವನ್ನು ತಡೆಯಲಾಗದೇ ಆ ಏಜೆಂಟ್ ಕೇಳಿದ.
ಯುವಕ ತಣ್ಣನೆಯ ದನಿಯಲ್ಲಿ, ’ನನ್ನ ಬಳಿ ಇ-ಮೇಲ್ ಐಡಿ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ನಾನು ಮೈಕ್ರೊಸಾಫ್ಟ್ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ’ಆಫೀಸ್ ಬಾಯ್’ ಆಗಿರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅದು ಇಲ್ಲದಿದ್ದುದರಿಂದಲೇ ನಾನು ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಸಂಪಾದನೆ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು’ ಎಂದ. ಏಜೆಂಟ್‌ಗಾದ ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ ಆತನ ಬಾಯಿ ತೆರೆದೇ ಇತ್ತು.

ಇದು ಇಂಟರ್ ನೆಟ್ ಕತೆ
***
e mail: veerannakumar@gmail.com


ಕುಕೀಸ್ ಪ್ಯಾಕೆಟ್

ಜನವರಿ 26, 2009

ಇದು ಇಂಟರ್ ನೆಟ್ ಕತೆ! ಸುಮ್ಕೆ ನಿಮಗಾಗಿ

ರಸ್ತೆಯ ಅಪಾರ ವಾಹನ ದಟ್ಟಣೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಹೇಗೋ ನುಸುಳಿಕೊಂಡು ಬಂದ್ ಆ ಕಾರ್ ಏರ್‌ಪೋರ್ಟ್ ತಲುಪಿತು. ಅದರೊಳಗಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ಮೋಹಕವಾದ ತೆಳ್ಳನೆಯ ಬೆಳ್ಳನೆಯ ನೀಳಕಾಯದ ಸುಸಂಸ್ಕೃತ ಚೆಲುವೆಯೊಬ್ಬಳು ಕೆಳಗಿಳಿದು, ಭಾರವಾದ ತನ್ನ ಬ್ಯಾಗೇಜ್‌ಗಳನ್ನು ಡ್ರೈವರ್‌ನ ಸಹಾಯದಿಂದ ಟ್ರಾಲಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಅದನ್ನು ನೂಕಿಕೊಂಡು, ಇತ್ತ ಅವಸರವೂ ಅಲ್ಲದ ಅತ್ತ ಗಂಭೀರವೂ ಅಲ್ಲದ ನಡಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಏರ್‌ಪೋರ್ಟ್‌ನ ಒಳಕ್ಕೆ ಹೋದಳು. ಅವಳ ನೀಳವಾದ ಜಡೆ ಪೃಷ್ಠದ ಆ ಕಡೆ ಈ ಕಡೆ ಹೊರಳಾಡುತ್ತ ಅವಳ ನಡಿಗೆಗೊಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಸೌಂದರ್ಯ ತಂದುಕೊಟ್ಟಿತ್ತು. ಕೌಂಟರ್‌ನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಟಿಕೆಟ್ ತೋರಿಸಿ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ, ವಿಮಾನದ ಬೋರ್ಡಿಂಗ್ ಪಾಸ್‌ನ ಮುಂಗಟ್ಟೆಗೆ ಬಂದು ಸರತಿ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಳು. ತನ್ನ ಸಣ್ಣದಾದ ಹ್ಯಾಂಡ್‌ಬ್ಯಾಗನ್ನು ಮಾತ್ರ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಉಳಿದೆಲ್ಲ ಸರಂಜಾಮುಗಳನ್ನು ಅವರಿಗೊಪ್ಪಿಸಿ, ಬೋರ್ಡಿಂಗ್ ಪಾಸ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಳು. ವಿಮಾನ ಹೊರಡುವುದಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಮಯ ಇತ್ತು. ತಾನು ತುಂಬ ಬೇಗನೇ ತಲುಪಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ವ್ಯಾಕುಲಗೊಂಡಂತಾಗಿ, ಅತ್ತಿತ್ತ ನೋಡಿದಳು. ಅಲ್ಲಿನ ತಿಂಡಿ ತಿನಿಸುಗಳ ಮಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದಕ್ಕೆರಡು ಬೆಲೆಯ ಥರಾವರಿ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟಿದ್ದರು. ಹಲವರು ಕಾಫೀ ಹೀರುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನಷ್ಟು ಜನರು, ವೇಟಿಂಗ್ ಲಾಂಜ್‌ನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರು- ಮುದ್ದಿನ ಹೆಂಡತಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ವಿದುರರಂತೆ, ಚಿಂತಾಕ್ರಾಂತರಾಗಿ!!

ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೊಂದು ಗದ್ದಲ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹೊಟ್ಟೆ ಹಸಿದಂತೆನಿಸಿತು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯ ಸಣ್ಣ ಉಪಾಹಾರ ಬಿಟ್ಟರೆ ಏನನ್ನೂ ತಿಂದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಹೊಟ್ಟೆ ನೆನಪಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಉಪಾಹಾರದ ಮಳಿಗೆಗೆ ಹೋಗಿ ತಿನ್ನಲೆಂದು ಕುಕೀಸ್‌ನ ಒಂದು ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಕೊಂಡುಕೊಂಡಳು. ಒಂದು ಅಹ್ಲಾದಭರಿತ ಕಾಫಿಯನ್ನು ಹೀರಿ, ಮುಂಗುರಳನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಸರಿಸುತ್ತಾ, ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಬಂದು ಖಾಲಿ ಇದ್ದ ಒಂದು ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಳು. ಪಕ್ಕದ ಒಂದು ಸೀಟು ಖಾಲಿ ಇತ್ತು. ಅದರ ನಂತರದ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ಕುಳಿತು ದಿನ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮುಖ ಹುದುಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಈಕೆ ತನ್ನ ಕೈಚೀಲದಿಂದ ಒಂದು ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದು ಓದುವುದರಲ್ಲಿ ಮಗ್ನಳಾದಳು. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಹೊಟ್ಟೆ ಹಸಿದಂತಾಗಿ, ಪಕ್ಕದ ಆಸನದ ಮೇಲಿಟ್ಟಿದ್ದ ಕುಕೀಸ್‌ನ ಪ್ಯಾಕೆಟ್‌ನೊಳಗಿಂದ ಒಂದನ್ನು ತೆಗೆದು ತಿಂದಳು. ಮತ್ತೆ ಕಾದಂಬರಿಯೊಳಕ್ಕೆ ಮಗ್ನಳಾದಳು. ಮತ್ತೆ ಇನ್ನೊಂದು ಕುಕಿಯನ್ನು ತೆಗೆದು ತಿಂದಳು. ಆ ಕಡೆ ಪೇಪರ್‌ನೊಳಕ್ಕೆ ತಲೆ ಹಾಕಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿ ತಾನೂ ಕೈ ಹಾಕಿ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಒಂದು ಕುಕಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ತಿಂದನು!

ಈಕೆ ಓರೆಗಣ್ಣಿನಿಂದಲೇ ಅದನ್ನು ನೋಡಿದಳು- ತನ್ನ ಕುಕೀಸ್ ಅನ್ನು ಅಪರಿಚಿತನೊಬ್ಬನು ತಿನ್ನುವುದನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದಂತೆ! ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಇನ್ನೊಂದನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ತಿಂದಳು. ಆತನೂ ಇನ್ನೊಂದನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ತಿಂದನು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಅವಳಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಸ್ತಿಯೇ ಇರುಸು ಮುರುಸಾಯಿತು. ಆತನೆಡೆಗೆ ಕಣ್ಣನ್ನು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಅಗಲಿಸಿ ನೋಡಿದಳು. ಆತ ಕುಕಿ ತಿನ್ನುತ್ತ ಪೇಪರ್‌ನೊಳಕ್ಕೆ ತಲೆ ಹಾಕಿದ್ದ. ಏನೂ ಮಾತಾಡದೇ ಸುಮ್ಮನೇ ಪುಸ್ತಕ ಓದುವುದರಲ್ಲಿ ಗಮನ ಹರಿಸಿದಳು.

ಈ ಬಾರಿ ಮತ್ತೆ ಆತನೇ ಇನ್ನೊಂದು ಕುಕಿ ತೆಗೆದು ತಿಂದನು. ಇವಳಿಗೆ ಮೈ ಉರಿದು ಹೋಯಿತು. ತಾನು ತಂದ ಕುಕೀಸ್ ಅನ್ನು ಆತ ಎಗ್ಗಿಲ್ಲದೇ ತಿನ್ನುವುದು ಕಂಡು ಅಸಹ್ಯಪಟ್ಟುಕೊಂಡಳು. ಎಂಥ ಅಸಂಸ್ಕೃತ ಜನರಿವರು ಎಂದುಕೊಂಡು ಕೆಂಡಾಮಂಡಲಳಾದಳು. ಆದರೂ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಹಾಗೆಲ್ಲ ಕೋಪ ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಕೇವಲ ಒಂದು ಪ್ಯಾಕೆಟ್‌ನಲ್ಲಿನ ಕೆಲವು ಕುಕೀಸ್‌ಗಾಗಿ- ಎಂದುಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನಾದಳು. ಅವಳಿಗೆ ಪುಸ್ತಕ ಓದಲಿಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ನಡವಳಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಚಿಂತೆ ಮಾಡತೊಡಗಿದಳು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆತ ಮತ್ತೊಂದು ಕುಕಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ತಿಂದುಬಿಟ್ಟ. ಈಗ ಈಕೆ ಕುಕೀಸ್ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಎತ್ತಿ ನೋಡಿದಳು. ಅದರಲ್ಲಿ ಇನ್ನು ಕೇವಲ ನಾಲ್ಕು ಮಾತ್ರ ಬಾಕಿ ಇದ್ದವು. ಹೀಗಾಗಿ ಅದರಲ್ಲಿನ ಎರಡು ಕುಕೀಸ್ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ತಿಂದಳು. ಉಳಿದ ಎರಡರಲ್ಲಿ ಆತ ಒಂದನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ತಿಂದು, ಇನ್ನೊಂದನ್ನು ಇವಳೇ ತಿನ್ನಲಿ ಎಂದೊ ಏನೋ ಸುಮ್ಮನಾದನು. ವಾಚಿನತ್ತ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಮತ್ತೆ ದಿನ ಪತ್ರಿಕೆ ಓದುವುದರತ್ತ ಮಗ್ನನಾದನು.

ಎಂಥ ಅನಾಗರಿಕ ಜನ ಇವರು. ವಿದ್ಯಾವಂತರಾದರೂ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ತಿಂಡಿ ತಿನಿಸುಗಳನ್ನು ಹೀಗೆ ಬಲವಂತವಾಗಿ ತಿನ್ನಬಾರದು ಎಂಬ ವಿವೇಕ ಬೇಡವೇ? ಈಗವನಿಗೆ ನಾನು ತಂದ ಕುಕೀಸ್ ತಿನ್ನು ಎಂದು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದ್ದೇನೆಯೇ? ಈ ಗಂಡಸರೆಲ್ಲ ಇಷ್ಟೆ. ಒಂಟಿ ಹೆಂಗಸು ಸಿಕ್ಕರೆ ಗೋಳು ಹುಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಇವರ ಚಾಳಿ ಎಂದುಕೊಂಡು ಮುನಿಸಿನಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಈ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಳು.

ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಪೀಕರ್‌ನಿಂದ ಅನೌನ್ಸ್‌ಮೆಂಟ್ ಕೇಳಿ ಬಂದಿತು. ’ಇಂಡಿಯನ್ ಏರ್‌ಲೈನ್ಸ್‌ನ ಐಸಿ ೭೦೩ ವಿಮಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಪ್ರಯಾಣಿಕರು ಕೂಡಲೇ ಐದನೇ ಗೇಟ್ ಮೂಲಕ ಒಳಗೆ ಹೋಗಬೇಕು’ ಎಂಬರ್ಥದ ಮೃದುವಾದ ಹೆಣ್ಣು ದನಿಯ ಕರೆ ಕೇಳಿ ಬಂತು. ಕುಕೀಸ್ ತಿನ್ನುತ್ತ, ಪುಸ್ತಕ ಓದುತ್ತ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಆಕೆ ಲಗು ಬಗೆಯಿಂದ ತನ್ನ ಬ್ಯಾಗ್ ಮತ್ತು ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಕುಕೀಸ್ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೊರಟಳು.

ವಿಮಾನ ಹತ್ತಿದ ನಂತರ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಅದು ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ರನ್‌ವೇನತ್ತ ಚಲಿಸತೊಡಗಿತು. ಗಗನಸಖಿ ಬಂದು ಸೀಟ್ ಬೆಲ್ಟ್ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಲು ವಿನಂತಿಸಿದಳು. ಈಕೆ ಸೀಟ್ ಬೆಲ್ಟ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಕುಕೀಸ್ ಪ್ಯಾಕೆಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಉಳಿದಿದ್ದ ಒಂದನ್ನು ಬಾಯಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ತನ್ನ ಕೈಚೀಲದಲ್ಲಿದ್ದ ನೀರಿನ ಬಾಟಲಿಗೆಂದು ಕೈ ಹಾಕಿದಳು.

ಅರೆ… ಆಶ್ಚರ್ಯ!!!

ಚೀಲದಲ್ಲಿ ನೀರಿನ ಬಾಟಲಿಯೊಂದಿಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಕೈಗೆ ಹತ್ತಿದಂತಾಯಿತು. ಬ್ಯಾಗ್ ಅನ್ನು ಅಗಲಿಸಿ ನೋಡಿದರೆ, ಅಲ್ಲಿ ತಾನು ಕೊಂಡುತಂದಿದ್ದ ಕುಕೀಸ್‌ನ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಹಾಗೆಯೇ ಇದೆ. ಅದನ್ನು ಹೊರ ತೆಗೆದು ಒಂದೆರಡು ಬಾರಿ ಆಚೆ ಈಚೆ ತಿರುಗಿಸಿ ನೋಡಿದಳು. ಹೌದು ನಾನೇ ಕೊಂಡುಕೊಂಡ ಕುಕೀಸ್ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಇದು. ಅನುಮಾನವೇ ಇಲ್ಲ. ಕಾಫೀ ಕುಡಿಯುವಾಗ ಚೀಲದಲ್ಲಿಟ್ಟದ್ದು.

ಮತ್ತೆ… ಅಲ್ಲಿ ಲಾಂಜ್‌ನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಾಗ ತಿಂದದ್ದು?!

ಆ ಕುಕೀಸ್ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಪತ್ರಿಕೆ ಓದುತ್ತಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿಯದೇ ಆಗಿತ್ತು.

ಆತ ತಾನು ತಿನ್ನಲೆಂದು ಪಕ್ಕದ ಆಸನದ ಮೇಲಿಟ್ಟು ಹಾಯಾಗಿ ತನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ತಾನು ಪೇಪರ್ ಓದುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದ- ಎಂಬುದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ನಾಚಿಕೆಯಾದಂತೆನಿಸಿತು.

ಛೇ! ನಾನು ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಪರವಾನಗಿ ಇಲ್ಲದೇ ಅವನ ಕುಕೀಸ್ ಅನ್ನು ತಿಂದದ್ದು ಅಲ್ಲದೇ, ಅವನ ಮೇಲೆ ಕೋಪ ಬೇರೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಕೊನೆಗೆ ಆ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಅನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡೂ ಬಂದುಬಿಟ್ಟೆ. ನಾನು ಆತನ ಕುಕೀಸ್ ತಿಂದರೂ ಆತ ಏನನ್ನೂ ಹೇಳದೇ, ತಾನೂ ಸಹ ಆಗಾಗ ಒಂದೊಂದು ಕುಕಿ ತಿಂದು ಏನೂ ಆಗದವರಂತೆ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದ- ಎಂಬುದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಅವಳ ಜೀವ ನಾಚಿಕೆಯಿಂದ ಕುಗ್ಗಿ ಹಿಡಿಯಷ್ಟಾಯಿತು. ಮುಖ ಬಾಡಿದಂತಾಯಿತು.

ಅವಳು ಅಪಾರ ಪಶ್ಚಾತಾಪ ಪಟ್ಟುಕೊಂಡಳು.

ಎಪಿಲಾಗ್:
ನಾವು ತಿಳಿಯದೇ ಅನೇಕ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ. ಆದರೂ ನಾವೇ ಸರಿ ಎಂದು ವಾದಿಸುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮ ತಪ್ಪನ್ನು ತಿದ್ದಿಕೊಂಡು, ’ತನ್ನಂತೆ ಪರರು’ ಎಂಬುದನ್ನು ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಮಾತ್ರ ಜೀವನ ಸಹನೀಯವಾದೀತು.
*****
e mail: veerannakumar@gmail.com


ಕಿಟಕಿಯಾಚೆಯ ಜಗತ್ತು!

ಜನವರಿ 26, 2009

ಕಿಟಕಿಯಾಚೆಯ ಜಗತ್ತು

ಯಾವುದೇ ಸದ್ದುಗದ್ದಲಗಳಿಲ್ಲದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಕೊಠಡಿ. ತೀವ್ರ ಅನಾರೋಗ್ಯದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವ ’ಫ’ ಮತ್ತು ’ಬ’ ಇಬ್ಬರೇ ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ತಾವು ಮಲಗಿರುವ ಈ ಕೊಠಡಿ ಎಷ್ಟನೇ ಮಹಡಿಯೋ. ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ವಾಹನಗಳ ಓಡಾಟ, ಮಕ್ಕಳ ಕಿರುಚಾಟಗಳ ಸದ್ದು ದೂರದಲ್ಲೆಲ್ಲೊ ಎಂಬಂತೆ ಕೇಳುತ್ತಿತ್ತು.

ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತಂದು ಸೇರಿಸಿದ್ದರು. ಅವರ ಸಂಬಂಧಿಕರು ಆಗಾಗ ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ನರ್ಸ್‌ಗಳು ಬಂದು ಔಷಧಿಯ ಸೂಜಿ ಚುಚ್ಚಿ, ಔಷಧಿಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಹೋಗಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಡಾಕ್ಟರ್‌ಗಳು ಆಗಾಗ ಬಂದು ಇವರನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ, ನರ್ಸ್ ಜೊತೆಗೆ ಕುಲು ಕುಲು ನಗುತ್ತಾ, ಏನೇನೋ ಸೂಚನೆಗಳನ್ನು ನೀಡಿ ಫಟಾಫಟ್ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಮಾಯವಾಗುತ್ತಿದ್ದರು.

ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಿ ಎರಡೇ ಎರಡು ಬೆಡ್‌ಗಳು. ಒಂದು ಕಿಟಕಿಯ ಸಮೀಪ ಇದ್ದರೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ದೂರ ಇತ್ತು. ’ಫ’ನಿಗೆ ಲಂಗ್ಸ್ ತೊಂದರೆ ಇದ್ದುದರಿಂದ ಅದರಿಂದ ಹರಿಯುವ ರಸಗಳನ್ನು ಒಣಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಿಟಕಿಯ ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಒಂದು ಘಂಟೆ ಕಾಲ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ವೈದ್ಯರು ಅವಕಾಶ ನೀಡಿದ್ದರು. ಕೊಠಡಿಯ ಏಕೈಕ ಕಿಟಕಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ’ಫ’ನ ಬೆಡ್ ಇತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ ಅವನಿಗೆ ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು ಬಿಸಿಲು ಕಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಖುಷಿ ನೀಡುವ ವಿಚಾರವಾಗಿತ್ತು.

’ಬ’ ಯಾವಗಲೂ ಮಲಗಿಯೇ ಇರಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಅವನು ಏಳುವಂತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮಲಗಿದ್ದಲ್ಲಿಯೇ ಎಲ್ಲವೂ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ನರ್ಸ್‌ಗಳು ಆಗಾಗ ಸಿಡುಕುತ್ತಿದ್ದರೂ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದಲೇ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಿರುವ ಇಬ್ಬರೇ ಇಬ್ಬರು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು- ಮೊದಮೊದಲು ತಮ್ಮ ಮನೆ, ಕಚೇರಿ, ತಮ್ಮ ಹೆಂಡತಿಯರು, ತಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯ, ಬಾಲ್ಯದ ಗೆಳೆಯರು, ಗೆಳತಿಯರು, ತಮ್ಮ ಹದಿಹರೆಯದ ಪ್ರೇಮ ಪ್ರಕರಣಗಳು, ಮೊದಲ ಪ್ರೇಯಸಿ, ತಾವು ಸೇನೆಗೆ ಸೇರಿದ್ದು, ರಜಾ ದಿನಗಳನ್ನು ಸಂತಸದಿಂದ ಕಳೆದದ್ದು….. ಮುಂತಾದ ವಿಚಾರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ದಿನವೂ ಗಂಟೆ ಗಟ್ಟಲೇ ಮಾತಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು.

ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿಯ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿನ ’ಫ’ನು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಒಂದು ಘಂಟೆಯ ಕಾಲ ಬಿಸಿಲು ಕಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದನಲ್ಲ? ಆ ಒಂದು ಘಂಟೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಏಕತಾನತೆಯನ್ನು ಮರೆಯಲು ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಕಾಣುವ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ’ಬ’ಗೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟುವಂತೆ ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಮಲಗಿದಲ್ಲಿಂದಲೇ ತನಗರಿವಿಲ್ಲದೇ ’ಬ’ ಹೊರ ಜಗತ್ತಿನ ಜೊತೆ ಬದುಕಲಾರಂಭಿಸಿದ. ಎಲ್ಲವೂ ಸಹನೀಯ ಎನಿಸತೊಡಗಿತು. ನರ್ಸ್ ನೀಡುವ ಔಷಧಿಗಳನ್ನು ಯಾವುದೇ ಕ್ಯಾತೆ ತೆಗೆಯದೇ ಕುಡಿಯಲಾರಂಭಿಸಿದ. ದಿನವೂ ಆ ಒಂದು ಘಂಟೆಯ ಶುಭ ಘಳಿಗೆಗಾಗಿ ಕಾಯತೊಡಗಿದ. ತನ್ನ ರೂಮ್‌ಮೇಟ್ ’ಫ’ ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹೊರ ಜಗತ್ತಿನ ವಿವರಗಳು ಅವನನ್ನು ತನ್ನ ದುಃಖ ಮತ್ತು ಏಕತಾನತೆಯ ಮಡುವಿನಿಂದ ಮೇಲೆತ್ತಲು ಸಹಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದವು.

’ಫ’ ಕೂಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಕಿಟಕಿಯ ಎದುರು ಒಂದು ಪಾರ್ಕ್ ಇತ್ತು. ಪಾರ್ಕ್‌ಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಂತೆಯೇ ಒಂದು ವಿಶಾಲವಾದ ಕೊಳವಿತ್ತು. ಆ ಕೊಳದಲ್ಲಿ ಬಾತುಗಳು, ಪೆಲಿಕಾನ್‌ಗಳು, ನೀರಗೋಳಿಗಳು ಉಲ್ಲಾಸದಿಂದ ನಲಿಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಪ್ರಶಾಂತ ಕೊಳದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು ದೋಣಿಗಳಲ್ಲಿ ಸುತ್ತುತ್ತಾ ವಿಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನಾಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಯುವ ಪ್ರೇಮಿಗಳು ಕೊಳದ ಪಕ್ಕದ ವಿಶಾಲ ಉದ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಕೈ-ಕೈ ಹಿಡಿದು ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಅಂಟಿಕೊಂಡು, ತಮ್ಮದೇ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಕನಸುಗಳ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಿಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಉದ್ಯಾನದ ದಿಗಂತದಲ್ಲಿ ನೀಲಾಗಸ. ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಕೇಳಿಬರುವ ಹಕ್ಕಿಗಳಿಂಚರ.

ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ’ಫ’ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟುವಂತೆ ’ಬ’ಗೆ ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಹೊರ ನೋಡಲಾಗದ ’ಬ’ ತನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ’ಫ’ ಹೇಳುವುದನ್ನೇ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡು, ಸುಂದರವಾದ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಸಂತಸಪಡುತ್ತಿದ್ದ. ತಾನೂ ಹೊರ ಜಗತ್ತಿನ ಸಹವಾಸದಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ, ತಾನಿನ್ನೂ ಈ ಸುಂದರ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಬದುಕಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಆತ ಭಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ತನ್ನ ಏಕತಾನತೆಯನ್ನು ದೂರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ.

ಒಂದು ದಿನ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದಂದು ಕಿಟಕಿಯಾಚೆಯ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪಥಸಂಚಲನ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ’ಫ’ ಸಾದ್ಯಂತವಾಗಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟುವಂತೆ ವಿವರಿಸಿದ. ಪರೇಡ್‌ನಲ್ಲಿನ ವಾದ್ಯ ಸಂಗೀತ ’ಬ’ನ ಕಿವಿಗೆ ಬೀಳದಿದ್ದರೂ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗುವ ಪರೇಡ್ ಅನ್ನು ’ಬ’ ತನ್ನ ಒಳಗಣ್ಣಿನಿಂದಲೇ ನೋಡಬಲ್ಲವನಾಗಿದ್ದ- ಅಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ’ಫ’ ರನ್ನಿಂಗ್ ಕಾಮೆಂಟ್ರಿ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ.

ಹೀಗೆಯೇ ಎಷ್ಟೋ ದಿನಗಳು, ವಾರಗಳು ಕ್ರಮಿಸಿದವು.

ಒಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನರ್ಸ್, ’ಫ’ ಮತ್ತು ’ಬ’ನ ಸ್ನಾನಕ್ಕೆಂದು ನೀರು ತಂದಿಟ್ಟಳು. ವಾಡಿಕೆಯಂತೆ ಮೊದಲು ’ಫ’ನನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಲು ಹೋದಳು. ಆತನ ದೇಹ ತಣ್ಣಗಾಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಶ್ವಾಸ ನಿಂತಿತ್ತು. ಆತ ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಶಾಂತವಾಗಿ ಪ್ರಾಣ ತ್ಯಜಿಸಿದ್ದ. ಎಷ್ಟೋ ದಿನಗಳಿಂದ ತನ್ನ ಜೀವನದ ಒಂದು ಭಾಗವೇ ಆಗಿದ್ದ ಈ ’ಫ’ನ ಬಗ್ಗೆ ನರ್ಸ್ ದುಃಖಿಸಿದಳು. ಕೂಡಲೇ ವಾರ್ಡ್‌ಬಾಯ್‌ಗಳನ್ನು ಕರೆದು, ದೇಹವನ್ನು ಶವಾಗಾರಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಆಕೆ ಸಿದ್ಧಮಾಡಿ, ಭಾರವಾದ ಹೃದಯದಿಂದ ಮಹಡಿಯಿಳಿದು ಹೊರಟು ಹೋದಳು.

ದಿನಗಳುರುಳಿದವು.

’ಬ’ನ ಆರೋಗ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಧಾರಣೆ ಕಂಡುಬಂದಿತು. ’ಫ’ನ ಸಾವಿನಿಂದಾಗಿ ಆತ ದಿನವೂ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿಯ ಜಾಗ ಈಗ ಖಾಲಿಯಾಗಿತ್ತು. ಈತನ ಮನಸ್ಸೂ ಕೂಡ. ’ಬ’ ತನ್ನ ಆರೋಗ್ಯ ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಧಾರಣೆಯಾದ ನಂತರ ಆ ನರ್ಸ್ ಬಳಿ ಕೇಳಿದ- ತಾನು ’ಫ’ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬಹುದೇ? ಎಂದು. ಇದರಿಂದ ಸಂತಸಗೊಂಡ ಆಕೆ ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಏರ್ಪಾಟನ್ನು ಮಾಡಿ, ಕಿಟಕಿಯ ಹತ್ತಿರ ತಂದು ’ಬ’ನನ್ನು ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟುಹೋದಳು.

’ಬ’ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ತನ್ನ ಕೈಗಳ ಮೇಲೆ ಭಾರ ಹಾಕಿದ. ಅಸಾಧ್ಯ ನೋವು. ಆದರು ಲೆಕ್ಕಿಸದೇ ಮೇಲಕ್ಕೆದ್ದು ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ತಲೆ ಎತ್ತರಿಸಿ, ತಾನು ಇಷ್ಟು ದಿನವೂ ಮಲಗಿದ್ದಲ್ಲಿಂದ (ತನ್ನ ಒಳಗಣ್ಣುಗಳಿಂದ) ನೋಡಿದ ಹೊರ ಜಗತ್ತಿನತ್ತ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದ.

ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಆದರೆ, ಕಾತರದಿಂದ ಕಿಟಕಿಯತ್ತ ಕಣ್ಣು ನೆಟ್ಟ.

ಆದರೆ,

ಆದರೆ, ಕಿಟಕಿಯಾಚೆ ಒಂದು ಖಾಲಿ ಖಾಲಿ ಗೋಡೆ ಮಾತ್ರ ಇತ್ತು.

ಅದರಿಂದ ಹೊರಗೆ ವಿಶಾಲ ಕೊಳವಿರಲಿಲ್ಲ! ದೊಡ್ಡ ಉದ್ಯಾನವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮಕ್ಕಳಾಟವು, ಹಕ್ಕಿಗಳ ಹಾರಾಟವೂ ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಿಟಕಿಯಿಂದಾಚೆಗೆ ಬರೀ ಒಂದು ಗೋಡೆ ಮಾತ್ರ ಇತ್ತು. ಅದು ಮಾತ್ರ ಈ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.

ನರ್ಸ್ ಬಂದ ಕೂಡಲೇ ಆಕೆಯನ್ನು ’ಬ’ ಕೇಳಿದ. ’ಈ ಕಿಟಕಿಂದಾಚೆ ಪ್ರತಿ ದಿನವೂ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಹಲವಾರು ಸುಂದರ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ’ಫ’ ನನಗೆ ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಈಗ ಆ ಸುಂದರ ಜಗತ್ತು ಎಲ್ಲಿ ಮಾಯವಾಯಿತು?’

’ಬ’ನ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಅಚ್ಚರಿಗೊಳಗಾದ ನರ್ಸ್ ವಿವರಿಸಿದಳು- ’ಫ’ ಒಬ್ಬ ಕುರುಡನಾಗಿದ್ದ. ಆವನಿಗೆ ಕಿಟಕಿಂದಾಚೆಗಿನ ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಜಗತ್ತಿರಲಿ, ಕಿಟಕಿಯಿಂದಾಚೆಗಿನ ಗೋಡೆಯೂ ಕೂಡ ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ’ ಎಂದಳು.

’ಆದರೆ, ಆತ ನಿನ್ನನ್ನು ಜೀವನ್ಮುಖಿಯನ್ನಾಗಿಸಲು, ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಜೀವನೋತ್ಸಾಹ ತುಂಬಲು ಆತ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಆತ ನಿನಗೆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ. ಹೊರಗಿನ ಜಗತ್ತನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ವಿವರಣೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಎಂಥ ವನುಭಾವ ಅವನು?’ ಎಂದು ಆಕೆ ವಿವರಿಸಿ, ಕಣ್ಣಂಚಿನಲ್ಲಿ ಉಂಟಾದ ನೀರ ಹನಿಯನ್ನು ಒರೆಸಿಕೊಂಡು ಹೊರಟು ಹೋದಳು.
ಕೊನೆ ಹನಿ:

ನಮ್ಮ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಚೆನ್ನಾಗಿಲ್ಲದಿದ್ಯಾಗ್ಯೂ ಇನ್ನೊಬ್ಬರನ್ನು ಸಂತಸಗೊಳಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ಸಂತಸ ಅಡಗಿರುತ್ತದೆ. ನೋವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡರೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಸಂತಸವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡರೆ ಅದು ದ್ವಿಗುಣಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಈ ದಿನ ಎಂಬುದು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕೊಡುಗೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಅದು ವರ್ತಮಾನ ಎನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಇಂದು ಮತ್ತು ಎಂದೆಂದಿಗೂ ನೀವು ಇತರನ್ನು ಸಂತಸವಾಗಿಡಬಲ್ಲಿರಾ?

*****
ಇದು ಇಂಟರ್ ನೆಟ್ ಕತೆ

e mail: veerannakumar@gmail.com


ಪ್ರೇಮ ಪರೀಕ್ಷೆ

ಜನವರಿ 26, 2009

ಇಂಟರ್‌ನೆಟ್ ಕಥೆ

ಪ್ರೇಮ ಪರೀಕ್ಷೆ!

ವೇಗದ ಬೈಕ್. ಹದಿಹರೆಯವೇ ಮೈವೆತ್ತಂತೆ ಓಡುತ್ತಿದೆ- ಕಾಡುಕುದುರೆಯಂತೆ, ಗುರಿಯಿಟ್ಟು ಬಿಟ್ಟ ಬಾಣದಂತೆ, ಸಿಡಿದ ಗುಂಡಿನಂತೆ, ಗಮ್ಮತ್ತಿನಂತೆ! ಸಪೂರ ದೇಹದ ಕೆನೆಯುವ ಕೆಂಗೂದಲ ಚೆಲುವೆ. ಹುಡುಗನೋ ವೈಯ್ಯಾರದ ಹೀರೋ. ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿಯರ ಆಮೋದಕ್ಕೆಲ್ಲಿದೆ ಲಂಗು ಲಗಾಮು. ಮೈಗೆ ಮೈ ಒತ್ತಿ ಬೈಕ್ ಮೇಲೆ ಫಿಕ್ಸಾಗಿದ್ದ ಆ ಪ್ರೇಮಿಗಳ ಜೋಡಿ ಅದೋ ಓಡುತ್ತಿತ್ತು ದೂರ, ದೂರ. ಇನ್ನೂ ದೂರ.

’ಬೇಡ. ಇಷ್ಟು ವೇಗವಾಗಿ ಗಾಡಿ ಓಡಿಸಬೇಡ. ನಿಧಾನ ಮಾಡು’ ಎಂದು ಕೂಗಿದಳು ಕೆಂಗೂದಲ ಚೆಲುವೆ.

’ಅಯ್ಯೋ ನಂಗೆ ಭಯವಾಗುತ್ತೆ. ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಓಡಿಸು’ ಎಂದು ಕಿರುಚಿದಳು. ಆದರೆ, ಹುಡುಗನಿಗೆ ಅದೆಲ್ಲಿಯದೋ ಉತ್ಸಾಹ. ಬೈಕ್‌ನ ಮೂಗುದಾರ ಹಿಡಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ ಆತ. ರೊಯ್ಯೆಂದು ಹೋಗುತ್ತಿದೆ ಬೈಕ್ ಪ್ರತಿ ಘಂಟೆಗೆ ೧೦೦ ಕಿ.ಮೀ. ವೇಗದಲ್ಲಿ.

’ನನ್ನ ಮೇಲೆ ನಿನಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಇದೆಯಾ?’ ಎಂದು ಕೂಗಿದ ಆತ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ.

ಬೀಸುವ ಬಿರುಗಾಳಿಯ ನಡುಗೆ ಸೀಳಿಕೊಂಡು ಬಾಣದಂತೆ ಚಿಮ್ಮುತ್ತಿದ್ದ ಬೈಕಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಹಿಂದೆ ಬೈಕ್‌ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿರುವ ತನ್ನ ಪ್ರೇಯಸಿಗೆ ತನ್ನ ಮಾತುಗಳು ಕೇಳುತ್ತಿಲ್ಲವೋ ಏನೋ ಎಂದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿ ಕೇಳಿದ- ಬೈಕಿನ ಶಬ್ದವನ್ನೂ ಮೀರಿದ ದನಿಯಲ್ಲಿ- ’ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೀಯಾ?’

ಹುಡುಗಿ, ಗಾಳಿಗೆ ಹಾರಾಡುತ್ತಿದ್ದ ತನ್ನ ಅಪಾರ ಕೆಂಗೂಲ ರಾಶಿಯನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಸರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ಆರ್ದ್ರ ಹೃದಯಿಯಾಗಿ- ’ಹೂಂ. ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇನೆ. ಯಾಕೆ ಅನುಮಾನವಾ?’ ಎಂದೆನ್ನುತ್ತ ಆತ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಗುದ್ದಿದಳು.

’ನನ್ನನ್ನು ನೀನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದು ನಿಜವೇ ಆಗಿದ್ದರೆ ಒಂದು ಬಾರಿ ನನ್ನನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ತಬ್ಬಿಕೊ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದ. ’ಅರೆ, ನಿನಗೇನು ಹುಚ್ಚಾ?’ ನಾನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದನ್ನು ನಿನಗೆ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಅಪ್ಪಿ ತೋರಿಸಬೇಕಾ? ಎಂದುಕೊಂಡ ಹುಡುಗಿ, ’ಆಯಿತು. ಐ ಲವ್ ಯೂ’ ಎಂದು ಕಿರುಚುತ್ತ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಳು. ಆ ಬಿಸಿ ಅಪ್ಪುಗೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮಿಗಳ ಜೋಡಿ ಅಮಿತಾನಂದ ಪರವಶವಾಯಿತು.

ಮತ್ತೆ ಹುಡುಗ ಹೇಳಿದ- ’ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದು ನಿಜವೇ ಆಗಿದ್ದರೆ ನನಗೊಂದು ಮುತ್ತು ಕೊಡು’ ಎಂದ. ಆಕೆ ಬೈಕ್‌ನ ಫುಟ್‌ರೆಸ್ಟ್ ಮೇಲೆ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಕಾಲಿಟ್ಟು, ಓಡುತ್ತಿದ್ದ ಬೈಕ್‌ನಿಂದಲೇ ಎದ್ದು ನಿಂದು ಆತನ ಬಲಗೆನ್ನೆಗೆ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಮುತ್ತಿಟ್ಟಳು. ಎಡಗೆನ್ನೆಯನ್ನು ಮೃದುವಾಗಿ ಚಿವುಟಿದಳು. ಅವನಿಗೆ ಹಾಯೆನಿಸಿದಂತಾಯಿತು.

ಅವಳು ತನ್ಮಯತೆಯಿಂದ ಕಕ್ಕುಲತೆಯಿಂದ ಅಭಿಮಾನದಿಂದ ಅವನ ಕೊರಳ ಬಳಸಿ, ಬಗ್ಗಿ ಅವನ ಮುಖವನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತ ಕೂಗಿದಳು- ’ಆಯಿತಾ ನಿನ್ನ ಪ್ರೇಮ ಪರೀಕ್ಷೆ?’

’ಇಲ್ಲ’ ಎಂದುಬಿಟ್ಟ ಆ ಕಟುಕ ಪ್ರೇಮಿ.

’ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ನಿಜಕ್ಕೂ ಪ್ರೀತಿಸುವುದೇ ಆಗಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ತಲೆಯ ಮೇಲಿನ ಹೆಲ್ಮೆಟ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ನೀನು ಹಾಕಿಕೋ ನೋಡೋಣ’ ಎಂದ. ಇದೇನು ಮಹಾ ಕೆಲಸ ಹೇಳುತ್ತಿ ಮಾರಾಯಾ. ಕೊಡು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಅವಳು ಆತನ ಹೆಲ್ಮೆಟ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹಾಕಿಕೊಂಡಳು.

’ಸರಿಯಾಗಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡೆಯಾ?’ ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದ. ಅವಳು ಹೂಂ ಎಂದು ಅವನನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ತನ್ಮಯತೆಯಿಂದ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಆತನ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಒರಗಿದಳು. ವೇಗವಾಗಿ ಗಾಡಿ ಓಡುತ್ತಿರುವ ಜೋಷ್ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಕೆಂಗೂದಲ ಹುಡುಗಿ ಪ್ರೇಮದ ಮತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಕೆಲ ಕ್ಷಣಗಳು ಕಳೆದಿರಬಹುದು!

ಏನೋ ಭೀಕರ ಸದ್ದಾದಂತಾಯಿತು. ಕರಕ್… ಕಟ್… ಢಂ…!!!!

ಕಣ್ಣು ತೆರೆದು ನೋಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಭೀಕರ ಅಪಘಾತವಾಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ತನ್ನ ತಲೆಗೆ ಹೆಲ್ಮೆಟ್ ಇದ್ದುದರಿಂದ ತನಗೆ ಏನೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಆತನಿಗೆ ಹೆಲ್ಮೆಟ್ ಇಲ್ಲದ್ದರಿಂದ ತಲೆಗೆ ಭೀಕರ ಗಾಯವಾಗಿ ರಕ್ತ ಸೋರುತ್ತಿತ್ತು.

ನಂತರ ಎಲ್ಲವೂ ನಿಚ್ಚಳವಾಯಿತು. ಬೈಕ್‌ನ ಬ್ರೇಕ್‌ಫೇಲ್ ಆಗಿತ್ತು. ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಓಡಿಸು ಎಂದರೂ ಆತನಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ತಮ್ಮ ಬೈಕ್ ಅಪಘಾತಕ್ಕೆ ಈಡಾಗುವುದು ನಿಶ್ಚಿತವೆಂದು, ಸಾಯುವುದು ಖಚಿತವಾದ ನಂತರ, ತನ್ನ ಪ್ರೇಯಸಿ ಬದುಕಲಿ ಎಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಹುಡುಗ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದ್ದ. ಬ್ರೇಕ್ ಫೇಲ್ ಆದದ್ದನ್ನು ಆಕೆಗೆ ತಿಳಿಸದೇ, ಆಕೆಯಿಂದ ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಒಂದು ಬಿಸಿ ಅಪ್ಪುಗೆ ಪಡೆದ. ಹಾಗೆಯೇ ಒಂದು ಬಿಸಿ ಮುತ್ತನ್ನೂ ಕೂಡ. ತಾನು ಸತ್ತರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ- ತನ್ನ ಪ್ರೇಯಸಿಯ ಜೀವ ಉಳಿಯಲಿ ಎಂದು ಆಕೆಗೆ ಬಲವಂತವಾಗಿ- ಪ್ರೇಮ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹೆಲ್ಮೆಟ್ ತೊಡಿಸಿದ. ನಂತರ ಅವನು ಎಣಿಸಿದಂತೆಯೇ ಬೈಕ್ ಅಪಘಾತಕ್ಕೆ ಈಡಾಯಿತು. ತಾನು ಪ್ರಾಣ ತೆತ್ತ. ತನ್ನ ಪ್ರೇಯಸಿ ಬದುಕಿದಳು.

’ಪ್ರೀತಿ ಅಮರ. ಪ್ರೇಮ ಎಂದರೆ ಸ್ವಾರ್ಥವಲ್ಲ. ಪ್ರೇಮ ಎಂದರೆ ತ್ಯಾಗ ಎಂಬುದನ್ನು ಆತ ತನಗಾಗಿ ಮಾಡಿ ತೋರಿಸಿದನಲ್ಲ!’
ಹುಡುಗಿಯ ಕಂಗಳಲ್ಲಿ ಧಾರಾಕಾರ ನೀರು!!

* * *

ಇದು ಇಂಟರ್ ನೆಟ್ ಕತೆ
******


ಕಾಣದಂತೆ ಮಾಯವಾದಳು!

ಜನವರಿ 26, 2009

ಹೀಗೊಂದು ಸಣ್ಣ ಕತೆ: ಸುಮ್ನೆ ಓದಿ ಬಿಡಿ- ವೀರಣ್ಣ
picture

ಅಪ್ಪ ಅದನ್ನು ಒಂದು ವಸ್ತುವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅದು ಅಪ್ಪನ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರೀತಿಯದ್ದಾಗಿತ್ತು. ಆತನಿಗೆ ಜೀವವೇ ಆಗಿತ್ತು. ಅದರ ಮೇಲಿನ ಅಪ್ಪನ ಪ್ರೀತಿಗೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಕರುಬುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅಮ್ಮ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಅಪ್ಪನನ್ನು ನೋಡಲು ಬಂದಾಗ ತಂದ ವಾಚಂತೆ ಅದು. ಚಿನ್ನದಿಂದ ಮಾಡಿದ ಆ ವಾಚಿಗೆ ಅಪ್ಪ ತಾವಿಬ್ಬರೂ ಮದುವೆಯಾದ ನಂತರ ಇನ್ನಷ್ಟು ವಜ್ರಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿದ್ದರು- ಅಮ್ಮನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ! ಅಮ್ಮ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಅಪ್ಪ ಅದನ್ನೇ ಅಮ್ಮನೆಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದರು. ಅದನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು! ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮಿಗಿಲಾಗಿ!! ಅದು ಅಮ್ಮನ ಪ್ರತಿರೂಪವಾಗಿತ್ತು.
 ಇಂಥ ಅಮೋಘ ವಾಚೊಂದು ಅದೊಂದು ದಿನ ಕಾಣೆಯಾಗಿ ಹೋಯಿತು. ಅಪ್ಪ ಆಕಾಶ ಭೂಮಿ ಒಂದು ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರು. ಮನೆಯನ್ನೆಲ್ಲ ಇಂಚಿಂಚು ಹುಡುಕಿದೆವು. ಯಾವೆಲ್ಲ ದೇವರಿಗೂ ಕಾಯಿ ಕೊಟ್ಟೆವು. ಊಹೂಂ, ಆದರೆ ಅದು ಸಿಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ, ಮನೆಯ ನಾಯಿ ಪಿಲ್ಲು, ನಾನು ಮತ್ತು ಹರಿಣಿ ಇಷ್ಟೇ ಜನ. ಜೊತೆಗೆ ಆಕೆಯೊಬ್ಬಳಿದ್ದಳು- ಕೆಲಸದಾಳು. ಹೆಸರು ರುಕುಮಿ. ಇಷ್ಟು ಜೀವಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ನಾಯಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಮುದುಕನಾಗಿತ್ತು. ರುಕುಮಿ ಈ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮ ಹೊಸದಾಗಿ ಬಂದಂದಿನಿಂದಲೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳನ್ನು ನಾವು ಬೇರೆಯವಳು ಎಂದು ತಿಳಿದೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳೂ ಅಷ್ಟೇ. ಈ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ತನಗೆ ಅಸ್ತಿತ್ವವೇ ಇಲ್ಲವೇನೋ ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಎಂದೂ ಎರಡು ಮಾತಾಡಿದವಳಲ್ಲ. ತಾನಾಯಿತು- ತನ್ನ ಕೆಲಸವಾಯಿತು. ಮನೆಯನ್ನು ನಿತ್ಯ ಸಹನೀಯವಾಗಿಸುವವಳು ರುಕುಮಿಯೇ. ನಾವು ಎಂದೂ ಆಕೆಯನ್ನು ನಮ್ಮ ಕೆಲಸದಾಳು ಎಂದು ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ.
 ವಾಚು ಕಳೆದ ಮೂಡಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಮೂಢರಾಗಿದ್ದೆವು. ಎಲ್ಲೂ ಸಿಗದಾದಾಗ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸಂಶಯಿಸುವಂತಾಯಿತು. ಕೊನೆಗೆ ಈ ಕೆಲಸದವಳೇ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿರಬೇಕು ಎಂದು ಯಾರೋ ರುಕುಮಿಯ ಮೇಲೆ ಗೂಬೆ ಕೂರಿಸಿದರು.
ಅದೇ ಕೊನೆ! ರುಕುಮಿ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದಳು!!
 ಒಂದು ವರ್ಷ ಕಳೆದಿರಬಹುದು. ನಮ್ಮ ತಂದೆ ತನ್ನ ವಾಚನ್ನು ತಮ್ಮ ಕಚೇರಿಯ ಅಲ್ಮೇರಾದಲ್ಲಿ ಮರೆತು ಬಂದಿದ್ದು, ಅದು ಫೈಲುಗಳಡಿ ಹೂತು ಹೋಗಿತ್ತು. ವರ್ಷದ ನಂತರ ಅದು ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟದ್ದನ್ನು ಅವರು ಮರೆತೇ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು.
ವಾಚು ಹುಡುಕಿದಂತೆ ರುಕುಮಿಯನ್ನೂ ಹುಡುಕಿದೆವು. ಮನೆಯನ್ನಲ್ಲ! ಊರ ತುಂಬ. ಊರೂರು ಹುಡುಕಿದೆವು.
ವಾಚೇನೋ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಆದರೆ, ಆದರೆ ರುಕುಮಿ ಮಾತ್ರ ಸಿಗಲೇ ಇಲ್ಲ!
ಕಾಣದಂತೆ ಮಾಯವಾದಳು!
ತಪ್ಪು ಯಾರದು? ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳಾದರೂ ಆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕಾಡುತ್ತಲೇ ಇದೆ!!
* * *