ಕಿಟಕಿಯಾಚೆಯ ಜಗತ್ತು!

ಜನವರಿ 26, 2009

ಕಿಟಕಿಯಾಚೆಯ ಜಗತ್ತು

ಯಾವುದೇ ಸದ್ದುಗದ್ದಲಗಳಿಲ್ಲದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಕೊಠಡಿ. ತೀವ್ರ ಅನಾರೋಗ್ಯದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವ ’ಫ’ ಮತ್ತು ’ಬ’ ಇಬ್ಬರೇ ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ತಾವು ಮಲಗಿರುವ ಈ ಕೊಠಡಿ ಎಷ್ಟನೇ ಮಹಡಿಯೋ. ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ವಾಹನಗಳ ಓಡಾಟ, ಮಕ್ಕಳ ಕಿರುಚಾಟಗಳ ಸದ್ದು ದೂರದಲ್ಲೆಲ್ಲೊ ಎಂಬಂತೆ ಕೇಳುತ್ತಿತ್ತು.

ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತಂದು ಸೇರಿಸಿದ್ದರು. ಅವರ ಸಂಬಂಧಿಕರು ಆಗಾಗ ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ನರ್ಸ್‌ಗಳು ಬಂದು ಔಷಧಿಯ ಸೂಜಿ ಚುಚ್ಚಿ, ಔಷಧಿಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಹೋಗಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಡಾಕ್ಟರ್‌ಗಳು ಆಗಾಗ ಬಂದು ಇವರನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ, ನರ್ಸ್ ಜೊತೆಗೆ ಕುಲು ಕುಲು ನಗುತ್ತಾ, ಏನೇನೋ ಸೂಚನೆಗಳನ್ನು ನೀಡಿ ಫಟಾಫಟ್ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಮಾಯವಾಗುತ್ತಿದ್ದರು.

ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಿ ಎರಡೇ ಎರಡು ಬೆಡ್‌ಗಳು. ಒಂದು ಕಿಟಕಿಯ ಸಮೀಪ ಇದ್ದರೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ದೂರ ಇತ್ತು. ’ಫ’ನಿಗೆ ಲಂಗ್ಸ್ ತೊಂದರೆ ಇದ್ದುದರಿಂದ ಅದರಿಂದ ಹರಿಯುವ ರಸಗಳನ್ನು ಒಣಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಿಟಕಿಯ ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಒಂದು ಘಂಟೆ ಕಾಲ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ವೈದ್ಯರು ಅವಕಾಶ ನೀಡಿದ್ದರು. ಕೊಠಡಿಯ ಏಕೈಕ ಕಿಟಕಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ’ಫ’ನ ಬೆಡ್ ಇತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ ಅವನಿಗೆ ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು ಬಿಸಿಲು ಕಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಖುಷಿ ನೀಡುವ ವಿಚಾರವಾಗಿತ್ತು.

’ಬ’ ಯಾವಗಲೂ ಮಲಗಿಯೇ ಇರಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಅವನು ಏಳುವಂತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮಲಗಿದ್ದಲ್ಲಿಯೇ ಎಲ್ಲವೂ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ನರ್ಸ್‌ಗಳು ಆಗಾಗ ಸಿಡುಕುತ್ತಿದ್ದರೂ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದಲೇ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಿರುವ ಇಬ್ಬರೇ ಇಬ್ಬರು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು- ಮೊದಮೊದಲು ತಮ್ಮ ಮನೆ, ಕಚೇರಿ, ತಮ್ಮ ಹೆಂಡತಿಯರು, ತಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯ, ಬಾಲ್ಯದ ಗೆಳೆಯರು, ಗೆಳತಿಯರು, ತಮ್ಮ ಹದಿಹರೆಯದ ಪ್ರೇಮ ಪ್ರಕರಣಗಳು, ಮೊದಲ ಪ್ರೇಯಸಿ, ತಾವು ಸೇನೆಗೆ ಸೇರಿದ್ದು, ರಜಾ ದಿನಗಳನ್ನು ಸಂತಸದಿಂದ ಕಳೆದದ್ದು….. ಮುಂತಾದ ವಿಚಾರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ದಿನವೂ ಗಂಟೆ ಗಟ್ಟಲೇ ಮಾತಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು.

ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿಯ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿನ ’ಫ’ನು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಒಂದು ಘಂಟೆಯ ಕಾಲ ಬಿಸಿಲು ಕಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದನಲ್ಲ? ಆ ಒಂದು ಘಂಟೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಏಕತಾನತೆಯನ್ನು ಮರೆಯಲು ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಕಾಣುವ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ’ಬ’ಗೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟುವಂತೆ ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಮಲಗಿದಲ್ಲಿಂದಲೇ ತನಗರಿವಿಲ್ಲದೇ ’ಬ’ ಹೊರ ಜಗತ್ತಿನ ಜೊತೆ ಬದುಕಲಾರಂಭಿಸಿದ. ಎಲ್ಲವೂ ಸಹನೀಯ ಎನಿಸತೊಡಗಿತು. ನರ್ಸ್ ನೀಡುವ ಔಷಧಿಗಳನ್ನು ಯಾವುದೇ ಕ್ಯಾತೆ ತೆಗೆಯದೇ ಕುಡಿಯಲಾರಂಭಿಸಿದ. ದಿನವೂ ಆ ಒಂದು ಘಂಟೆಯ ಶುಭ ಘಳಿಗೆಗಾಗಿ ಕಾಯತೊಡಗಿದ. ತನ್ನ ರೂಮ್‌ಮೇಟ್ ’ಫ’ ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹೊರ ಜಗತ್ತಿನ ವಿವರಗಳು ಅವನನ್ನು ತನ್ನ ದುಃಖ ಮತ್ತು ಏಕತಾನತೆಯ ಮಡುವಿನಿಂದ ಮೇಲೆತ್ತಲು ಸಹಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದವು.

’ಫ’ ಕೂಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಕಿಟಕಿಯ ಎದುರು ಒಂದು ಪಾರ್ಕ್ ಇತ್ತು. ಪಾರ್ಕ್‌ಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಂತೆಯೇ ಒಂದು ವಿಶಾಲವಾದ ಕೊಳವಿತ್ತು. ಆ ಕೊಳದಲ್ಲಿ ಬಾತುಗಳು, ಪೆಲಿಕಾನ್‌ಗಳು, ನೀರಗೋಳಿಗಳು ಉಲ್ಲಾಸದಿಂದ ನಲಿಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಪ್ರಶಾಂತ ಕೊಳದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು ದೋಣಿಗಳಲ್ಲಿ ಸುತ್ತುತ್ತಾ ವಿಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನಾಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಯುವ ಪ್ರೇಮಿಗಳು ಕೊಳದ ಪಕ್ಕದ ವಿಶಾಲ ಉದ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಕೈ-ಕೈ ಹಿಡಿದು ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಅಂಟಿಕೊಂಡು, ತಮ್ಮದೇ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಕನಸುಗಳ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಿಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಉದ್ಯಾನದ ದಿಗಂತದಲ್ಲಿ ನೀಲಾಗಸ. ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಕೇಳಿಬರುವ ಹಕ್ಕಿಗಳಿಂಚರ.

ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ’ಫ’ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟುವಂತೆ ’ಬ’ಗೆ ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಹೊರ ನೋಡಲಾಗದ ’ಬ’ ತನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ’ಫ’ ಹೇಳುವುದನ್ನೇ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡು, ಸುಂದರವಾದ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಸಂತಸಪಡುತ್ತಿದ್ದ. ತಾನೂ ಹೊರ ಜಗತ್ತಿನ ಸಹವಾಸದಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ, ತಾನಿನ್ನೂ ಈ ಸುಂದರ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಬದುಕಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಆತ ಭಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ತನ್ನ ಏಕತಾನತೆಯನ್ನು ದೂರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ.

ಒಂದು ದಿನ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದಂದು ಕಿಟಕಿಯಾಚೆಯ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪಥಸಂಚಲನ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ’ಫ’ ಸಾದ್ಯಂತವಾಗಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟುವಂತೆ ವಿವರಿಸಿದ. ಪರೇಡ್‌ನಲ್ಲಿನ ವಾದ್ಯ ಸಂಗೀತ ’ಬ’ನ ಕಿವಿಗೆ ಬೀಳದಿದ್ದರೂ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗುವ ಪರೇಡ್ ಅನ್ನು ’ಬ’ ತನ್ನ ಒಳಗಣ್ಣಿನಿಂದಲೇ ನೋಡಬಲ್ಲವನಾಗಿದ್ದ- ಅಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ’ಫ’ ರನ್ನಿಂಗ್ ಕಾಮೆಂಟ್ರಿ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ.

ಹೀಗೆಯೇ ಎಷ್ಟೋ ದಿನಗಳು, ವಾರಗಳು ಕ್ರಮಿಸಿದವು.

ಒಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನರ್ಸ್, ’ಫ’ ಮತ್ತು ’ಬ’ನ ಸ್ನಾನಕ್ಕೆಂದು ನೀರು ತಂದಿಟ್ಟಳು. ವಾಡಿಕೆಯಂತೆ ಮೊದಲು ’ಫ’ನನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಲು ಹೋದಳು. ಆತನ ದೇಹ ತಣ್ಣಗಾಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಶ್ವಾಸ ನಿಂತಿತ್ತು. ಆತ ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಶಾಂತವಾಗಿ ಪ್ರಾಣ ತ್ಯಜಿಸಿದ್ದ. ಎಷ್ಟೋ ದಿನಗಳಿಂದ ತನ್ನ ಜೀವನದ ಒಂದು ಭಾಗವೇ ಆಗಿದ್ದ ಈ ’ಫ’ನ ಬಗ್ಗೆ ನರ್ಸ್ ದುಃಖಿಸಿದಳು. ಕೂಡಲೇ ವಾರ್ಡ್‌ಬಾಯ್‌ಗಳನ್ನು ಕರೆದು, ದೇಹವನ್ನು ಶವಾಗಾರಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಆಕೆ ಸಿದ್ಧಮಾಡಿ, ಭಾರವಾದ ಹೃದಯದಿಂದ ಮಹಡಿಯಿಳಿದು ಹೊರಟು ಹೋದಳು.

ದಿನಗಳುರುಳಿದವು.

’ಬ’ನ ಆರೋಗ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಧಾರಣೆ ಕಂಡುಬಂದಿತು. ’ಫ’ನ ಸಾವಿನಿಂದಾಗಿ ಆತ ದಿನವೂ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿಯ ಜಾಗ ಈಗ ಖಾಲಿಯಾಗಿತ್ತು. ಈತನ ಮನಸ್ಸೂ ಕೂಡ. ’ಬ’ ತನ್ನ ಆರೋಗ್ಯ ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಧಾರಣೆಯಾದ ನಂತರ ಆ ನರ್ಸ್ ಬಳಿ ಕೇಳಿದ- ತಾನು ’ಫ’ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬಹುದೇ? ಎಂದು. ಇದರಿಂದ ಸಂತಸಗೊಂಡ ಆಕೆ ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಏರ್ಪಾಟನ್ನು ಮಾಡಿ, ಕಿಟಕಿಯ ಹತ್ತಿರ ತಂದು ’ಬ’ನನ್ನು ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟುಹೋದಳು.

’ಬ’ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ತನ್ನ ಕೈಗಳ ಮೇಲೆ ಭಾರ ಹಾಕಿದ. ಅಸಾಧ್ಯ ನೋವು. ಆದರು ಲೆಕ್ಕಿಸದೇ ಮೇಲಕ್ಕೆದ್ದು ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ತಲೆ ಎತ್ತರಿಸಿ, ತಾನು ಇಷ್ಟು ದಿನವೂ ಮಲಗಿದ್ದಲ್ಲಿಂದ (ತನ್ನ ಒಳಗಣ್ಣುಗಳಿಂದ) ನೋಡಿದ ಹೊರ ಜಗತ್ತಿನತ್ತ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದ.

ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಆದರೆ, ಕಾತರದಿಂದ ಕಿಟಕಿಯತ್ತ ಕಣ್ಣು ನೆಟ್ಟ.

ಆದರೆ,

ಆದರೆ, ಕಿಟಕಿಯಾಚೆ ಒಂದು ಖಾಲಿ ಖಾಲಿ ಗೋಡೆ ಮಾತ್ರ ಇತ್ತು.

ಅದರಿಂದ ಹೊರಗೆ ವಿಶಾಲ ಕೊಳವಿರಲಿಲ್ಲ! ದೊಡ್ಡ ಉದ್ಯಾನವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮಕ್ಕಳಾಟವು, ಹಕ್ಕಿಗಳ ಹಾರಾಟವೂ ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಿಟಕಿಯಿಂದಾಚೆಗೆ ಬರೀ ಒಂದು ಗೋಡೆ ಮಾತ್ರ ಇತ್ತು. ಅದು ಮಾತ್ರ ಈ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.

ನರ್ಸ್ ಬಂದ ಕೂಡಲೇ ಆಕೆಯನ್ನು ’ಬ’ ಕೇಳಿದ. ’ಈ ಕಿಟಕಿಂದಾಚೆ ಪ್ರತಿ ದಿನವೂ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಹಲವಾರು ಸುಂದರ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ’ಫ’ ನನಗೆ ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಈಗ ಆ ಸುಂದರ ಜಗತ್ತು ಎಲ್ಲಿ ಮಾಯವಾಯಿತು?’

’ಬ’ನ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಅಚ್ಚರಿಗೊಳಗಾದ ನರ್ಸ್ ವಿವರಿಸಿದಳು- ’ಫ’ ಒಬ್ಬ ಕುರುಡನಾಗಿದ್ದ. ಆವನಿಗೆ ಕಿಟಕಿಂದಾಚೆಗಿನ ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಜಗತ್ತಿರಲಿ, ಕಿಟಕಿಯಿಂದಾಚೆಗಿನ ಗೋಡೆಯೂ ಕೂಡ ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ’ ಎಂದಳು.

’ಆದರೆ, ಆತ ನಿನ್ನನ್ನು ಜೀವನ್ಮುಖಿಯನ್ನಾಗಿಸಲು, ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಜೀವನೋತ್ಸಾಹ ತುಂಬಲು ಆತ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಆತ ನಿನಗೆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ. ಹೊರಗಿನ ಜಗತ್ತನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ವಿವರಣೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಎಂಥ ವನುಭಾವ ಅವನು?’ ಎಂದು ಆಕೆ ವಿವರಿಸಿ, ಕಣ್ಣಂಚಿನಲ್ಲಿ ಉಂಟಾದ ನೀರ ಹನಿಯನ್ನು ಒರೆಸಿಕೊಂಡು ಹೊರಟು ಹೋದಳು.
ಕೊನೆ ಹನಿ:

ನಮ್ಮ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಚೆನ್ನಾಗಿಲ್ಲದಿದ್ಯಾಗ್ಯೂ ಇನ್ನೊಬ್ಬರನ್ನು ಸಂತಸಗೊಳಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ಸಂತಸ ಅಡಗಿರುತ್ತದೆ. ನೋವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡರೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಸಂತಸವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡರೆ ಅದು ದ್ವಿಗುಣಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಈ ದಿನ ಎಂಬುದು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕೊಡುಗೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಅದು ವರ್ತಮಾನ ಎನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಇಂದು ಮತ್ತು ಎಂದೆಂದಿಗೂ ನೀವು ಇತರನ್ನು ಸಂತಸವಾಗಿಡಬಲ್ಲಿರಾ?

*****
ಇದು ಇಂಟರ್ ನೆಟ್ ಕತೆ

e mail: veerannakumar@gmail.com

Advertisements

ಪ್ರೇಮ ಪರೀಕ್ಷೆ

ಜನವರಿ 26, 2009

ಇಂಟರ್‌ನೆಟ್ ಕಥೆ

ಪ್ರೇಮ ಪರೀಕ್ಷೆ!

ವೇಗದ ಬೈಕ್. ಹದಿಹರೆಯವೇ ಮೈವೆತ್ತಂತೆ ಓಡುತ್ತಿದೆ- ಕಾಡುಕುದುರೆಯಂತೆ, ಗುರಿಯಿಟ್ಟು ಬಿಟ್ಟ ಬಾಣದಂತೆ, ಸಿಡಿದ ಗುಂಡಿನಂತೆ, ಗಮ್ಮತ್ತಿನಂತೆ! ಸಪೂರ ದೇಹದ ಕೆನೆಯುವ ಕೆಂಗೂದಲ ಚೆಲುವೆ. ಹುಡುಗನೋ ವೈಯ್ಯಾರದ ಹೀರೋ. ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿಯರ ಆಮೋದಕ್ಕೆಲ್ಲಿದೆ ಲಂಗು ಲಗಾಮು. ಮೈಗೆ ಮೈ ಒತ್ತಿ ಬೈಕ್ ಮೇಲೆ ಫಿಕ್ಸಾಗಿದ್ದ ಆ ಪ್ರೇಮಿಗಳ ಜೋಡಿ ಅದೋ ಓಡುತ್ತಿತ್ತು ದೂರ, ದೂರ. ಇನ್ನೂ ದೂರ.

’ಬೇಡ. ಇಷ್ಟು ವೇಗವಾಗಿ ಗಾಡಿ ಓಡಿಸಬೇಡ. ನಿಧಾನ ಮಾಡು’ ಎಂದು ಕೂಗಿದಳು ಕೆಂಗೂದಲ ಚೆಲುವೆ.

’ಅಯ್ಯೋ ನಂಗೆ ಭಯವಾಗುತ್ತೆ. ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಓಡಿಸು’ ಎಂದು ಕಿರುಚಿದಳು. ಆದರೆ, ಹುಡುಗನಿಗೆ ಅದೆಲ್ಲಿಯದೋ ಉತ್ಸಾಹ. ಬೈಕ್‌ನ ಮೂಗುದಾರ ಹಿಡಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ ಆತ. ರೊಯ್ಯೆಂದು ಹೋಗುತ್ತಿದೆ ಬೈಕ್ ಪ್ರತಿ ಘಂಟೆಗೆ ೧೦೦ ಕಿ.ಮೀ. ವೇಗದಲ್ಲಿ.

’ನನ್ನ ಮೇಲೆ ನಿನಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಇದೆಯಾ?’ ಎಂದು ಕೂಗಿದ ಆತ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ.

ಬೀಸುವ ಬಿರುಗಾಳಿಯ ನಡುಗೆ ಸೀಳಿಕೊಂಡು ಬಾಣದಂತೆ ಚಿಮ್ಮುತ್ತಿದ್ದ ಬೈಕಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಹಿಂದೆ ಬೈಕ್‌ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿರುವ ತನ್ನ ಪ್ರೇಯಸಿಗೆ ತನ್ನ ಮಾತುಗಳು ಕೇಳುತ್ತಿಲ್ಲವೋ ಏನೋ ಎಂದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿ ಕೇಳಿದ- ಬೈಕಿನ ಶಬ್ದವನ್ನೂ ಮೀರಿದ ದನಿಯಲ್ಲಿ- ’ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೀಯಾ?’

ಹುಡುಗಿ, ಗಾಳಿಗೆ ಹಾರಾಡುತ್ತಿದ್ದ ತನ್ನ ಅಪಾರ ಕೆಂಗೂಲ ರಾಶಿಯನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಸರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ಆರ್ದ್ರ ಹೃದಯಿಯಾಗಿ- ’ಹೂಂ. ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇನೆ. ಯಾಕೆ ಅನುಮಾನವಾ?’ ಎಂದೆನ್ನುತ್ತ ಆತ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಗುದ್ದಿದಳು.

’ನನ್ನನ್ನು ನೀನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದು ನಿಜವೇ ಆಗಿದ್ದರೆ ಒಂದು ಬಾರಿ ನನ್ನನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ತಬ್ಬಿಕೊ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದ. ’ಅರೆ, ನಿನಗೇನು ಹುಚ್ಚಾ?’ ನಾನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದನ್ನು ನಿನಗೆ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಅಪ್ಪಿ ತೋರಿಸಬೇಕಾ? ಎಂದುಕೊಂಡ ಹುಡುಗಿ, ’ಆಯಿತು. ಐ ಲವ್ ಯೂ’ ಎಂದು ಕಿರುಚುತ್ತ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಳು. ಆ ಬಿಸಿ ಅಪ್ಪುಗೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮಿಗಳ ಜೋಡಿ ಅಮಿತಾನಂದ ಪರವಶವಾಯಿತು.

ಮತ್ತೆ ಹುಡುಗ ಹೇಳಿದ- ’ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದು ನಿಜವೇ ಆಗಿದ್ದರೆ ನನಗೊಂದು ಮುತ್ತು ಕೊಡು’ ಎಂದ. ಆಕೆ ಬೈಕ್‌ನ ಫುಟ್‌ರೆಸ್ಟ್ ಮೇಲೆ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಕಾಲಿಟ್ಟು, ಓಡುತ್ತಿದ್ದ ಬೈಕ್‌ನಿಂದಲೇ ಎದ್ದು ನಿಂದು ಆತನ ಬಲಗೆನ್ನೆಗೆ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಮುತ್ತಿಟ್ಟಳು. ಎಡಗೆನ್ನೆಯನ್ನು ಮೃದುವಾಗಿ ಚಿವುಟಿದಳು. ಅವನಿಗೆ ಹಾಯೆನಿಸಿದಂತಾಯಿತು.

ಅವಳು ತನ್ಮಯತೆಯಿಂದ ಕಕ್ಕುಲತೆಯಿಂದ ಅಭಿಮಾನದಿಂದ ಅವನ ಕೊರಳ ಬಳಸಿ, ಬಗ್ಗಿ ಅವನ ಮುಖವನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತ ಕೂಗಿದಳು- ’ಆಯಿತಾ ನಿನ್ನ ಪ್ರೇಮ ಪರೀಕ್ಷೆ?’

’ಇಲ್ಲ’ ಎಂದುಬಿಟ್ಟ ಆ ಕಟುಕ ಪ್ರೇಮಿ.

’ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ನಿಜಕ್ಕೂ ಪ್ರೀತಿಸುವುದೇ ಆಗಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ತಲೆಯ ಮೇಲಿನ ಹೆಲ್ಮೆಟ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ನೀನು ಹಾಕಿಕೋ ನೋಡೋಣ’ ಎಂದ. ಇದೇನು ಮಹಾ ಕೆಲಸ ಹೇಳುತ್ತಿ ಮಾರಾಯಾ. ಕೊಡು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಅವಳು ಆತನ ಹೆಲ್ಮೆಟ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹಾಕಿಕೊಂಡಳು.

’ಸರಿಯಾಗಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡೆಯಾ?’ ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದ. ಅವಳು ಹೂಂ ಎಂದು ಅವನನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ತನ್ಮಯತೆಯಿಂದ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಆತನ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಒರಗಿದಳು. ವೇಗವಾಗಿ ಗಾಡಿ ಓಡುತ್ತಿರುವ ಜೋಷ್ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಕೆಂಗೂದಲ ಹುಡುಗಿ ಪ್ರೇಮದ ಮತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಕೆಲ ಕ್ಷಣಗಳು ಕಳೆದಿರಬಹುದು!

ಏನೋ ಭೀಕರ ಸದ್ದಾದಂತಾಯಿತು. ಕರಕ್… ಕಟ್… ಢಂ…!!!!

ಕಣ್ಣು ತೆರೆದು ನೋಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಭೀಕರ ಅಪಘಾತವಾಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ತನ್ನ ತಲೆಗೆ ಹೆಲ್ಮೆಟ್ ಇದ್ದುದರಿಂದ ತನಗೆ ಏನೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಆತನಿಗೆ ಹೆಲ್ಮೆಟ್ ಇಲ್ಲದ್ದರಿಂದ ತಲೆಗೆ ಭೀಕರ ಗಾಯವಾಗಿ ರಕ್ತ ಸೋರುತ್ತಿತ್ತು.

ನಂತರ ಎಲ್ಲವೂ ನಿಚ್ಚಳವಾಯಿತು. ಬೈಕ್‌ನ ಬ್ರೇಕ್‌ಫೇಲ್ ಆಗಿತ್ತು. ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಓಡಿಸು ಎಂದರೂ ಆತನಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ತಮ್ಮ ಬೈಕ್ ಅಪಘಾತಕ್ಕೆ ಈಡಾಗುವುದು ನಿಶ್ಚಿತವೆಂದು, ಸಾಯುವುದು ಖಚಿತವಾದ ನಂತರ, ತನ್ನ ಪ್ರೇಯಸಿ ಬದುಕಲಿ ಎಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಹುಡುಗ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದ್ದ. ಬ್ರೇಕ್ ಫೇಲ್ ಆದದ್ದನ್ನು ಆಕೆಗೆ ತಿಳಿಸದೇ, ಆಕೆಯಿಂದ ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಒಂದು ಬಿಸಿ ಅಪ್ಪುಗೆ ಪಡೆದ. ಹಾಗೆಯೇ ಒಂದು ಬಿಸಿ ಮುತ್ತನ್ನೂ ಕೂಡ. ತಾನು ಸತ್ತರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ- ತನ್ನ ಪ್ರೇಯಸಿಯ ಜೀವ ಉಳಿಯಲಿ ಎಂದು ಆಕೆಗೆ ಬಲವಂತವಾಗಿ- ಪ್ರೇಮ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹೆಲ್ಮೆಟ್ ತೊಡಿಸಿದ. ನಂತರ ಅವನು ಎಣಿಸಿದಂತೆಯೇ ಬೈಕ್ ಅಪಘಾತಕ್ಕೆ ಈಡಾಯಿತು. ತಾನು ಪ್ರಾಣ ತೆತ್ತ. ತನ್ನ ಪ್ರೇಯಸಿ ಬದುಕಿದಳು.

’ಪ್ರೀತಿ ಅಮರ. ಪ್ರೇಮ ಎಂದರೆ ಸ್ವಾರ್ಥವಲ್ಲ. ಪ್ರೇಮ ಎಂದರೆ ತ್ಯಾಗ ಎಂಬುದನ್ನು ಆತ ತನಗಾಗಿ ಮಾಡಿ ತೋರಿಸಿದನಲ್ಲ!’
ಹುಡುಗಿಯ ಕಂಗಳಲ್ಲಿ ಧಾರಾಕಾರ ನೀರು!!

* * *

ಇದು ಇಂಟರ್ ನೆಟ್ ಕತೆ
******